Η παρούσα εργασία εξετάζει την κατηγορία της «ευαλωτότητας» στον θεσμικό ανθρωπιστικό λόγο, εστιάζοντας στον τρόπο με τον οποίο το φύλο και η φροντίδα συμμετέχουν στη μετάφραση της συστημικής και συνοριακής επισφάλειας σε προστασία, διαχείριση και λογοδοσία. Αντικείμενο της ανάλυσης αποτελούν δύο θεσμικά κείμενα που συνδέονται με την UNHCR: το Vulnerability Screening Tool των UNHCR και International Detention Coalition και η Policy on Age, Gender and Diversity της UNHCR. Η εργασία αξιοποιεί τη Φεμινιστική Κριτική Ανάλυση Λόγου, προκειμένου να διερευνήσει όχι μόνο τι δηλώνουν τα κείμενα, αλλά και πώς οργανώνουν τις κατηγορίες, τις διαδικασίες και τις μορφές προστασίας που καθιστούν ορισμένες εμπειρίες περισσότερο αναγνώσιμες από άλλες.
Η ανάλυση δείχνει ότι το Vulnerability Screening Tool οργανώνει την προστασία στο επίπεδο της περίπτωσης, μέσα από αξιολόγηση, κατηγοριοποίηση, βαθμολόγηση παρέμβασης, πλάνο φροντίδας, παραπομπή, τοποθέτηση και τελική απόφαση. Αντίστοιχα, η Policy on Age, Gender and Diversity οργανώνει την προστασία στο επίπεδο της οργανωσιακής δέσμευσης, μέσα από αρχές ισότητας, συμμετοχής, διαφορετικότητας, δείκτες, δεδομένα και λογοδοσία. Το φύλο εμφανίζεται και στα δύο κείμενα όχι ως ουδέτερη ταυτότητα, αλλά ως κατηγορία μέσα από την οποία ταξινομούνται η ανάγκη, ο κίνδυνος, η φροντιστική ευθύνη και η συμμετοχή.
Βασικό συμπέρασμα της εργασίας είναι ότι η ευαλωτότητα δεν λειτουργεί απλώς ως περιγραφή ανάγκης, αλλά ως θεσμική γλώσσα μέσα από την οποία η συστημική επισφάλεια γίνεται διαχειρίσιμη. Το ζητούμενο επομένως, δεν είναι λιγότερη προστασία, αλλά προστασία που δεν απαιτεί από το υποκείμενο να εμφανιστεί πρώτα ως παθητικά ευάλωτο για να γίνει αποδέκτης/ρια φροντίδας.

This thesis examines the category of “vulnerability” in institutional humanitarian discourse, focusing on how gender and care participate in the translation of systemic and border-related precarity into protection, management, and accountability. The analysis focuses on two institutional texts connected to UNHCR: the Vulnerability Screening Tool, developed by UNHCR and the International Detention Coalition, and UNHCR’s Policy on Age, Gender and Diversity. Using Feminist Critical Discourse Analysis, the thesis explores not only what these texts state, but how they organize categories, procedures, and forms of protection through which certain experiences become more institutionally legible than others.
The analysis shows that the Vulnerability Screening Tool organizes protection at the level of the individual case. It does so through screening, vulnerability domains, intervention ratings, care plans, referrals, placement options, and final decision-making. In contrast, the Policy on Age, Gender and Diversity organizes protection at the level of institutional commitment, through equality, participation, diversity, disaggregated data, indicators, reporting obligations, and accountability mechanisms. The comparison therefore does not present one text as merely technical and the other as merely political. Rather, it shows that both texts produce institutional forms of recognition, but at different scales: the first makes the case legible, while the second makes organizational commitment legible.
The thesis argues that vulnerability does not function simply as a descriptive category of need. It operates as an institutional language through which systemic and border-related precarity becomes administratively actionable. Gender is central to this process, as it shapes how need, risk, care responsibilities, sexual and gender-based violence, SOGI-related risk, and participation are categorized. Care also emerges as a crucial but ambivalent category: it appears as support, referral, planning, and service provision, while remaining less visible as gendered, emotional, and often undervalued labour. The central conclusion is that the question is not the need for less protection, but for forms of protection that do not require subjects to first appear as passively vulnerable in order to become recipients of care.