Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τη συγκρότηση και αναπαράσταση της Ελληνορθόδοξης ταυτότητας μέσα από το πρίσμα του σύγχρονου θρησκευτικού ντοκιμαντέρ, με τη μελέτη περίπτωσης τη σειρά της ΕΡΤ «Φωτεινά Μονοπάτια». Σκοπός της έρευνας είναι να αναδείξει πώς η δημοσιογραφική πρακτική και η οπτική αφήγηση, λειτουργούν ως διαμεσολαβητές, γεφυρώνοντας τη θεολογική παράδοση με τις προκλήσεις της νεωτερικότητας.

Μεθοδολογικά, η εργασία βασίζεται στην ποιοτική έρευνα, εφαρμόζοντας θεματική και οπτική ανάλυση σε δείγμα 11 επεισοδίων της σειράς. Η ανάλυση εστιάζει σε τρεις κεντρικούς άξονες: την αισθητική και τα οπτικά σύμβολα που δημιουργούν μια πνευματική εμπειρία, τον τρόπο με τον οποίο η Εκκλησία παρουσιάζεται ως ζωντανός, οργανισμός που αλληλεπιδρά με τη σύγχρονη πραγματικότητα (επιστήμη, οικολογία, εθνικά ζητήματα), και τον ρόλο των προσωπικών μαρτυριών στην ανάδειξη της «Βιωμένης Θρησκείας» (Lived Religion).

Τα αποτελέσματα καταδεικνύουν ότι η σειρά δεν καταγράφει απλώς την εκκλησιαστική ιστορία, αλλά παράγει έναν νέο θρησκευτικό λόγο που συνδέει το δόγμα με το βίωμα και την υλικότητα. Μέσα από τη μελέτη σημαντικών προσκυνημάτων στην Ελλάδα και το εξωτερικό (Κωνσταντινούπολη, Ιερουσαλήμ, Κύπρος, Καππαδοκία), αναδεικνύεται η διττή φύση της Ορθοδοξίας ως στοιχείο εθνικής ταυτότητας αλλά και ως οικουμενική αξία. Συμπερασματικά, το θρησκευτικό ντοκιμαντέρ λειτουργεί ως μέσο «πολιτισμικής μετάφρασης», καθιστώντας την παράδοση κατανοητή και επίκαιρη για τον σύγχρονο θεατή, ενώ παράλληλα διασφαλίζει τη συνέχεια της συλλογικής μνήμης σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον.

This thesis examines the construction and representation of Greek Orthodox identity through the lens of contemporary religious documentary, utilizing the ERT series "Foteina Monopatia" (Bright Paths) as a case study. The research aims to highlight how journalistic practice and visual storytelling act as mediators, bridging theological tradition with the challenges of modernity.

Methodologically, the study employs qualitative research, applying thematic and visual analysis to a sample of 11 episodes. The analysis focuses on three central pillars: the aesthetics and visual symbols that create a spiritual experience, the depiction of the Church as a living organism interacting with contemporary reality (science, ecology, national issues), and the role of personal testimonies in highlighting "Lived Religion."

The findings demonstrate that the series does not merely record ecclesiastical history but produces a new religious discourse connecting dogma with lived experience and materiality. Through the study of significant pilgrimage sites in Greece and abroad (Constantinople, Jerusalem, Cyprus, Cappadocia), the dual nature of Orthodoxy as both an element of national identity and a universal value is highlighted. In conclusion, the religious documentary functions as a medium of "cultural translation," making tradition intelligible and relevant to the modern viewer, while ensuring the continuity of collective memory in a globalized environment.