Περίληψη
Η παρούσα μεταπτυχιακή εργασία διερευνά τις βιωμένες εμπειρίες γυναικών επιζωσών έμφυλης βίας, εστιάζοντας σε διαφορετικές μορφές κακοποίησης. Η μελέτη υιοθετεί μια διαθεματική και διαγενεακή προσέγγιση, εστιάζοντας στον ρόλο των κοινωνικών ανισοτήτων, των σχεσιακών μοτίβων και των σχέσεων εξουσίας στη διαμόρφωση των εμπειριών βίας και των δυνατοτήτων διαφυγής και πρόσβασης σε υποστηρικτικούς πόρους. Στόχος της έρευνας είναι η διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο οι γυναίκες νοηματοδοτούν τις εμπειρίες τους, διαχειρίζονται το τραύμα και ανασυγκροτούν την προσωπική τους ταυτότητα μετά την κακοποίηση. Για τις ανάγκες της έρευνας πραγματοποιήθηκαν οκτώ αφηγηματικές συνεντεύξεις με γυναίκες επιζώσες έμφυλης βίας, ενώ τα δεδομένα αναλύθηκαν με τη μέθοδο της αναστοχαστικής θεματικής ανάλυσης.
Σύμφωνα με τις αφηγήσεις των συμμετεχουσών, η έμφυλη βία εκδηλώνεται μέσα από πολλαπλές μορφές και έχει σοβαρό αντίκτυπο στη σωματική και ψυχοσυναισθηματική τους υγεία και ευημερία. Οι εμπειρίες των γυναικών φαίνεται να συνδέονται με τραυματικές εμπειρίες της παιδικής τους ηλικίας και τη διαγενεακή μεταβίβαση πατριαρχικών σχέσεων εξουσίας και καταπίεσης και να διαμορφώνονται μέσα από τη διαπλοκή του φύλου με πολλαπλά συστήματα κοινωνικής ανισότητας. Ως σημαντικές πρακτικές επιβίωσης και μετατραυματικής ανάπτυξης αναδείχθηκαν η φροντίδα των παιδιών, η αυτοφροντίδα, η προσπάθεια διακοπής του κύκλου της βίας, η προσφυγή στην τέχνη και σε μορφές δημιουργικής αντίστασης και συλλογικής δράσης, καθώς και η αναζήτηση ασφαλών και υποστηρικτικών σχέσεων.
Τα ευρήματα υπογραμμίζουν την ανάγκη ανάπτυξης πολιτικών και παρεμβάσεων που να ανταποκρίνονται στην πολυπλοκότητα των εμπειριών έμφυλης βίας, λαμβάνοντας υπόψη τη διαγενεακή μεταβίβαση, τις διασταυρούμενες κοινωνικές ανισότητες και τις διαδικασίες επιβίωσης, αντίστασης και ανασυγκρότησης που αναπτύσσουν οι γυναίκες επιζώσες.

Abstract
This master's thesis investigates the lived experiences of women survivors of gender-based violence, focusing on different forms of abuse. The study adopts an intersectional and intergenerational approach, focusing on the role of social inequalities, relational patterns, and power relations in shaping experiences of violence and opportunities for escape and access to supportive resources. The aim of the research is to investigate the ways in which women make sense of their experiences, manage trauma, and reconstruct their personal identities after abuse. The study was based on eight narrative interviews conducted with women survivors of gender-based violence, and the data were analyzed using reflexive thematic analysis.
According to the participants’ narratives, gender-based violence manifests through multiple forms and has a serious impact on their physical and psychosocial health and well-being. Women’s experiences appear to be linked to traumatic childhood experiences and the intergenerational transmission of patriarchal power relations and oppression and are shaped through the intersection of gender with multiple systems of social inequality. Childcare, self-care, efforts to break the cycle of violence, engagement with art and forms of creative resistance and collective action, as well as the pursuit of safe and supportive relationships, emerged as important survival and post-traumatic development practices.
The findings highlight the need for the development of policies and interventions that respond to the complexity of experiences of gender-based violence, taking into account intergenerational transmission, intersecting social inequalities, and the processes of survival, resistance, and reconstruction developed by women survivors.