Η μελέτη του Βαλκανικού Συμφώνου του 1934 αποτελεί σημαντικό πεδίο έρευνας για κατανόηση της διαμόρφωσης των συμμαχιών και της πολιτικής για ασφάλεια στην Ν. Α. Ευρώπη κατά τον Μεσοπόλεμο. Το Σύμφωνο υπογράφηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1934 από την Ελλάδα, την Τουρκία, τη Ρουμανία και τη Γιουγκοσλαβία, με βασικό στόχο τη διατήρηση του εδαφικού status quo στα Βαλκάνια και την αποτροπή αναθεωρητικών επιδιώξεων, κυρίως από τη Βουλγαρία.

   Η πρωτοβουλία αυτή, εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο των προσπαθειών συλλογικής ασφάλειας, που αναπτύχθηκαν στην Ευρώπη μετά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο.

    Για την Ελλάδα αποτέλεσε βασικό εργαλείο εξωτερικής πολιτικής, καθώς επιδίωκε να ενισχύσει τη σταθερότητα των συνόρων και να περιορίσει τις αναθεωρητικές πιέσεις στη περιοχή. Παράλληλα, η συμμετοχή της χώρας στο Σύμφωνο, συνδέθηκε με τη προσπάθεια ενίσχυσης της διπλωματικής της θέσης και της συνεργασίας με τα γειτονικά κράτη.

   Ωστόσο, η λειτουργία του Συμφώνου, επηρεάστηκε σημαντικά από τις διαφοροποιήσεις των εθνικών συμφερόντων των μελών του, καθώς και από τις ευρύτερες γεωπολιτικές εξελίξεις της εποχής.

   Ιδιαίτερη σημασία έχει η σταδιακή αποδυνάμωση των εγγυήσεων που προέβλεπε το Σύμφωνο. Παρότι το Βαλκανικό Σύμφωνο προοριζόταν να λειτουργήσει ως μηχανισμός συλλογικής άμυνας και πολιτικής συνεργασίας, στη πράξη οι εγγυήσεις αμοιβαίας υποστήριξης, αποδείχθηκαν περιορισμένες.

   Οι εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις, οι μεταβαλλόμενες διεθνείς συμμαχίες και η ενίσχυση των αναθεωρητικών δυνάμεων στην Ευρώπη, υπονομεύουν την αποτελεσματικότητα του θεσμού. Η αποδυνάμωση αυτή εμφανίζεται στα τέλη της δεκαετίας του 1930, όταν οι χώρες-μέλη ακολουθούν όλο και περισσότερο αυτόνομες στρατηγικές ασφάλειας. Συνολικά, η εξέταση της ελληνικής πολιτικής στο πλαίσιο του Βαλκανικού Συμφώνου, αναδεικνύει τόσο τις προσπάθειες διατήρησης της περιφερειακής ισορροπίας, όσο και τα όρια των συλλογικών εγγυήσεων σε μια εποχή αυξανόμενης διεθνούς αστάθειας. Η πτώση των εγγυήσεων αντανακλά τις βαθύτερες δομικές αδυναμίες μιας διακρατικής συνεργασίας στα Βαλκάνια.

  The study of the Balkan Pact of 1934 constitutes an important field of research for understanding the formation of alliances and the security policy of Southeastern Europe during the interwar period.

   The Pact was signed on February 9^th 1934, by Greece, Turkey, Romania and Yugoslavia, with the principal aim of preserving the territorial status quo in the Balkans and preventing revisionist ambitions, particularly those associated with Bulgaria.

    This initiative  must be understood within the broader framework of collective security, efforts that emerged in Europe after World War I.

     For Greece, the Balkan Pact constituted a significant instrument of foreign policy, as it sought to strengthen the stability of its borders and limit revisionist pressures in the region. At the same time, Greece΄s participation in the Pact was linked to its broader diplomatic objective of enhancing cooperation with the neighboring states and reinforcing its international position.

    Nevertheless, the functioning of the Pact was considerably affected by the divergence of national interests among it members, as well as by the wider geopolitical developments of the period.

     Particular attention is given to the gradual decline of the guarantees provide by the Pact. Although , the Balkan Pact was designed to function as a mechanism of collective defense and political cooperation, in practice the guarantees of mutual support proved to be limited.

     Domestic political developments, shifting international alliance, and the growing influence  of revisionist powers in Europe, undermined the effectiveness of the agreement. This weakening became increasingly evident toward the end of the 1930s, when the member states began to pursue more independent security strategies.

     Overall, the examination of Greek policy within the frame work of the Balkan Pact highlights both the efforts to preserve regional balance and the limitations of collective guarantees during a period of increasing international instability.

      The decline of the Pact΄s guarantees reflects the deeper structural weakness of interstate in the Balkans.