Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τον ρόλο του σωφρονιστικού συστήματος ως καθοριστικό παράγοντα είτε στην επανένταξη μελών εγκληματικών οργανώσεων είτε, στην αναπαραγωγή και ενίσχυση του φαινομένου του οργανωμένου εγκλήματος. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη μελέτη του πλαισίου λειτουργίας των φυλακών καθώς και την διαδικασία επανένταξης.
Το δεύτερο κεφάλαιο της εργασίας επικεντρώνεται στη μελέτη του οργανωμένου εγκλήματος και των εγκληματικών οργανώσεων μέσα στο ελληνικό σωφρονιστικό σύστημα εξετάζοντας τις νομικές, θεωρητικές και κοινωνικές διαστάσεις τους. Επιπλέον, αναλύονται οι μηχανισμοί μέσω των οποίων οι εγκληματικές ομάδες οργανώνονται εντός των φυλακών, δημιουργώντας αγορές προστασίας και άτυπα συστήματα εξουσίας που αντικαθιστούν ή συμπληρώνουν τον επίσημο έλεγχο. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη συνέχιση και τον συντονισμό εγκληματικών δραστηριοτήτων από το εσωτερικό των φυλακών.
Το τρίτο μέρος της εργασίας, αξιοποιεί τη θεωρητική προσέγγιση των εγκληματικών δικτύων και τη μεθοδολογία συγκριτικής ανάλυσης, εξετάζοντας διεθνείς περιπτώσεις (Ηνωμένες Πολιτείες,Νοτιοανατολική Ασία, Μεξικό, Ευρώπη). Μέσα από αυτή τη διασταύρωση πληροφοριών,επιδιώκεται η κατανόηση των διαφορετικών μορφών διακυβέρνησης των φυλακών, των στρατηγικών αντιμετώπισης του οργανωμένου εγκλήματος και των ορίων των πολιτικών αποτροπής ή επανένταξης.
Τέλος, η εργασία επιχειρεί να αξιολογήσει την αποτελεσματικότητα του σωφρονιστικο συστήματος σε σχέση με τον βασικό στόχο της ποινής, δηλαδή τον σωφρονισμό, την αποτροπή της επανάληψης εγκληματικών πράξεων και την καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος.Διερευνάται με την πάροδο του χρόνου, κατά πόσο οι ισχύουσες πρακτικές συμβάλλουν στην επίτευξη των στόχων ή κατά πόσο διαιωνίζουν το πρόβλημα ενισχύοντας τις εγκληματικές οργανώσεις και υπονομεύοντας την κοινωνική επανένταξη των πρώην καταδικασθέντων.

This dissertation examines the role of the prison system as a decisive factor either in the reintegration of members of criminal organizations or in the reproduction and reinforcement of organized crime. Particular emphasis is placed on the framework within which prisons operate and on the reintegration process itself.
The second chapter focuses on the study of organized crime and criminal organizations within the Greek prison system, exploring their legal, theoretical and social dimensions. It also analyzes the mechanisms through which criminal groups establish structures inside prisons, forming protection markets and informal systems of power that replace or supplement official control. Special attention is given to the continuation and coordination of criminal activities from within prison walls.
The third part of the dissertation draws on the theoretical approach of criminal networks and the methodology of comparative analysis, examining international cases from the United States, Southeast Asia, Mexico and Europe. Through this comparative perspective, it seeks to understand different models of prison governance, strategies for addressing organized crime and the limitations of deterrence or reintegration policies.
Finally, the study evaluates the effectiveness of the prison system in relation to the fundamental aims of punishment, namely rehabilitation, the prevention of reoffending and the suppression of organized crime. Over time, it investigates whether current practices contribute to achieving these objectives or whether they perpetuate the problem by strengthening criminal organizations and undermining the social reintegration of former inmates.