Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τη σχέση μεταξύ της εφαρμογής της άυλης συνταγογράφησης και της διαχρονικής μεταβολής της επισκεψιμότητας στις δημόσιες δομές Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (ΠΦΥ) στην Ελλάδα, με στόχο την αξιολόγηση της επίδρασής της στη λειτουργική αποδοτικότητα των μονάδων. Η άυλη συνταγογράφηση αποτελεί βασική ψηφιακή υπηρεσία υγείας που επιτρέπει την εξ αποστάσεως ανανέωση φαρμακευτικής αγωγής χωρίς φυσική παρουσία του ασθενούς, αναμένεται δε να επηρεάσει τη ζήτηση υπηρεσιών και τον φόρτο εργασίας των επαγγελματιών υγείας.

Η μελέτη βασίζεται σε ποσοτική διαχρονική ανάλυση δευτερογενών διοικητικών δεδομένων για την περίοδο 2018–2024, καλύπτοντας το χρονικό διάστημα πριν και μετά την καθιέρωση της άυλης συνταγογράφησης το 2020. Τα δεδομένα προέρχονται από πληροφοριακά συστήματα δημόσιων δομών ΠΦΥ και περιλαμβάνουν δείκτες επισκεψιμότητας, επισκέψεων αποκλειστικά για συνταγογράφηση, ποσοστό χρήσης άυλης συνταγογράφησης και δείκτες αποδοτικότητας, όπως επισκέψεις και συνταγές ανά ιατρό. Η στατιστική ανάλυση πραγματοποιήθηκε με περιγραφικά μέτρα, διαχρονικά διαγράμματα τάσης, ελέγχους διαφορών μέσων τιμών, συσχετίσεις και μοντέλα γραμμικής παλινδρόμησης.

Τα αποτελέσματα έδειξαν σημαντική μείωση των επισκέψεων που πραγματοποιούνται αποκλειστικά για ανανέωση συνταγών μετά την εφαρμογή της άυλης συνταγογράφησης, ενώ παράλληλα παρατηρήθηκε αύξηση των επισκέψεων που σχετίζονται με κλινική φροντίδα. Επιπλέον, η χρήση της υπηρεσίας συσχετίστηκε θετικά με τη βελτίωση δεικτών λειτουργικής αποδοτικότητας, υποδηλώνοντας καλύτερη αξιοποίηση του χρόνου των επαγγελματιών υγείας. Τα ευρήματα υποστηρίζουν ότι η ψηφιακή αυτή παρέμβαση συνέβαλε στην αποσυμφόρηση των δομών και στην ανακατανομή της ζήτησης από διοικητικές προς κλινικές υπηρεσίες.

Συμπερασματικά, η άυλη συνταγογράφηση φαίνεται να αποτελεί αποτελεσματικό εργαλείο ενίσχυσης της αποδοτικότητας της ΠΦΥ, βελτιώνοντας την οργάνωση των υπηρεσιών και την πρόσβαση των πολιτών χωρίς αύξηση του ανθρώπινου δυναμικού. Η αξιοποίηση των διοικητικών δεδομένων αναδεικνύεται ως χρήσιμο μέσο αξιολόγησης πολιτικών ψηφιακής υγείας και μπορεί να υποστηρίξει τον σχεδιασμό μελλοντικών παρεμβάσεων στο ελληνικό σύστημα υγείας.

This thesis investigates the relationship between the implementation of paperless (intangible) prescribing and the longitudinal evolution of patient visits in public Primary Health Care (PHC) facilities in Greece, aiming to evaluate its impact on operational efficiency. Paperless prescribing is a digital health service that enables remote prescription renewal without the patient’s physical presence and is expected to influence service utilization patterns and healthcare workload distribution.

The study applies a quantitative longitudinal design using secondary administrative data for the period 2018–2024, covering the time before and after the introduction of paperless prescribing in 2020. Data were obtained from information systems of public PHC facilities and include indicators of total visits, visits exclusively for prescription renewal, rate of paperless prescribing use, and efficiency indicators such as visits and prescriptions per physician. Statistical analysis included descriptive statistics, time-series trend graphs, mean comparison tests, correlation analysis, and linear regression models.

The findings revealed a substantial reduction in visits solely related to prescription renewal after the implementation of paperless prescribing, alongside a relative increase in visits associated with clinical care. Moreover, the use of the service showed a positive association with improved operational efficiency indicators, suggesting more effective allocation of healthcare professionals’ time. These results indicate that the digital intervention contributed to reducing administrative burden and shifting demand toward clinically meaningful services.

In conclusion, paperless prescribing appears to function as an effective tool for improving PHC efficiency, enhancing service organization and accessibility without increasing workforce capacity. The use of administrative healthcare data proves valuable for evaluating digital health policies and can support evidence-based planning in the Greek healthcare system.