Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στην σύνθετη και πολυεπίπεδη σχέση ανάμεσα στην πολιτιστική ταυτότητα της Κέρκυρας και την τουριστική εικόνα που συγκροτείται και αναπαράγεται μέσα από τον κινηματογράφο και τις τηλεοπτικές αφηγήσεις. Η Κέρκυρα αποτελεί έναν τόπο με μακραίωνη ιστορική διαδρομή, όπου η διαδοχική  αλλαγή κυριαρχίας από διαφορετικές δυτικές δυνάμεις, έχει αφήσει έντονα ίχνη στον αστικό ιστό, στις κοινωνικές δομές και στις πολιτισμικές πρακτικές. Το αποτέλεσμα είναι μια ιδιαίτερη πολιτισμική φυσιογνωμία, η οποία συνδυάζει στοιχεία ελληνικότητας και δυτικής κουλτούρας και λειτουργεί σήμερα ως βασικό συστατικό της τουριστικής προβολής του νησιού. Η πολιτιστική αυτή ταυτότητα δεν αποτελεί ένα στατικό σύνολο χαρακτηριστικών, αλλά ένα δυναμικό και διαρκώς εξελισσόμενο κοινωνικό αφήγημα, το οποίο επηρεάζεται τόσο από τις τοπικές αφηγήσεις όσο και από τις εξωτερικές αναπαραστάσεις που κυκλοφορούν στο δημόσιο χώρο.

Στο θεωρητικό πλαίσιο της εργασίας αναλύονται οι έννοιες της πολιτιστικής ταυτότητας, της τουριστικής εικόνας και της οπτικοακουστικής αναπαράστασης. Η πολιτιστική ταυτότητα προσεγγίζεται ως ένα σύνολο μνημών, συμβολισμών και αφηγήσεων που συγκροτούνται μέσα από την αλληλεπίδραση των κοινοτήτων με το παρελθόν τους, αλλά και μέσα από τις σύγχρονες μορφές προβολής. Αντίστοιχα, η τουριστική εικόνα εξετάζεται ως ένα σύνθετο πλέγμα αντιλήψεων και συναισθηματικών προσδοκιών που διαμορφώνουν οι επισκέπτες για έναν προορισμό, συχνά πριν ακόμη τον επισκεφθούν. Η εικόνα αυτή δεν αντανακλά απαραίτητα την πραγματικότητα, αλλά αποτελεί προϊόν προσωπικών εμπειριών, κοινωνικών αφηγήσεων και, κυρίως, των μέσων μαζικής επικοινωνίας, τα οποία λειτουργούν ως ισχυροί μηχανισμοί παραγωγής νοήματος. Ο κινηματογράφος και η τηλεόραση δεν αποτυπώνουν απλώς έναν τόπο, αλλά τον αναπλάθουν μέσα από αισθητικές επιλογές, σκηνοθετικές πρακτικές και αφηγηματικές δομές. Στην περίπτωση της Κέρκυρας, τα οπτικοακουστικά μέσα έχουν συμβάλει καθοριστικά στη διαμόρφωση μιας εξιδανικευμένης εικόνας, η οποία συχνά υπερτονίζει την αισθητική γοητεία του νησιού και υποβαθμίζει τις πολυπλοκότητες της καθημερινότητας. Στην παρούσα εργασια αναλύνονται χαρακτηριστικά παραδείγματα παραγωγών που αξιοποίησαν την Κέρκυρα ως σκηνικό, μετατρέποντάς την σε αφηγηματικό πρωταγωνιστή. Οι εικόνες που προβάλλονται μέσα από τα έργα αυτά έχουν ενισχύσει τη διεθνή αναγνωρισιμότητα του νησιού και έχουν συμβάλει στην ανάπτυξη του κινηματογραφικού τουρισμού, δημιουργώντας ένα φαντασιακό τοπίο που επηρεάζει τις προσδοκίες των θεατών και διαμορφώνει τις τουριστικές ροές.

Η εργασία εξετάζει πώς οι συγκεκριμένες παραγωγές αναπαριστούν τον τόπο, ποιες όψεις της πολιτιστικής ταυτότητας αναδεικνύουν και ποιες αποσιωπούν, καθώς και πώς οι θεατές προσλαμβάνουν και εσωτερικεύουν αυτές τις εικόνες. Παράλληλα, διερευνάται ο ρόλος της νοσταλγίας, της αυθεντικότητας και της πολιτισμικής μνήμης στη συγκρότηση των οπτικών αφηγήσεων, καθώς και ο τρόπος με τον οποίο οι αφηγήσεις αυτές επηρεάζουν την πραγματική εμπειρία των επισκεπτών και την αντίληψή τους για τον τόπο.Επιπλέον, η εργασία δεν παραβλέπει τις προκλήσεις που συνοδεύουν την τουριστική προβολή μέσω των οπτικοακουστικών μέσων, όπως τον κίνδυνο της ωραιοποίησης, της αλλοίωσης της πολιτιστικής ταυτότητας και της αυξημένης τουριστικής πίεσης. Η Κέρκυρα, ως ένας από τους πλέον δημοφιλείς ελληνικούς προορισμούς, αντιμετωπίζει ήδη τις συνέπειες του υπερτουρισμού, οι οποίες γίνονται ιδιαίτερα εμφανείς σε μνημεία μεγάλης ιστορικής αξίας.

Ο στόχος της παρούσας εργασίας είναι να διερευνήσει τον τρόπο με τον οποίο ο κινηματογράφος και οι τηλεοπτικές αφηγήσεις κατασκευάζουν, προβάλλουν ή μετασχηματίζουν την εικόνα της Κέρκυρας, επηρεάζοντας τόσο την αντίληψη των θεατών όσο και τη συνολική τουριστική ταυτότητα του νησιού. Η μελέτη επιδιώκει να αναλύσει πώς οι οπτικοακουστικές αναπαραστάσεις αναδεικνύουν συγκεκριμένες όψεις της πολιτιστικής ταυτότητας, πώς συνδέονται με έννοιες όπως η αυθεντικότητα, η μνήμη και η νοσταλγία, και με ποιον τρόπο συμβάλλουν στη διαμόρφωση των τουριστικών ροών και των προσδοκιών των επισκεπτών. Παράλληλα, εξετάζεται ο ρόλος του θεατή ως ενεργού δέκτη των εικόνων αυτών και ο τρόπος με τον οποίο οι αναπαραστάσεις αυτές επηρεάζουν τη σχέση του με τον πραγματικό χώρο. Συνολικά, η μελέτη καταλήγει ότι ο κινηματογράφος και η τηλεόραση δεν λειτουργούν απλώς ως μέσα προβολής, αλλά ως δυνάμεις που διαμορφώνουν τον τρόπο με τον οποίο ένας τόπος γίνεται αντιληπτός, βιώνεται και αναπαράγεται. Η Κέρκυρα, μέσα από τις οπτικοακουστικές αφηγήσεις που τη συνοδεύουν, αποκτά μια πολλαπλή και συχνά εξιδανικευμένη ταυτότητα, η οποία επηρεάζει τόσο την τουριστική της εικόνα όσο και την καθημερινή εμπειρία των κατοίκων και των επισκεπτών της.

This study explores the complex and multilayered relationship between the cultural identity of Corfu and the tourist image that is constructed and reproduced through cinematic and television narratives. Corfu is a place with a long and diverse historical trajectory, where successive periods of rule by various Western powers have left a strong imprint on its urban fabric, social structures, and cultural practices. The result is a distinctive cultural profile that blends elements of Greek identity with Western influences and today forms a central component of the island’s tourist promotion. This cultural identity is not a fixed set of characteristics but a dynamic and continuously evolving social narrative shaped both by local interpretations and by external representations circulating in the public sphere.

Within the theoretical framework of the research, the concepts of cultural identity, tourist image, and audiovisual representation are examined in depth. Cultural identity is approached as a constellation of memories, symbols, and narratives formed through the interaction of communities with their past, as well as through contemporary modes of representation. Similarly, the tourist image is understood as a complex network of perceptions and emotional expectations that visitors develop about a destination, often before they encounter it directly. This image does not necessarily reflect reality rather, it emerges from personal experiences, social narratives, and most importantly from the media, which operate as powerful mechanisms of meaning‑making. Cinema and television do not merely depict a place; they reshape it through aesthetic choices, narrative structures, and directorial strategies. In the case of Corfu, audiovisual media have played a decisive role in constructing an idealized image of the island—one that frequently highlights its visual charm while downplaying the complexities of everyday life. This study analyses characteristic examples of productions that used Corfu as their setting, effectively turning the island into a narrative protagonist. The images projected through these works have enhanced Corfu’s international visibility and contributed to the growth of film‑induced tourism, creating an imagined landscape that shapes viewer expectations and influences tourist flows.

The research investigates how these productions represent the island, which aspects of its cultural identity they emphasize or omit, and how viewers perceive and internalize these mediated images. It also examines the role of nostalgia, authenticity, and cultural memory in shaping audiovisual narratives, as well as the ways in which these narratives affect visitors’ real‑life experiences and their understanding of the place. Furthermore, the study acknowledges the challenges associated with tourism promotion through audiovisual media, including the risks of idealization, cultural distortion, and increased tourist pressure. As one of Greece’s most popular destinations, Corfu is already experiencing the consequences of overtourism, which are particularly evident in sites of significant historical value.

The aim of this study is to investigate how cinema and television construct, project, or transform the image of Corfu, influencing both viewer perceptions and the island’s broader tourist identity. It seeks to analyse how audiovisual representations highlight specific dimensions of cultural identity, how they relate to notions such as authenticity, memory, and nostalgia, and how they contribute to shaping tourist flows and visitor expectations. It also considers the role of the viewer as an active interpreter of these images and the ways in which such representations affect their relationship with the real environment. Overall, the study concludes that cinema and television function not merely as promotional tools but as forces that shape how a place is perceived, experienced, and reproduced. Through the audiovisual narratives that accompany it, Corfu acquires a multifaceted and often idealized identity that influences both its tourist image and the everyday experience of residents and visitors alike.