Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τη μεταρρύθμιση του 1871 για την καταπολέμηση της ληστείας στην Ελλάδα, εστιάζοντας τόσο στο περιεχόμενο του νομοσχεδίου της κυβέρνησης Αλέξανδρου Κουμουνδούρου όσο και στη δημόσια συζήτηση που αυτό προκάλεσε μέσα από τον Τύπο της εποχής. Η ληστεία, ως ένα διαρκές και πολυδιάστατο φαινόμενο που απασχόλησε έντονα τη μετεπαναστατική Ελλάδα, αναλύεται όχι απλώς ως μια μορφή εγκλήματος, αλλά κυρίως ως ένα κοινωνικό και πολιτικό φαινόμενο στενά συνδεδεμένο με τη συγκρότηση του κράτους, τη λειτουργία του πολιτεύματος, την αγροτική οικονομία και τις σχέσεις εξουσίας στην ύπαιθρο.

Η εργασία βασίζεται στη συστηματική ανάλυση έντεκα εφημερίδων της περιόδου από τον Δεκέμβριο 1870 έως τον Φεβρουάριο 1871. Υιοθετείται η ποιοτική προσέγγιση, η οποία εξετάζει τον λόγο, τις ιδεολογικές τοποθετήσεις και τις πολιτικές συγκρούσεις που αναδεικνύονται μέσα από τα δημοσιεύματα. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον ρόλο του Τύπου ως ενεργού παράγοντα διαμόρφωσης της κοινής γνώμης.

Η εργασία υποστηρίζει ότι η μεταρρύθμιση του 1871 εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια ενίσχυσης της κρατικής εξουσίας και επιβολής της τάξης στην ύπαιθρο, μέσα από μέτρα έντονα κατασταλτικού χαρακτήρα, όπως η αυστηροποίηση των ποινών, η ενίσχυση της διοικητικής παρέμβασης και η ενεργή εμπλοκή των τοπικών κοινωνιών στην καταδίωξη των ληστών. Παράλληλα, αναδεικνύεται ότι το νομοσχέδιο εστίασε περισσότερο στην καταστολή παρά στην αντιμετώπιση των κοινωνικών και οικονομικών αιτιών του φαινομένου. Η ανάλυση του Τύπου αποκαλύπτει έντονες πολιτικές αντιπαραθέσεις, αλλά και ορισμένες συγκλίσεις, ιδίως ως προς την ανάγκη αντιμετώπισης της ληστείας και τον περιορισμό των αυθαιρεσιών. Οι φιλικές προς την κυβέρνηση εφημερίδες τείνουν να δικαιολογούν τα αυστηρά μέτρα στο πλαίσιο της «έκτακτης ανάγκης», ενώ οι αντιπολιτευόμενες αναδεικνύουν τους κινδύνους που δημιουργεί το νομοσχέδιο για το κράτος δικαίου. Η εργασία δείχνει ότι η ληστεία αποτέλεσε πεδίο σύγκρουσης διαφορετικών αντιλήψεων για την ασφάλεια, τη δικαιοσύνη και τη λειτουργία του κράτους, ενώ η μεταρρύθμιση του 1871 μπορεί να ιδωθεί ως μέρος μιας ευρύτερης διαδικασίας μετάβασης προς ένα συγκεντρωτικό και σύγχρονο κράτος.

This master’s thesis examines the law enacted in 1871 for the suppression of brigandage in nineteenth-century Greece, focusing both on the content of the bill introduced by the government of Alexandros Koumoundouros and on the broader public debate that developed around it through the press. The study investigates the law not merely as a legal initiative, but mainly as a social and political phenomenon connected to the functioning of the state, the political system, the rural economy, and relations of power in the countryside.

The research is based on a systematic analysis of newspaper articles published during the period from December 1870 to February 1871. Particular emphasis is placed on the political tendencies, ideological assumptions, and the different arguments expressed through the newspapers.

The study demonstrates that the anti-brigandage bill of 1871 constituted a field of intense political and ideological conflict. Through the newspapers, different approaches to the issue of brigandage emerge, as well as broader concerns regarding the operation of the state, the relationship between citizens and authority, and the role of local communities in maintaining public order. At the same time, the role of the press is highlighted as an active factor in shaping public discourse and political attitudes. The analysis of the newspapers reveals convergences but also sharp disagreements among them, despite their political differences. Particular emphasis is placed on issues such as the death penalty, collective responsibility, the danger of arbitrariness, and the role of the army in combating brigandage. Criticism directed against the government often focuses on the authoritarian nature of the proposed measures, while support for the bill is linked to the need for restoring order and strengthening state authority. Ultimately, the study concludes that the law of 1871 marked a broader transition from a fragmented political environment toward a more centralized and modern state.