Οι πτώσεις στην τρίτη ηλικία αποτελούν ένα από τα συχνότερα και σοβαρότερα
προβλήματα δημόσιας υγείας, καθώς έχουν διασυνδεθεί με αυξημένη νοσηρότητα, απώλεια
λειτουργικής ανεξαρτησίας και υποβάθμιση της ποιότητας ζωής των ηλικιωμένων. Ο
πολυπαραγοντικός χαρακτήρας των πτώσεων καθιστά αναγκαία την εφαρμογή
ολοκληρωμένων προληπτικών παρεμβάσεων, στις οποίες ο ρόλος των φυσικοθεραπευτών
είναι ιδιαίτερα σημαντικός, τόσο στην αξιολόγηση του κινδύνου, όσο και στην εφαρμογή
κατάλληλων θεραπευτικών στρατηγικών.
Σκοπός της παρούσας έρευνας είναι να διερευνηθεί ο ρόλος των φυσικοθεραπευτικών
παρεμβάσεων στην πρόληψη των πτώσεων στην τρίτη ηλικία, όπως αυτός αποτυπώνεται
μέσα από τις μεθόδους αξιολόγησης και τις παρεμβατικές πρακτικές των
φυσικοθεραπευτών. Παράλληλα επιδιώχθηκε η καταγραφή του βαθμού υιοθέτησης
διεθνών κατευθυντήριων οδηγιών και η διερεύνηση παραγόντων που επηρεάζουν τις
επαγγελματικές προοπτικές του συγκεκριμένου τομέα.
Για τη διεξαγωγή της έρευνας εφαρμόστηκε ποσοτική μέθοδος με τη χρήση δομημένου
ερωτηματολογίου. Το δείγμα της έρευνας αποτέλεσαν 108 φυσικοθεραπευτές, οι οποίοι
εργάζονταν σε διαφορετικά πλαίσια παροχής υπηρεσιών υγείας.
Τα αποτελέσματα της έρευνας κατέδειξαν ότι οι φυσικοθεραπευτές διαθέτουν θετική στάση
απέναντι στην πρόληψη των πτώσεων, αναγνωρίζοντας την αποτελεσματικότητα των
φυσικοθεραπευτικών παρεμβάσεων. Ωστόσο παρατηρήθηκε ετερογένεια ως προς τη χρήση
τυποποιημένων εργαλείων αξιολόγησης για την πλήρη εφαρμογή διεθνών κατευθυντήριων
οδηγιών, ενώ αναδείχθηκε η ανάγκη περαιτέρω εκπαίδευσης των φυσικοθεραπευτών.
Συμπερασματικά οι φυσικοθεραπευτές μπορούν να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο στην
πρόληψη των πτώσεων στην τρίτη ηλικία, υπό την προϋπόθεση της ενίσχυσης της
συνεχιζόμενης επιμόρφωσης και τις συστηματικότερης εφαρμογής τεκμηριωμένων
πρακτικών από την πλευρά των φυσικοθεραπευτών.

Falls in older adults are one of the most common and serious public health problems, as they are associated with increased morbidity, loss of functional independence, and deterioration in quality of life. The multifactorial nature of falls necessitates the implementation of comprehensive preventive interventions, in which the role of physical therapists is particularly important, both in risk assessment and in the implementation of appropriate therapeutic strategies.
The purpose of this study is to investigate the role of physiotherapy interventions in the prevention of falls in the elderly, as reflected in the assessment methods and intervention practices of physiotherapists. At the same time, we sought to record the degree of adoption of international guidelines and to investigate factors that influence career prospects in this field.
A quantitative method was used to conduct the research, with a structured questionnaire. The research sample consisted of 108 physical therapists working in different healthcare settings.
The results of the study showed that physical therapists have a positive attitude toward fall prevention, recognizing the effectiveness of physical therapy interventions.However, there was a lack of enthusiasm for the use of standardized assessment tools for the full implementation of international guidelines, and the need for further training of physiotherapists was highlighted.

In conclusion, physical therapists can play a decisive role in the prevention of falls in the elderly, provided that continuing education is strengthened and evidence-based practices are implemented more systematically by physiotherapists.