Η Παυλίνα Παμπούδη είναι μία Ελληνίδα ποιήτρια και πεζογράφος, που έκανε την εμφάνισή της στον ελληνικό συγγραφικό χώρο το 1964 και συνεχίζει να γράφει μέχρι σήμερα. Όντας πολυγραφότατη, έχει εκπονήσει εκτεταμένο συγγραφικό έργο, του οποίου την ιδιαιτερότητα έκφρασης και συνολικής υπόστασης εξαίρουν οι κριτικοί. Μέρος αυτού του έργου συνδέεται με το κειμενικό είδος του μύθου (fable), σύνδεση την οποία εξετάζει η παρούσα εργασία. Η κατάσταση στο χώρο ειδολογικού καθορισμού του μύθου αποδεικνύεται ιδιαίτερα περίπλοκη, με ποικίλους θεωρητικούς να προκρίνουν διαφορετικά χαρακτηριστικά του. Ομοφωνία τελικά εντοπίζεται μόνο όσον αφορά στον αφηγηματικό, φανταστικό και συμβολικό του χαρακτήρα, ενώ στοιχεία όπως η αφηγηματική απλότητα και οικονομία, ο τύπος των χαρακτήρων και των δράσεών τους, η αοριστία τόπου και χρόνου και η πραγμάτωση διδακτικής λειτουργίας, επισημαίνονται ως ενδείξεις, που μπορεί να μην έχουν εν τέλει απολύτως καθοριστικό ρόλο -αφήνοντας έτσι περιθώρια πρωτοτυπίας στις συγγραφικές προσεγγίσεις- ωστόσο, έχουν δεδομένη σημασία στον εν λόγω χώρο. Τα παραπάνω επιβεβαιώνονται με εξέταση ενδεικτικών παραδειγμάτων από τις αρχαιότερες σωζόμενες μυθικές αφηγήσεις της Μεσοποταμίας, την πρώτη σχετική ελληνόγλωσση αφήγηση στο έργο του Ησιόδου, αλλά και από το έργο σημαντικών μυθογράφων ανά τους αιώνες: του Αισώπου, του Phaedrus, του Henryson, του La Fontain και του Krylov. Όσον αφορά τελικά στους μύθους της Παμπούδη, εντοπίζεται μία προσέγγιση πολύ πιο ιδιόμορφη από όλους τους ανωτέρω μυθογράφους: η αφηγηματική δομή εμπίπτει στον χώρο του υπερρεαλισμού, η έκφραση ξεφεύγει με ποικίλους τρόπους από την λιτότητα των τυπικών μύθων, το ύφος διέπεται από μία σοβαροφάνεια, η οποία υποσκάπτεται από ειρωνεία-χιούμορ, η θεματική και τα βαθύτερα νοήματα ακόμα και όταν φαινομενικά βρίσκονται κοντά στην κλασσική παράδοση τελικά την ανατρέπουν. Μία απόπειρα συγγραφής μύθων «à la manière» Παμπούδη οδηγεί σε βαθύτερη κατανόηση σχετικά με τον τρόπο γραφής της Ελληνίδας συγγραφέως, προσφέροντας δυνατότητα αναστοχασμού πάνω στα προαναφερθέντα σημεία της ανάλυσης, ενώ έχει ενδιαφέρον και ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί ως άσκηση συγγραφής καθαυτή, προσφέροντας εν τέλει, παρά τους έμφυτους περιορισμούς της, νέες δυνατότητες στους εξασκούμενους συγγραφείς.

Pavlina Pampoudi is a Greek poet and prose writer who made her appearance in the Greek literary scene in 1964 and continues to write to this day. Being highly prolific, she has produced an extensive body of work, whose expressive uniqueness and overall stature have been praised by critics. Part of this work is connected to the textual genre of the fable, a connection examined in the present study. The state of genre definition in the field of the fable proves to be particularly complex, with various theorists highlighting different characteristics. Ultimately, consensus is reached only with regard to its narrative, fictional and symbolic nature, while elements such as narrative simplicity and economy, the type of characters and their actions, the indeterminacy of time and place and the realization of a didactic function are identified as features that may not, in the end, play an absolutely decisive role -thus leaving room for originality in authorial approaches- yet nevertheless retain established significance within the genre. These observations are confirmed through an examination of representative examples from the earliest extant fables of Mesopotamia, the first such narrative in the Greek language in the work of Hesiod, as well as from the works of important fabulists across the centuries: Aesop, Phaedrus, Henryson, La Fontaine, and Krylov. When it comes, finally, to Pampoudi’s fables, an approach emerges that is far more idiosyncratic than that of all the aforementioned fabulists: the narrative structure falls within the realm of Surrealism, the mode of expression departs in various ways from the austerity of typical fables, the style is governed by a seeming seriousness that is undermined by irony and humor and the thematic concerns and deeper meanings, even when they appear to be close to the classical tradition, they ultimately subvert it. An attempt to write fables “à la manière” of Pampoudi promotes a deeper understanding of the Greek author’s mode of writing, offering an opportunity for reflection on the elements of the study discussed above, while it’s also a matter of interest how it functions as a writing exercise in itself, essentially providing the trainee authors with new capabilities, despite its innate restrictions.