Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται τον ρόλο και τη συμβολή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην πρόληψη και την αντιμετώπιση της έμφυλης βίας στην Ελλάδα. Αν και η χώρα διαθέτει ένα ισχυρό θεσμικό πλαίσιο, το οποίο εναρμονίζεται με διεθνή πρότυπα όπως η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης και η Ευρωπαϊκή Χάρτα για την Ισότητα των Φύλων, η πρακτική εφαρμογή των πολιτικών σε τοπικό επίπεδο αποτελεί ένα σύνθετο και συχνά ανεξερεύνητο πεδίο. Σκοπός της μελέτης είναι η διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο οι Δήμοι αξιοποιούν τα διαθέσιμα εργαλεία, όπως οι Δημοτικές Επιτροπές Ισότητας (ΔΕΠΙΣ) και τα Σχέδια Δράσης, για την προστασία των γυναικών και την προώθηση της ουσιαστικής ισότητας.

Μεθοδολογικά, στην εργασία ακολουθήθηκε η ποιοτική προσέγγιση. Πραγματοποιήθηκαν ημι-δομημένες συνεντεύξεις με τέσσερα (4) μέλη Δημοτικών Επιτροπών Ισότητας από διαφορετικούς Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης της Αττικής και της Στερεάς Ελλάδας. Μέσω της θεματικής ανάλυσης των δεδομένων, αναδείχθηκαν οι εμπειρίες, οι πρακτικές αλλά και τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν οι αρμόδιοι φορείς κατά την άσκηση των καθηκόντων τους.

Τα ερευνητικά ευρήματα αποκαλύπτουν μια ανομοιογενή εικόνα, όπου η αποτελεσματικότητα των παρεμβάσεων εξαρτάται άμεσα από την ύπαρξη εξειδικευμένων δομών (Ξενώνες, Συμβουλευτικά Κέντρα). Παρατηρείται ότι στους Δήμους που στερούνται τέτοιων υποδομών, η διαχείριση των περιστατικών βίας περιορίζεται σε διαδικαστικές παραπομπές, χωρίς ουσιαστική ανατροφοδότηση ή παρακολούθηση. Κυριότεροι ανασταλτικοί παράγοντες αναδεικνύονται η υποχρηματοδότηση, η υποστελέχωση των υπηρεσιών και η έλλειψη εξειδικευμένου προσωπικού, στοιχεία που οδηγούν συχνά σε αποσπασματικές δράσεις βασιζόμενες στον εθελοντισμό. Επιπλέον, στις μικρότερες τοπικές κοινωνίες, το κοινωνικό στίγμα και ο φόβος του αποκλεισμού λειτουργούν αποτρεπτικά για την καταγγελία του φαινομένου από τα θύματα.

Η εργασία καταδεικνύει ότι η Τοπική Αυτοδιοίκηση βρίσκεται σε μια μεταβατική φάση. Παρά τις αξιόλογες προσπάθειες στον τομέα της πρόληψης και της ευαισθητοποίησης της νέας γενιάς, η μετάβαση σε ένα ολοκληρωμένο σύστημα προστασίας απαιτεί ισχυρή πολιτική βούληση, σταθερή χρηματοδότηση και θεσμική θωράκιση των υπηρεσιών, ώστε να γεφυρωθεί το χάσμα μεταξύ της νομοθετικής πρόβλεψης και της κοινωνικής πραγματικότητας.

The present thesis examines the role and contribution of Local Government in preventing and addressing gender-based violence in Greece. Although the country possesses a robust institutional framework that aligns with international standards, such as the Istanbul Convention and the European Charter for Equality of Women and Men in Local Life, the practical implementation of policies at the local level remains a complex and often unexplored field. The aim of this study is to investigate how Municipalities utilize available tools, such as the Municipal Equality Committees (DEPIS) and Gender Action Plans, to protect women and promote substantive equality.

regarding methodology, the study adopted a qualitative approach. Semi-structured interviews were conducted with four (4) executives and members of Municipal Equality Committees from different Local Government Organizations in the regions of Attica and Central Greece. Through thematic analysis of the data, the experiences, practices, and obstacles faced by the competent authorities in the exercise of their duties were highlighted.

The research findings reveal a heterogeneous landscape, where the effectiveness of interventions depends directly on the existence of specialized structures (Shelters, Counseling Centers). It is observed that in Municipalities lacking such infrastructure, the management of violence cases is limited to procedural referrals, without substantive feedback or follow-up. The main inhibiting factors identified are underfunding, understaffing of services, and a lack of specialized personnel, elements that often lead to fragmented actions based on volunteerism. Furthermore, in smaller local societies, social stigma and the fear of exclusion further hinder the disclosure of violence.

In conclusion, the thesis demonstrates that Local Government is in a transitional phase. Despite significant efforts in the field of prevention and awareness-raising among the younger generation, the transition to a comprehensive protection system requires strong political will, stable funding, and institutional fortification of services to bridge the gap between legislative provisions and social reality.