Employee engagement is an important concern in the modern organisations since it is directly linked to employee motivation, commitment and overall organisational performance. In this regard, the current research investigates the connection between the perceptions of the employees towards training and development and the well-being programs in the workplace and the degree of employee engagement. The study is based on the integrated perspective of the Job Demands Resources (JD-R) model and Social Exchange Theory, which assume that training and development and workplace well-being initiatives are the complementary organisational resources that can be used to promote engagement.

The quantitative research design was applied based on a structured questionnaire that was given online via Google Forms. The questionnaire consisted of four parts that included demographic characteristics, training and development, workplace well-being initiatives, and employee engagement. The dimensions of engagement of employees were analysed based on the aspects of vigour, dedication, and absorption. The last sample was composed of 107 employees who were currently working in Greece.

The results have shown that training and development and workplace well-being programs have a positive and statistically significant relationship with employee engagement. To be more precise, the higher the perceived developmental opportunities and the organisational support of well-being, the higher the rates of engagement were reported by the employees. The regression analysis also indicated that the two predictors collectively accounted a significant percentage of the variance in employee engagement, and the effect of the combination of the two variables was higher than the effect of the individual variables analyzed separately.

Generally, the research adds to the body of literature by demonstrating that the developmental opportunities facilitate employee engagement better when organisations integrate them with practices that enhance employee well-being. The practical implications of the findings to human resource management are also presented whereby organisations need to pursue an integrated approach that promotes the growth of employees, psychological safety, and work-life balance simultaneously to maintain elevated engagement rates.

Η εμπλοκή των εργαζομένων έχει γίνει ένα κρίσιμο ζήτημα για τους σύγχρονους οργανισμούς, καθώς συνδέεται στενά με το κίνητρο, τη δέσμευση και τη συνολική οργανωτική απόδοση. Σε αυτό το πλαίσιο, η παρούσα μελέτη εξετάζει τη σχέση μεταξύ των αντιλήψεων των εργαζομένων για τις πρωτοβουλίες εκπαίδευσης και ανάπτυξης και ευεξίας στον χώρο εργασίας και του επιπέδου εμπλοκής τους. Βασισμένη στο μοντέλο Απαιτήσεων-Πόρων Εργασίας (JD-R) και στη Θεωρία Κοινωνικής Ανταλλαγής, η μελέτη υιοθετεί μια ολοκληρωμένη προοπτική, αντιμετωπίζοντας τις πρωτοβουλίες εκπαίδευσης και ανάπτυξης και ευεξίας στον χώρο εργασίας ως συμπληρωματικούς οργανωτικούς πόρους που μπορούν να ενισχύσουν τη συμμετοχή.

Χρησιμοποιήθηκε ποσοτικός ερευνητικός σχεδιασμός χρησιμοποιώντας ένα δομημένο ερωτηματολόγιο που διανεμήθηκε ηλεκτρονικά μέσω των Φορμών Google. Το ερωτηματολόγιο περιελάμβανε τέσσερα τμήματα που κάλυπταν τα δημογραφικά χαρακτηριστικά, την εκπαίδευση και ανάπτυξη, τις πρωτοβουλίες ευεξίας στον χώρο εργασίας και τη συμμετοχή των εργαζομένων. Η εμπλοκή των εργαζομένων εξετάστηκε μέσω των διαστάσεων του σθένους, της αφοσίωσης και της απορρόφησης. Το τελικό δείγμα αποτελούνταν από 107 εργαζόμενους που εργάζονται επί του παρόντος στην Ελλάδα.

Τα ευρήματα αποκάλυψαν ότι τόσο οι πρωτοβουλίες εκπαίδευσης και ανάπτυξης όσο και οι πρωτοβουλίες ευεξίας στον χώρο εργασίας σχετίζονται θετικά και στατιστικά σημαντικά με τη συμμετοχή των εργαζομένων. Πιο συγκεκριμένα, οι εργαζόμενοι που αντιλήφθηκαν ισχυρότερες αναπτυξιακές ευκαιρίες και μεγαλύτερη οργανωτική υποστήριξη για την ευημερία ανέφεραν υψηλότερα επίπεδα εμπλοκής. Η ανάλυση παλινδρόμησης έδειξε περαιτέρω ότι και οι δύο προγνωστικοί παράγοντες εξηγούσαν από κοινού ένα σημαντικό ποσοστό της διακύμανσης στην εμπλοκή των εργαζομένων, με το συνδυαστικό τους αποτέλεσμα να είναι ισχυρότερο από το αποτέλεσμα κάθε μεταβλητής που εξετάστηκε ανεξάρτητα.

Συνολικά, η μελέτη συμβάλλει στη βιβλιογραφία δείχνοντας ότι η εμπλοκή των εργαζομένων υποστηρίζεται πιο αποτελεσματικά όταν οι οργανισμοί συνδυάζουν ευκαιρίες ανάπτυξης με πρακτικές που προάγουν την ευημερία των εργαζομένων. Τα ευρήματα παρέχουν επίσης πρακτικές επιπτώσεις στη διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού, υποδηλώνοντας ότι οι οργανισμοί θα πρέπει να υιοθετήσουν μια ολοκληρωμένη προσέγγιση που υποστηρίζει ταυτόχρονα την ανάπτυξη των εργαζομένων, την ψυχολογική ασφάλεια και την ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής, προκειμένου να διατηρήσουν υψηλότερα επίπεδα εμπλοκής.