Η παρούσα μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία ερευνά την επίδραση της σωματικής άσκησης στην 20ετή επίπτωση Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2 στον ελληνικό πληθυσμό, ξεχωριστά για κάθε μία από τις τρεις συνιστώσες της (συχνότητα, διάρκεια, ένταση) αλλά και στον συνολικό της όγκο. Αντλεί, αξιοποιεί και αναλύει δεδομένα από την προοπτική μελέτη κοόρτης “ΑΤΤΙΚΗ” που ξεκίνησε το 2002. Στόχος αποτελεί να βρεθούν τα επίπεδα της σωματικής άσκησης που συντελούν στη μείωση του κινδύνου για εμφάνιση Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2 (ΣΔ2) σε βάθος 20ετίας.

Πραγματοποιήθηκαν τέσσερις αναλύσεις, μία για κάθε από τις τρεις συνιστώσες της σωματικής άσκησης και μια για τον συνολικό της όγκο. Σε κάθε μία από αυτές, εφαρμόστηκαν τρία διαδοχικά μοντέλα δυαδικής λογιστικής παλινδρόμησης, με την 20ετή επίπτωση ΣΔ2 ως εξαρτημένη μεταβλητή. Σε κάθε ανάλυση, στο μοντέλο 1 περιλαμβανόταν μόνο μία εκ των τεσσάρων μεταβλητών ΣΑ, στο μοντέλο 2 προστέθηκαν οι μεταβλητές της ηλικίας και του φύλου και στο μοντέλο 3 ενσωματώθηκαν ο λόγος περιφέρεια μέσης/περιφέρεια γοφών, το ατομικό ιστορικό ΑΥ, ατομικό ιστορικό υπερχοληστερολαιμίας, οικογενειακό ιστορικό ΣΔ, πακετοέτη καπνίσματος και MedDietScore.

Η πρώτη ανάλυση ανέδειξε την συχνότητα ως επιβαρυντικό παράγοντα και στα τρία μοντέλα (OR 1,098, 95% CI: 1,017 – 1,185 στο τρίτο μοντέλο), το οποίο όμως εξηγείται πιθανότατα από τη συγχυτική επίδραση της παχυσαρκίας των συμμετεχόντων στη μεταβλητή αυτή. Ταυτόχρονα, αναδείχθηκαν οι στατιστικά σημαντικές επιβαρυντικές επιδράσεις της ηλικίας, του ανδρικού φύλου, του θετικού ατομικού ιστορικού υπερχοληστερολαιμίας και του λόγου περιφέρεια μέσης/περιφέρεια γοφών (WHR), επιδράσεις που υφίστανται και στις υπόλοιπες τρεις αναλύσεις και σε όλα τα μοντέλα. Στη δεύτερη ανάλυση αποδείχθηκε πως η διάρκεια ήταν στατιστικά μη σημαντική σε όλα τα μοντέλα (OR: 1,000, 95% CI: 0,998 – 1,001). H τρίτη ανάλυση έδειξε την στατιστικά σημαντική προστατευτική επίδραση της μέτριας έντασης ΣΑ (OR 0,644, 95% CI: 0,457 – 0,907 στο τρίτο μοντέλο) ενώ η έντονης έντασης ΣΑ ήταν στατιστικά μη σημαντική (OR 1,555, 95% CI: 0,702 – 3,444 στο τρίτο μοντέλο). Στην τέταρτη ανάλυση, η επίδραση του μέτριου όγκου ΣΑ ήταν στατιστικά μη σημαντική σε όλα τα μοντέλα. Ο έντονος όγκος, όμως, ενώ στο πρώτο και τρίτο μοντέλο ήταν και αυτός στατιστικά μη σημαντικός, στο δεύτερο μοντέλο απέκτησε οριακή στατιστικά σημαντική επιβαρυντική δράση (OR 1,393, 95% CI: 1,005 – 1,931). Συμπερασματικά, όσον αφορά την πρόληψη του ΣΔ2, τα αποτελέσματα της μελέτης “ΑΤΤΙΚΗ” φαίνεται ότι δεν συνηγορούν πως η ΣΑ (ως συνολικός όγκος) μπορεί να συντελέσει στην πρόληψη του ΣΔ2, παρά μόνο η μέτριας έντασης ΣΑ, ανεξαρτήτου διάρκειας και έντασης αυτής.

This master's thesis investigates the effect of physical activity (PA) on the 20-year incidence of type 2 diabetes mellitus in the Greek population, separately for each of its three components (frequency, duration, intensity) and its total volume. It draws on, utilizes, and analyzes data from the "ATTICA" prospective cohort study, which began in 2002. The aim is to identify the levels of physical activity that contribute to reducing the risk of developing type 2 diabetes (T2DM) over a 20-year period.

Four analyses were performed, one for each of the three components of physical activity and one for the total volume. In each of these, three successive binary logistic regression models were applied, with the 20-year incidence of T2DM as the dependent variable. In each analysis, model 1 included only one of the four PA variables, model 2 added the variables of age and gender, and model 3 incorporated the waist-to-hip ratio, personal history of hypertension, personal history of hypercholesterolemia, family history of diabetes, pack-years of smoking, and MedDietScore.

The first analysis highlighted frequency as an aggravating factor in all three models (OR 1.098, 95% CI: 1.017–1.185 in the third model), which, however, is most likely explained by the confounding effect of participants' obesity on this variable. At the same time, the statistically significant aggravating effects of age, male gender, positive personal history of hypercholesterolemia, and waist-to-hip ratio (WHR) were highlighted, effects that are also present in the other three analyses and in all models. The second analysis showed that duration was statistically insignificant in all models (OR: 1.000, 95% CI: 0.998 – 1.001). The third analysis showed the statistically significant protective effect of moderate intensity PA (OR 0.644, 95% CI: 0.457 – 0.907 in the third model), while intense intensity PA was statistically insignificant (OR 1.555, 95% CI: 0.702 – 3.444 in the third model). In the fourth analysis, the effect of moderate volume PA was statistically insignificant in all models. However, while high volume was also statistically insignificant in the first and third models, in the second model it acquired a marginally statistically significant aggravating effect (OR 1.393, 95% CI: 1.005 – 1.931). In conclusion, with regard to the prevention of T2D, the results of the “ATTICA” study do not seem to suggest that PA (as a total volume) can contribute to the prevention of T2D, except for moderate-intensity PA, regardless of its duration and intensity.