Η παρούσα εργασία εξετάζει το μυθιστόρημα του Ocean Vuong On Earth We’re Briefly Gorgeous ως κείμενο στο οποίο φύλο, σεξουαλικότητα, γλώσσα και τραύμα συνυφαίνονται με την εμπειρία της μετανάστευσης και της ταξικής επισφάλειας. Με αφετηρία την έννοια της επιτελεστικότητας του φύλου (Butler) και τη συμβολή της queer θεωρίας, αναλύεται η επιστολική μορφή του μυθιστορήματος ως πράξη εκ των υστέρων μαρτυρίας προς μια αναλφάβητη μητέρα, όπου η γλώσσα λειτουργεί ταυτόχρονα ως φορέας τραυματικής μνήμης και ως εργαλείο μερικής επεξεργασίας της (Caruth, Felman & Laub). Η φαινομενολογία του σώματος (Merleau-Ponty, Grosz) και η queer φαινομενολογία (Ahmed) επιτρέπουν την κατανόηση του σώματος ως αρχείου βίας αλλά και ως τόπου queer επιθυμίας, ιδίως στη σχέση ανάμεσα στον αφηγητή και τον Trevor, όπου ο εθισμός και η αυτοκαταστροφή συνδέονται με μια “ανασταλτική ” συναισθηματικότητα (Love). Τέλος, με αναφορά στην έννοια της αποστροφής της Kristeva και στον λόγο της αγάπης του Barthes, η σχέση μητέρας–γιου αναλύεται ως υβριδική “οντολογική σκηνή” όπου η γραφή αναδεικνύεται σε πράξη ύπαρξης και επιβίωσης για ένα queer, ενσώματο και τραυματικά φορτισμένο υποκείμενο.

This thesis examines Ocean Vuong’s novel On Earth We’re Briefly Gorgeous as a narrative in which gender, sexuality, language, and trauma intersect with experiences of migration and class precarity. Drawing on Judith Butler’s theory of gender performativity and queer theory, the study analyses the novel’s epistolary form as an act of belated testimony addressed to an illiterate mother, in which language functions both as a carrier of traumatic memory and as a partial working‑through of that memory (Caruth; Felman & Laub). Merleau‑Ponty’s phenomenology of the body and Elizabeth Grosz’s account of embodiment inform the reading of the body as an archive of violence and as a privileged site of queer desire, particularly in the relationship between the narrator and Trevor, where addiction and self‑destruction are intertwined with what Heather Love terms “backward” queer affect. Finally, Julia Kristeva’s concept of abjection and Roland Barthes’s A Lover’s Discourse provide a framework for approaching the mother–son relationship as a hybrid “ontological scene” in which the mother appears as both caregiver and monster, while writing itself emerges as a mode of existence and survival for a queer, embodied, and traumatically marked subject.​