Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά την πολυδιάστατη μετάβαση των επαγγελματιών ποδοσφαιριστών στη μετα-αγωνιστική ζωή, εστιάζοντας στον ρόλο της διά βίου άθλησης ως μηχανισμού ψυχοκοινωνικής προσαρμογής και διατήρησης της ταυτότητας. Η αποχώρηση από τον πρωταθλητισμό, η οποία συχνά συμβαίνει πριν την ηλικία των 40 ετών, σηματοδοτεί μια «πρώιμη συνταξιοδότηση» που συνοδεύεται από κρίσεις ταυτότητας, απώλεια κοινωνικού ρόλου και σημαντικές σωματικές προκλήσεις.

Σύμφωνα με τις πηγές, οι παλαίμαχοι αντιμετωπίζουν συχνά τη «νόσο του παλαίμαχου ποδοσφαιριστή», ένα σύμπλεγμα μυοσκελετικών προβλημάτων, οστεοαρθρίτιδας και αυξημένου κινδύνου νευροεκφυλιστικών παθήσεων. Η περίοδος αυτή περιγράφεται ως μια φάση λιμενικότητας (liminality), όπου η παλιά αθλητική ταυτότητα αποσυντίθεται χωρίς να έχει ακόμη διαμορφωθεί πλήρως μια νέα. Η έρευνα υιοθετεί ποιοτική μεθοδολογία, αναλύοντας τις ημιδομημένες συνεντεύξεις δέκα παλαίμαχων, και αναδεικνύει πώς το «αθλητικό habitus» (η εσωτερικευμένη πειθαρχία) μετασχηματίζεται σε νέες μορφές καθημερινής πρακτικής.

Τα ευρήματα καταδεικνύουν ότι η ομαλότητα της μετάβασης εξαρτάται άμεσα από τον προγραμματισμό της αποχώρησης. Η κοινότητα των παλαίμαχων λειτουργεί ως «κοινωνικό καταφύγιο», προσφέροντας ψυχολογική στήριξη και διατηρώντας το κοινωνικό κεφάλαιο των αθλητών. Ενώ τα κίνητρα για τη διά βίου άθληση εστιάζουν στην υγεία και την κοινωνικοποίηση, εμπόδια όπως ο επαγγελματικός φόρτος και οι χρόνιοι τραυματισμοί συχνά δυσχεραίνουν τη συστηματική άσκηση.

Η εργασία καταλήγει σε προτάσεις για θεσμική στήριξη, όπως προγράμματα «Συμβουλευτικής Μετά την Καριέρα», οικονομική μέριμνα (συντάξιμα ένσημα) και οργανωμένα τουρνουά με ιατρική κάλυψη. Συμπερασματικά, η διά βίου άθληση αποτελεί τη βιογραφική γέφυρα που επιτρέπει στον παλαίμαχο να ενσωματώσει το παρελθόν του σε ένα ενεργό και κοινωνικά συνδεδεμένο παρόν.

This thesis explores the multidimensional transition of professional football players to post-athletic life, focusing on the role of lifelong exercise as a mechanism for psychosocial adjustment and identity preservation. Retirement from elite sports, which often occurs before the age of 40, marks an "early retirement" accompanied by identity crises, loss of social roles, and significant physical challenges.

According to the research, veterans frequently encounter "retired footballer’s disease"—a complex of musculoskeletal issues, osteoarthritis, and an increased risk of neurodegenerative diseases. This period is described as a phase of liminality, where the former athletic identity decomposes before a new one has fully formed. Adopting a qualitative methodology, this study analyzes semi-structured interviews with ten veteran players, highlighting how the "athletic habitus" (internalized discipline) is transformed into new forms of daily practice.

The findings demonstrate that the smoothness of the transition depends directly on pre-retirement planning. The veteran community functions as a "social refuge," offering psychological support and preserving the athletes' social capital. While motivations for lifelong exercise focus on health and socialization, barriers such as professional workload and chronic injuries often hinder consistent physical activity.

The thesis concludes with proposals for institutional support, including "Post-Career Counseling" programs, financial provisions (pension contributions), and organized tournaments with medical coverage. In conclusion, lifelong exercise serves as a biographical bridge that allows the veteran to integrate their past into an active and socially connected present.