Η παρούσα μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία εξετάζει τον ρόλο της διοικητικής ηγεσίας στη διαχείριση σύνθετων και αλληλεπικαλυπτόμενων κρίσεων και τη συμβολή της στην ενίσχυση της ανθεκτικότητας του δημόσιου τομέα. Οι πρόσφατες προκλήσεις από την πανδημία Covid-19 και τον πόλεμο Ρωσίας–Ουκρανίας, απέδειξαν ότι οι κρίσεις δεν εκδηλώνονται πλέον ως μεμονωμένα γεγονότα, αλλά λειτουργούν αλυσιδωτά ως πολυκρίσεις με σωρευτικές, διατομεακές και κοινωνικές επιπτώσεις.
Η εργασία προσεγγίζει την ανθεκτικότητα όχι ως μία στατική επιστροφή στην αποκατάσταση, αλλά ως μία δυναμική, εξελικτική διαδικασία προσαρμογής, μάθησης και θεσμικού μετασχηματισμού. Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στη διοικητική ηγεσία, στη θεσμική αξιοπιστία, στη διαφάνεια, στην ακεραιότητα και στην εμπιστοσύνη των πολιτών ως κρίσιμους διαμεσολαβητικούς παράγοντες αποτελεσματικής διακυβέρνησης σε συνθήκες ανασφάλειας και αβεβαιότητας.
Μεθοδολογικά, η εργασία βασίζεται σε ποιοτική ανάλυση της διεθνούς βιβλιογραφίας και σε ενδεικτικά εμπειρικά παραδείγματα από την υγειονομική και γεωπολιτική κρίση, τα οποία λειτουργούν υποστηρικτικά της θεωρητικής ανάλυσης. Η ανάλυση δείχνει ότι όταν οι δημόσιοι οργανισμοί επενδύουν σε μηχανισμούς ελέγχου, σε προσαρμοστικές ικανότητες, σαφή επικοινωνία, μηχανισμούς λογοδοσίας και συνεπή άσκηση εξουσίας επιτυγχάνουν να αυξήσουν την θεσμική τους ανθεκτικότητα και την κοινωνική νομιμοποίηση.
Συμπερασματικά, η εργασία υποστηρίζει ότι η ανθεκτικότητα του δημόσιου τομέα αποτελεί στρατηγικό ζητούμενο διακυβέρνησης σε περιβάλλον πολυκρίσεων. Προϋποθέτει ηγεσία που θα πλοηγηθεί σε σύνθετες κρίσεις και πρέπει να είναι ικανή να διαχειρίζεται αναπόφευκτους συμβιβασμούς, διατηρώντας τη σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ κράτους και κοινωνίας.
This thesis examines the role of administrative leadership in managing complex and overlapping crises and its contribution to strengthening public sector resilience. Recent global developments, particularly the Covid-19 pandemic and the Russia–Ukraine war, have demonstrated that contemporary crises no longer occur as isolated events but rather as polycrises, producing cumulative, cross-sectoral and societal impacts.
The study conceptualizes resilience not merely as recovery, but as a dynamic process of adaptation, learning and institutional transformation. Particular emphasis is placed on administrative leadership, institutional reliability, transparency, integrity and public trust as key mediating factors of effective governance under conditions of uncertainty.
Methodologically, the thesis relies on qualitative analysis of international literature and illustrative empirical examples drawn from recent health and geopolitical crises, used to support and enrich the theoretical framework. The analysis indicates that public institutions which invest in adaptive capacities, clear communication, accountability mechanisms and consistent exercise of authority demonstrate higher levels of institutional resilience and social legitimacy.
The findings suggest that public sector resilience constitutes a strategic governance objective in polycrisis environments and requires leadership capable of managing inevitable trade-offs while maintaining trust between the state and society.
