Εξετάζεται σε βάθος η ανακουφιστική φροντίδα ασθενών τελικού σταδίου και του γηριατρικού πληθυσμού, αναδεικνύοντας τον πολυδιάσςτατο ρόλο της στο πεδίο της ψυχολογίας και της υγείας. Εξετάζονται επίσης κάποιες από τις συχνότερες και σημαντικότερες καταληκτικές ασθένειες στις οποίες εφαρμόζεται η ανακουφιστική φροντίδα. Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στην ψυχολογική και ηθική διάσταση της φροντίδας. Αναλύεται ο πόνος ως βιοψυχοκοινωνικό φαινόμενο και η σημασία της ανακουφιστικής του αντιμετώπισης, ενώ διερευνάται η βιοηθική ως θεμελιώδης αρχή για το σεβασμό της αξιοπρέπειας, της αυτονομίας και του δικαιώματος επιλογής του ασθενούς. Εξετάζονται επίσης οι ψυχολογικές συνέπειες του τελικού αποχωρισμού και η διαδικασία ψυχικής προετοιμασίας για το θάνατο, τόσο για τον ασθενή, όσο και για την οικογένεια. 
Έπειτα παρουσιάζεται το θεσμικό και οργανωτικό πλαίσιο που ισχύει στην Ελλάδα, όπου παρά την ύπαρξη σχετικών νομοθετικών προβλέψεων, οι δομές παραμένουν περιορισμένες. Σε σύγκριση, η ευρωπαική πραγματικότητα εμφανίζει πιο ανεπτυγμένα δίκτυα ανακουφιστικής φροντίδας, με έμφαση στη διασύνδεση των νοσοκομείων, κοινοτικών υπηρεσιών και διεπιστημονικών ομάδων. Αναδεικνύει επίσης την εξουθένωση των φροντιστών, την ανάγκη εκπαίδευσης και συναισθηματικής στήριξης του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, καθώς και τις αυθεντικές μαρτυρίες ασθενών που βιώνουν την εμπειρία της φροντίδας στο τέλος ζωής. Τέλος, τονίζεται το δικαίωμα στην ανακουφιστική φροντίδα για ευάλωτες ομάδες, όπως οι φυλακισμένοι, ως δείκτης πολιτισμού και κοινωνικής δικαιοσύνης, υπογραμμίζοντας ότι η ποιότητα της φροντίδας αντανακλά το επίπεδο ανθρωπιάς μίας κοινωνίας.