Ο Σακχαρώδης Διαβήτης Τύπου 1 (ΣΔΤ1, T1DM) αποτελεί μία από τις
συχνότερες χρόνιες παθήσεις που εμφανίζονται στην παιδική και
εφηβική ηλικία, T1DM) χαρακτηρίζεται ως ένα χρόνιο μεταβολικό
νόσημα, ιδιαίτερα απαιτητικό σε ότι αφορά την διαχείρισή του, εξαιτίας
της συνεχούς και καθημερινής ανάγκης αυτοδιαχείρισης με σκοπό την
επίτευξη ευγλυκαιμίας. Η χορήγηση ινσουλίνης, η παρακολούθηση της
γλυκόζης και οι αλλαγές στον τρόπο ζωής, αποτελούν πρόκληση τόσο
για τα παιδιά όσο και για τους εφηβικούς πληθυσμούς και καθίσταται
απαραίτητη η κατάλληλη εκπαίδευση τόσο για τα ίδια τα άτομα όσο και
για τις οικογένειές τους. 

Σκοπός της έρευνας είναι να εξετάσει κατά πόσο οι πρακτικές της
εκπαίδευσης αυτοδιαχείρισης μπορούν να βελτιώσουν την ποιότητα
ζωής σχετιζόμενη με την υγεία (ΣΥΠΖ, HRQOL) των παιδιών και των
εφηβικών πληθυσμών που πάσχουν από ΣΔΤ1, T1DM.

Η μεθοδολογία που εφαρμόστηκε είναι αυτή της συστηματικής
ανασκόπησης της βιβλιογραφίας με τη μέθοδο PRISMA, με κριτήρια
ένταξης και αποκλεισμού.

Η εκπαίδευση αυτοδιαχείρισης βελτιώνει την αυτοαποτελεσματικότητα,
μειώνει το άγχος και συμβάλλει σε καλύτερη μεταβολική ρύθμιση. Η
οικογένεια και το σχολείο αποτελούν βασικούς υποστηρικτικούς
παράγοντες, ενώ η χρήση τεχνολογίας ενισχύει την αυτονομία και
μειώνει το θεραπευτικό βάρος. Η ψυχολογική ευεξία και η κοινωνική
υποστήριξη συνδέονται άμεσα με την ποιότητα ζωής. Παράλληλα,
αναδείχθηκαν εμπόδια όπως οι κοινωνικοοικονομικές ανισότητες, οι
αναπτυξιακές διαφοροποιήσεις και η θεραπευτική κόπωση.

Η αυτοδιαχείριση αποτελεί κεντρικό παράγοντα για τη βελτίωση της
ποιότητας ζωής παιδιών και εφηβικών πληθυσμών με ΣΔΤ1.
Απαιτούνται ολοκληρωμένες, εξατομικευμένες και πολιτισμικά
ευαίσθητες παρεμβάσεις που ενισχύουν την αυτονομία και
ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες των παιδιών και των οικογενειών τους.

Type 1 Diabetes Mellitus (T1DM) is one of the most common chronic
diseases that occurs in childhood and adolescence. T1DM is characterized
as a chronic metabolic disease, particularly demanding in terms of its
management, due to the continuous and daily need for self-management
in order to achieve euglycemia. Insulin administration, glucose
monitoring, and lifestyle changes are a challenge for both children and
adolescents, and appropriate education is necessary for both the
individuals themselves and their families.

The purpose of the research is to examine whether self-management
education practices can improve the health-related quality of life
(HRQOL) of children and adolescents suffering from T1DM.

The method applied is a literature review in a systematic approach using
the PRISMA method, with inclusion and exclusion criteria.

Self-management education improves self-efficacy, reduces anxiety, and
contributes to better metabolic regulation. Family and school are key
supportive factors, while the use of technology enhances autonomy and
reduces the therapeutic burden. Psychological well-being and social
support are directly linked to quality of life. At the same time, obstacles
such as socioeconomic inequalities, developmental differences, and
therapeutic fatigue were highlighted.

Self-management is a central factor in improving the quality of life of
children and adolescents with T1DM. Comprehensive, individualized and culturally sensitive interventions that enhance autonomy and respond to
the real needs of children and their families are required.