Η παρούσα εργασία εξετάζει τις σχέσεις ανάμεσα στο παλάτι και την κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου κατά την περίοδο 1963 – 1965, μια από τις πλέον κρίσιμες και καθοριστικές φάσεις της ελληνικής μεταπολεμικής ιστορίας. Μέσα από τον συνδυασμό δευτερογενών και πρωτογενών πηγών, διερευνάται πώς οι εντάσεις ανάμεσα στην τυπική κοινοβουλευτική εξουσία και στα άτυπα παραδοσιακά κέντρα ισχύος διαμόρφωσαν το πολιτικό περιβάλλον που οδήγησε στην κρίση των Ιουλιανών. Η έρευνα αξιοποιεί άρθρα από τον ημερήσιο Τύπο της εποχής (Το Βήμα, Απογευματινή, Ελευθερία κ.α.), δηλώσεις προσώπων με συμβολή στα γεγονότα και την αλληλογραφία μεταξύ του βασιλιά Κωνσταντίνου και του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου. Οι πηγές αυτές αποκαλύπτουν τις ανταγωνιστικές ερμηνείες της συνταγματικής νομιμότητας, τις διαφορετικές αντιλήψεις για τον ρόλο των Ενόπλων Δυνάμεων, καθώς και τις στρατηγικές με τις οποίες κάθε πλευρά επιδίωξε να ενισχύσει τη θέση της. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ, που λειτούργησε ως καταλύτης για την κλιμάκωση της σύγκρουσης. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η κρίση του Ιουλίου του 1965 δεν υπήρξε μεμονωμένο επεισόδιο αλλά κορύφωση μιας μακράς θεσμικής δυσαρμονίας. Η αντιπαράθεση παλατιού και κυβέρνησης ανέδειξε δύο ασύμβατες αντιλήψεις για την εκτελεστική εξουσία, οι οποίες υπονόμευσαν τη σταθερότητα της βασιλευόμενης δημοκρατίας. Συμπεραίνεται ότι η περίοδος 1963-1965 υπήρξε καθοριστική για τις εξελίξεις που οδήγησαν στην εκτροπή του 1967 και προσφέρει πολύτιμο πεδίο μελέτης των θεσμικών αδυναμιών της δημοκρατικής λειτουργίας του ελληνικού κράτους

The present thesis examines the relationship between the Greek royal court and the government of the Centre Union during the critical period 1963 – 1965, a timeframe that culminated in the constitutional crisis known as the “July Events”(Iouliana). Through a combined analysis of secondary literature and a wide range of primary sources, the study explores how the tensions between formal parliamentary authority and informal, tradiotional centers of power shaped the political landscape of post war Greece. The research draws upon articles from major newspapers of the period (To Vima, Apogeymatini, Eleytheria) and correspondence between Constantine and Prime Minister Georgios Papandreou. These sources reveal the competing interpretations of constitutional legitimacy, the conflicting perceptions of the role of the Armed Forces, and the political strategies employed by both the Palace and the government. Special emphasis is placed on the ASPIDA affair, which acted as a catalyst for the escalation of tensions and exposed the deep institutional rifts between the two sides. Findings indicate that the July 1965 crisis was not an isolated episode but the culmination of a long standing structural imbalance within the Greek political system. The confrontation between the Palace and the elected government reflected two incompatible understandings of executive authority. The subsequent collapse of political stability highlights the fragility of the “controlled democracy” that had developed in Greece during the post civil war era. The thesis argues that the events of 1963-1965 were decisive in paving the way for the 1967 military coup and remain crucial for understanding the institutional weakness and democratic vulnerabilities of modern Greek political history.