Η παρούσα επιστημονική εργασία εξετάζει τη μετάβαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης από ένα καθεστώς δομικής διατλαντικής εξάρτησης προς την επιδίωξη λειτουργικής στρατηγικής αυτονομίας στον τομέα της άμυνας και της ασφάλειας, με κεντρικό σημείο αναφοράς το πρόγραμμα ReArm Europe – Readiness 2030. Η ανάλυση προσεγγίζει το εγχείρημα αυτό υπό το πρίσμα της σύγχρονης διαχείρισης κινδύνων στη διεθνή πολιτική, αναγνωρίζοντας τη σύνθετη και δυναμική φύση του ευρωπαϊκού συστήματος ασφάλειας.

Στόχος της έρευνας είναι η συστηματική αναγνώριση, ανάλυση, ποιοτική και ποσοτική αξιολόγηση, καθώς και η ιεράρχηση των βασικών κινδύνων που ενδέχεται να επηρεάσουν την επιτυχή υλοποίηση του ReArm Europe. Η μεθοδολογία βασίζεται σε συνδυαστική προσέγγιση που ενσωματώνει ποιοτικά εργαλεία (PESTEL, SWOT, ιστορική ανάλυση και ανίχνευση ορίζοντα), ποσοτικές τεχνικές αξιολόγησης κινδύνων και στοχαστικές μεθόδους, όπως η προσομοίωση Monte Carlo και η ανάλυση ευαισθησίας, καθώς και την ανάπτυξη εναλλακτικών σεναρίων (βασικό, δυσμενές και ακραία δυσμενές).

Τα ευρήματα καταδεικνύουν ότι το βασικό σενάριο υλοποίησης του ReArm Europe παραμένει το πιθανότερο, υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα ενεργοποιηθούν κρίσιμα κατώφλια κινδύνων. Ωστόσο, ο στρατηγικός κίνδυνος του μεταβατικού κενού ασφάλειας αναδεικνύεται ως ο σημαντικότερος καταλύτης μετάβασης προς δυσμενή ή ακραία δυσμενή σενάρια, λειτουργώντας ως σημείο καμπής με καθοριστικές επιπτώσεις στη συνολική στρατηγική σταθερότητα.

Η εργασία καταλήγει ότι η επιτυχία του ReArm Europe – Readiness 2030 δεν εξαρτάται αποκλειστικά από την αύξηση των αμυντικών δαπανών, αλλά προϋποθέτει θεσμική συνοχή, προληπτική και προσαρμοστική διαχείριση κινδύνων, αποτελεσματικό συντονισμό και διαρκή μηχανισμό παρακολούθησης και αναθεώρησης πολιτικής, καθιστώντας τη διαχείριση κινδύνων θεμελιώδη συνιστώσα της ευρωπαϊκής στρατηγικής αυτονομίας.

This study examines the European Union’s transition from a condition of structural transatlantic dependence towards the pursuit of functional strategic autonomy in the field of defence and security, with particular emphasis on the ReArm Europe – Readiness 2030 programme. The analysis approaches this initiative through the lens of contemporary risk management in international politics, recognising the complex and dynamic nature of the European security system.

The objective of the research is the systematic identification, analysis, qualitative and quantitative assessment, and prioritisation of the key risks that may affect the successful implementation of ReArm Europe. The methodological approach combines qualitative tools (PESTEL and SWOT analyses, historical analysis and horizon scanning), quantitative risk assessment techniques, and stochastic methods such as Monte Carlo simulation and sensitivity analysis, alongside the development of alternative implementation scenarios (baseline, adverse and extreme adverse).

The findings indicate that the baseline implementation scenario for ReArm Europe remains the most probable outcome, provided that critical risk thresholds are not exceeded. Nevertheless, the strategic risk associated with the transitional security gap emerges as the most significant catalyst for a shift towards adverse or extreme adverse scenarios, functioning as a critical tipping point with substantial implications for overall strategic stability. The study concludes that the success of ReArm Europe – Readiness 2030 does not depend solely on increased defence expenditure, but requires institutional coherence, proactive and adaptive risk management, effective coordination, and a continuous mechanism for monitoring and policy review, thereby establishing risk management as a fundamental component of the European Union’s strategic autonomy.