Η παρούσα μελέτη εξετάζει κατά πόσο η προστασία και ανάδειξη των νεοκλασικών κτιρίων στις σύγχρονες ελληνικές πόλεις συμβάλει στην ανάπτυξη του τουρισμού. Μέσα από θεωρητικό πλαίσιο και τέσσερις μελέτες περίπτωσης, της Αθήνας, του Πειραιά, της Πάτρας και της Σύρου, διερευνάται ο τρόπος με τον οποίο η νεοκλασική αρχιτεκτονική συμβάλλει στη διαμόρφωση της αστικής ταυτότητας, της ιστορικής συνέχειας και της τουριστικής ελκυστικότητας. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η συντήρηση και η επανάχρηση των ιστορικών κτιρίων προσφέρουν σημαντικά οφέλη, τόσο στην πολιτιστική διατήρηση όσο και στην οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη.

Παράλληλα, στην εργασία παρουσιάζονται οι απειλές που αντιμετωπίζουν οι ιστορικές περιοχές, όπως η τουριστική υπερφόρτιση, η εμπορευματοποίηση και η αλλοίωση του κοινωνικού ιστού. Με βάση τη διεθνή βιβλιογραφία και τα ευρήματα της έρευνας, προτείνονται ολοκληρωμένες πολιτικές προστασίας, όπως ενίσχυση θεσμικού πλαισίου, οικονομικά κίνητρα για ιδιοκτήτες, προώθηση της επανάχρησης, ψηφιακή τεκμηρίωση και συμμετοχή της τοπικής κοινότητας.

Η εργασία αναδεικνύει τη σημαντικότητα της διατήρησης της νεοκλασικής κληρονομιάς ως βασική προϋπόθεση για τη βιώσιμη τουριστική ανάπτυξη, ενώ ταυτόχρονα συνεισφέρει στη διαφύλαξη της ιστορικής ταυτότητας και της πολιτισμικής συνέχειας των πόλεων.

This thesis examines the relationship between cultural heritage protection and tourism development, focusing on the conservation and enhancement of neoclassical buildings in contemporary Greek cities. Through theoretical analysis and case studies, it explores how neoclassical architecture contributes to urban identity, historical continuity, and tourism attractiveness. The findings indicate that systematic conservation and adaptive reuse of historic buildings provide significant cultural, economic, and social benefits, supporting sustainable tourism development.