Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά σε θεωρητικό και εμπειρικό πλαίσιο τη σχέση μεταξύ ανθρώπινου κεφαλαίου και οικονομικής ανάπτυξης στην Ελλάδα, κατά την περίοδο 2000–2023, ενσωματώνοντας σύγχρονες παραμέτρους όπως η εργασιακή ασφάλεια, οι ψηφιακές και πράσινες δεξιότητες. Χρησιμοποιώντας δεδομένα panel (Eurostat, OECD) και εφαρμόζοντας υποδείγματα Fixed Effects και System GMM, η ανάλυση αναδεικνύει μια θετική και στατιστικά σημαντική επίδραση του ανθρώπινου κεφαλαίου στο ΑΕΠ, με εκτιμώμενη ελαστικότητα βραχυπρόθεσμη ≈0,38 και μακροχρόνια >1. Παρά τη θετική συμβολή, η ελληνική οικονομία αντιμετωπίζει προκλήσεις όπως το brain drain και την αναντιστοιχία δεξιοτήτων. Η μελέτη καταλήγει σε προτάσεις πολιτικής για την ενίσχυση της ποιοτικής εκπαίδευσης και της διά βίου μάθησης ως μοχλούς βιώσιμης ανάπτυξης. Οι περιορισμοί σχετίζονται με τη διαθεσιμότητα ορισμένων δεικτών (π.χ. PISA, DESI), γεγονός που κατέστησε αναγκαία τη χρήση μεθόδων παρεμβολής (interpolation methods) για την εκτίμηση ενδιάμεσων παρατηρήσεων. Η επιλογή αυτή ακολουθεί καθιερωμένες πρακτικές της εμπειρικής βιβλιογραφίας, αν και ενδέχεται να εισάγει πρόσθετη αβεβαιότητα στις εκτιμήσεις, ενώ προτείνονται κατευθύνσεις για περαιτέρω έρευνα.

This master’s thesis theoretically and empirically investigates the relationship between human capital and economic growth in Greece over the period 2000–2023, incorporating contemporary dimensions such as workplace safety, digital skills, and green skills. Using panel data from Eurostat and the OECD and applying Fixed Effects and System GMM econometric models, the analysis identifies a positive and statistically significant impact of human capital on GDP. The estimated elasticity is approximately 0.38 in the short run and exceeds unity in the long run, indicating the presence of dynamic and cumulative growth effects.                                    

Despite its positive contribution, the Greek economy continues to face structural challenges, including brain drain and skills mismatch, which constrain the effective utilization of human capital. The study concludes with targeted policy recommendations aimed at strengthening the quality of education and promoting lifelong learning as key drivers of sustainable economic development.

The main limitations of the analysis are related to the restricted availability of certain indicators (e.g. PISA, DESI), which necessitated the use of interpolation methods to estimate missing intermediate observations. While this approach follows established practices in the empirical literature, it may introduce additional uncertainty into the estimates. Directions for future research are therefore proposed.