Δημάκη‑Ζώρα, Μ. (2023). Έξι πρόσωπα (για παιδιά και εφήβους) ζητούν συγγραφέα: Η ελληνική δραματουργία για ανήλικους θεατές και οι προκλήσεις του 21ου αιώνα (σσ. 538–543). Σε Ε. Προύσαλη (Επιμ.), Παραστατικές Τέχνες στον 21ο αιώνα: Σύγχρονες πρακτικές και νέες προοπτικές.
Η παρούσα εργασία πραγματεύεται την ανάδειξη του μύθου μέσα από το θέατρο ανηλίκων. Αλήθεια, πώς αποτυπώνεται ο μύθος, και πιο συγκεκριμένα η ελληνική μυθολογία, την οποία τα παιδιά διδάσκονται στο σχολείο ,στο θέατρο που απευθύνεται σε αυτά; Άραγε, ο θεατρικός συγγραφέας έχει τη δυνατότητα να ξεφύγει από την ακρίβεια του πρωτότυπου έργου ή καλείται να αναμετρηθεί με τον κίνδυνο να μπερδέψει τα παιδιά; Βασικό εργαλείο, προκειμένου να απαντηθούν τα παραπάνω ερωτήματα, θα αποτελέσει το θεατρικό έργο της Κάρμεν Ρουγγέρη «Αργοναυτική Εκστρατεία». Ακόμα, ο τρόπος που αυτό προσεγγίστηκε: ως θεατρικό κείμενο αλλά και ως παράσταση.
Πιο συγκεκριμένα, η εργασία αποτελείται α) από ένα θεωρητικό κομμάτι, όπου επιδιώκεται να προσεγγιστούν οι όροι : μύθος, μύθος και θέατρο, θέατρο ανηλίκων, μύθος στο θέατρο ανηλίκων. Ακόμα, επιδιώκεται να γίνει εμβάθυνση και ανάλυση στον τρόπο με τον οποίο η Κάρμεν Ρουγγέρη διαχειρίζεται τους μύθους στις παραστάσεις της με αφορμή το έργο της «Αργοναυτική Εκστρατεία». Επιπρόσθετα, αναφορικά με το θεωρητικό κομμάτι της εργασίας εξετάζεται το εάν και κατά πόσο ο μύθος αναδεικνύεται μέσω του θεάτρου ανηλίκων με αφορμή την «Αργοναυτική Εκστρατεία» της Ρουγγέρη. Τέλος, επιδιώκεται η σύγκριση του τρόπου που προσεγγίστηκε το θεατρικό κείμενο αναφορικά με το μύθο στο δημιουργικό μέρος, σε σχέση με το πώς το διαχειρίζεται η Κάρμεν Ρουγγέρη στο έργο της «Αργοναυτική Εκστρατεία». Στόχος του τελευταίου τμήματος αυτού είναι να γίνει βιωματική εμβάθυνση στο έργο της αλλά και γενικότερα στο θεατρικό κείμενο που αφορά το θέατρο ανηλίκων.
Η εργασία αυτή έχει β) και το δημιουργικό της μέρος στο οποίο επιδιώκεται η πρωτότυπη συγγραφή ενός θεατρικού κειμένου για παράσταση που θα απευθύνεται σε ανήλικο κοινό με αφορμή το μύθο της Περσεφόνης. Σαφώς, στο δημιουργικό αυτό κομμάτι συμπεριλαμβάνεται και η περίληψη του πρωτότυπου μύθου της Περσεφόνης.
The present thesis explores the ways in which myth is highlighted through theatre for young audiences. It investigates how myth—and more specifically Greek mythology, which children are taught within the school curriculum—is represented in theatre addressed to them. A central question concerns whether the playwright is able to depart from the accuracy of the original myth or whether such a departure entails the risk of confusing a young audience.
The primary point of reference for addressing these questions is Carmen Rouggeri’s theatrical work “The Argonautic Expedition”, as well as the manner in which it has been approached both as a dramatic text and as a theatrical performance.
More specifically, the thesis is structured in two parts.
(a) The theoretical part aims to examine and define the concepts of myth, myth and theatre, theatre for young audiences, and myth in theatre for young audiences. Furthermore, it seeks to provide an in-depth analysis of the way in which Carmen Rouggeri handles myths in her theatrical productions, with particular reference to “The Argonautic Expedition.” In addition, the theoretical section investigates whether and to what extent myth is brought to the fore through theatre for young audiences, taking Rouggeri’s “The Argonautic Expedition” as a case study. Finally, a comparison is undertaken between the approach to myth adopted in the creative part of the thesis and the way myth is treated by Carmen Rouggeri in her work. The aim of this final section is to achieve a experiential and critical engagement with Rouggeri’s work, as well as with theatrical texts intended for young audiences more broadly.
(b) The creative part of the thesis involves the original writing of a theatrical text intended for performance for a young audience, inspired by the myth of Persephone. This creative section also includes a summary of the original myth of Persephone, which serves as the foundation for the subsequent dramaturgical adaptation.
