Η σύγχρονη αρχαιολογική έρευνα έχει στραφεί ολοένα και περισσότερο στη χρήση μη καταστρεπτικών μεθόδων, με στόχο τη συστηματική διερεύνηση και ερμηνεία του αρχαιολογικού τοπίου χωρίς την άμεση ανασκαφική παρέμβαση. Στο πλαίσιο αυτό, οι γεωφυσικές διασκοπήσεις αποτελούν ένα σημαντικό εργαλείο για την αρχαιολογική έρευνα, καθώς επιτρέπουν την ανίχνευση ανωμαλιών στο υπέδαφος που σχετίζονται με ανθρώπινες δραστηριότητες και την κατανόηση της οργάνωσης του αρχαιολογικού χώρου.

 Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τόσο το θεωρητικό πλαίσιο και τις δυνατότητες των βασικών γεωφυσικών μεθόδων ,όσο και την εφαρμογή τους στον αρχαιολογικό χώρο του Διμηνίου στη Θεσσαλία, έναν χώρο με συνεχή κατοίκηση από τη Νεολιθική έως τη Μυκηναϊκή περίοδο. Μέσα από τη συνδυαστική ανάλυση γεωφυσικών δεδομένων επιχειρείται η ανάδειξη της χωρικής οργάνωσης του οικισμού και της διαχρονικής χρήσης του τοπίου, υπογραμμίζοντάς τη συμβολή των μη καταστρεπτικών μεθόδων στη σύγχρονη αρχαιολογική έρευνα.

 Contemporary archaeological research has increasingly turned to the use of non-destructive methods in order to systematically investigate and interpret archaeological landscapes without direct excavation. Within this framework, geophysical survey techniques constitute a significant tool for archaeological research, as they enable the detection of subsurface anomalies associated with human activities and contribute to the understanding of the spatial organization of archaeological sites.

 This thesis examines both the theoretical framework and the capabilities of of the main geophysical methods at the archaeological site of Dimini Thessaly, a location with continuous occupation from the Neolithic to the Mycenaean period. Through the integrated analysis of geophysical data, the study aims to highlight the spatial organization of the settlement and the diachronic use of the landscape, emphasizing the contribution of non-destructive methods to contemporary archaeological research.