Η διπλωματική εργασία διερευνά, τον ρόλο των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών (ΟΚΠ) που παρέχουν υπηρεσίες κοινωνικής φροντίδας στην Ελλάδα, μέσα από την οπτική του φύλου. Το ερευνητικό μέρος βασίζεται σε ποιοτική μέθοδο και θεματική ανάλυση ημιδομημένων συνεντεύξεων που διεξήχθησαν με εκπροσώπους οργανώσεων που δραστηριοποιούνται στους τομείς της φροντίδας ηλικιωμένων, της προστασίας των παιδιών, της στήριξης της οικογένειας, της ανθρωπιστικής βοήθειας και της κοινοτικής φροντίδας. Αντλώντας από φεμινιστικές μεθοδολογικές προσεγγίσεις, η μελέτη διερευνά τη σχέση μεταξύ κοινωνικής αναπαραγωγής, εργασίας της φροντίδας και πολιτειακού κεφαλαίου, που αποτελούν θεμελιώδη στοιχεία των οργανώσεων. Τα ευρήματα αναδεικνύουν τις οργανώσεις κοινωνικής φροντίδας ως βασικούς φορείς κοινωνικής αναπαραγωγής, οι οποίοι, παρά τις διαφορές στο μέγεθος, την οργανωτική δομή την εξάρτησή τους από το κράτος, καλύπτουν κενά πρόνοιας μέσω μορφών εργασίας οι οποίες στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό, όχι μόνο σε μια αριθμητική υπεροχή των γυναικών, αλλά σε θηλυκοποιημένες μορφές εργασίας που χαρακτηρίζονται από επισφάλεια, ευελιξία συναισθηματική εργασία, και ανθεκτικότητα. Ενώ οι γυναίκες κατέχουν ηγετικές θέσεις στις οργανώσεις και αποτελούν την πλειοψηφία όσων προσφέρουν φροντίδα σε όλες τις θέσεις, συμβάλλοντας στην κοινωνική αναπαραγωγή, η έρευνα αποκαλύπτει την έλλειψη θεσμικής αναγνώρισης της εργασίας της φροντίδας και την περιορισμένη πρόσβαση στον θεσμικό διάλογο. Παρότι οι οργανώσεις φροντίδας παράγουν πολιτειακό κεφάλαιο μέσω της τεχνογνωσίας τους και των ενεργειών τεκμηριωμένης συνηγορίας για την υιοθέτηση βέλτιστων πρακτικών από το κράτος, η δυνατότητα επιρροής τους στις πολιτικές είναι περιορισμένη και εξακολουθεί να διαμορφώνεται από ανδροκρατούμενα πρότυπα (συμβολικής) εξουσίας και αναγνώρισης, περιορίζοντας τις δυνατότητες συμβολής των οργανώσεων στην χάραξη πολιτικής. Η μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι ΟΚΠ αποτελούν ένα σημαντικό πεδίο όπου η κοινωνική αναπαραγωγή και το πολιτειακό κεφάλαιο διασταυρώνονται, ενώ οι θηλυκοποιημένες μορφές εργασίας αποτελούν προϋπόθεση για την παραγωγή και των δυο, με τη μόνη διαφορά ότι αυτές οι θηλυκοποιημένες μορφές εργασίας ούτε αναγνωρίζονται ούτε αμείβονται.

This thesis examines the role of civil society organizations (CSOs) that provide social care services in Greece from a gender perspective. The research is based on a qualitative methodology and thematic analysis of semi-structured interviews conducted with representatives of organizations active in the fields of elder care, child protection, family support, humanitarian aid, and community care. Drawing on feminist methodological approaches, the study explores the relationship between social reproduction, care work, and civic capital, as fundamental elements of these organizations. The findings highlight social care organizations as key agents of social reproduction, which, despite differences in size, organizational structure, and dependence on the state, fill gaps in social welfare through forms of labor that rely heavily not only on the numerical predominance of women but also on feminized forms of labor characterized by precariousness, flexibility, emotional labor, and resilience. While women hold leadership positions in organizations and constitute the majority of staff across all roles, contributing to social reproduction, the research reveals a lack of institutional recognition of care work and limited access to institutional dialogue. Although care organizations produce civic capital through their expertise and evidence-based advocacy for the adoption of best practices by the state, their ability to influence policies is limited and continues to be shaped by male-dominated models of (symbolic) power and recognition, thereby restricting the organizations’ potential to contribute to policymaking. The study concludes that CSOs constitute an important arena where social reproduction and state capital intersect, while feminized forms of labor are a prerequisite for the production of both, with the sole difference being that these feminized forms of labor are neither recognized nor remunerated.