H παρούσα εργασία ασχολείται με τα μνημεία του Διδυμοτείχου και τις προοπτικές της τουριστικής τους ανάδειξης. Αποτελείται από δυο βασικές ενότητες. Η πρώτη αναφέρεται στην αποτύπωση της υφιστάμενης πολιτιστικής κληρονομιάς του και τους περιβάλλοντες  χώρους των μνημείων, και κατά πόσο συνδέονται με το αίσθημα ταυτότητας των κατοίκων. Επισημαίνονται ονομαστικά τα μνημεία της πόλης, τα βασικά χαρακτηριστικά τους και γίνεται μια σύντομη αναφορά στην ιστορία τους. Πρωτεύοντα ρόλο σε αυτές τις αναφορές διαδραματίζει η σχέση των μνημείων με το ευρύ κοινό, τον κάτοικο, τον περαστικό, τον τουρίστα και τον επισκέπτη. Αυτοί οι ρόλοι έχουν διαφορετικές ανάγκες και κίνητρα, γι ‘ αυτό εξετάζεται και η ιδιαίτερη σημασία τους. Στη δεύτερη ενότητα παρουσιάζονται κάποιες απόψεις των κατοίκων, η δράση και η πολιτική των φορέων, οι ιδιαιτερότητες της παραμεθόριας περιοχής και πως αυτοί οι τρεις παράγοντες επηρεάζουν την τύχη των μνημείων. Όλα αυτά τα στοιχεία, μαζί με βασικές αρχές και σκοπούς της πολιτισμικής κληρονομιάς συνθέτουν μια διαφορετική αντιμετώπιση των αναγκών τις τοπικής κοινωνίας και του ενδεχόμενου τουρισμού. Αναφέρονται οι βασικοί στόχοι ενός σχεδίου, όπως η ανάδειξη του ιστορικού κέντρου της πόλης και η επαναδιαπραγμάτευση των κοινόχρηστων χώρων. Αναπτύσσονται προτάσεις, δράσεις, και ταυτόχρονα ένα σενάριο της προβολής  με οπτικά και αρχιτεκτονικά κριτήρια για το τοπίο και την οπτική εντύπωση των μνημείων μέσα στον αστικό ιστό. Βασικός αποδέκτης των παρεμβάσεων και των δράσεων πρέπει να είναι καθημερινός ο χρήστης της πόλης. Τονίζεται η σημασία του ανθρώπινου βιώματος  στον χώρο και το τοπίο μέσα από απλές επεμβατικές διορθώσεις  που διασφαλίζουν μια ποιότητα στην οπτική εντύπωση του χώρου με στόχο την καλύτερη πρόσληψη των μνημείων. Το σύνολο των μνημείων έχουν ανάγκη σύνδεσης σε μια γενική ενότητα με τρόπο ευδιάκριτο μέσω των κοινόχρηστων χώρων, όπως ένας προτεινόμενος πολιτιστικός περίπατος. Το Διδυμότειχο θα πρέπει να παρέχει πνευματικά και οικονομικά ερεθίσματα στις νέες γενιές, οι οποίες φαίνεται με την πάροδο των χρόνων να εγκαταλείπουν τον Βόρειο Έβρο, εγκαταλείποντας και τις προοπτικές διαχείρισης των σημαντικών μνημείων συνολικά.

This paper deals with the monuments of Didymoteicho and the prospects for their tourist promotion. It consists of two main sections. The first section refers to the recording of the current situation and the surrounding areas of the upcoming monuments and to what extent they are connected to the residents' sense of identity. The city's monuments are noted by name, their basic characteristics and a brief reference to their history is made. A primary role in these references is played by the relationship of the monuments with the general public, the resident, the passerby, the tourist and the visitor. These roles have different needs and motivations for navigating the area, which is why their particular importance is also examined. The second section refers to the basic principles and purposes of cultural heritage and specifically in the case of Didymoteicho, some peculiarities are identified. The proposal for promotion is based on these references. The prospects for highlighting and promoting the historic center and the renegotiation of the functions and objectives of the proposal are analyzed. The proposal is presented with plans but at the same time a scenario of promotion with visual and architectural criteria for the landscape and the visual impression of the monuments within the urban fabric. A key component of the proposal is the user as a general public, as mentioned above. The importance of the human experience in the space and the landscape is emphasized through simple interventional corrections that ensure a quality in the visual impression of the space with the aim of better perception of the monument. The general set of monuments and the need to connect them in a pleasant way should attract tourism and have as a concern the highlighting of the uniqueness and historicity of the place. Didymoteicho should simultaneously be a spiritual and economic source of inspiration for the new generations, who over the years are abandoning Northern Evros and with them the prospects for managing the important monuments of Evros as a whole are being reduced to zero.