Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά κριτικά τον τρόπο με τον οποίο
συγκροτούνται και λειτουργούν οι ερμηνευτικές αφηγήσεις στον σύγχρονο μουσειακό χώρο, με επίκεντρο την περίπτωση του Αρχαιολογικού Μουσείου Ιωαννίνων.
Στην εργασία, το μουσείο προσεγγίζεται όχι ως ουδέτερος φορέας μετάδοσης
πληροφοριών, αλλά ως θεσμικός μηχανισμός παραγωγής νοήματος, ο οποίος επιλέγει, ιεραρχεί και σκηνοθετεί τις σχέσεις μεταξύ τεκμηρίων, χώρου και επισκέπτη. Στο πλαίσιο αυτό, κεντρικός στόχος της εργασίας είναι να αποτιμηθεί η ισορροπία ανάμεσα στην επιστημονική εγκυρότητα και στη βιωματική πρόσληψη, η διαπραγμάτευση μεταξύ θεσμικής αυθεντίας και πολυφωνίας, καθώς και η μετάβαση από μια ερμηνεία που πρωτίστως πληροφορεί σε μια ερμηνεία που ενεργοποιεί τον επισκέπτη.
Έτσι, με αφετηρία τη μουσειολογική συγκρότηση του Α.Μ.Ι. και με κομβική αναφορά
στο εγχείρημα της επανέκθεσης, αναλύονται οι αφηγηματικές στρατηγικές που υλοποιούνται μέσω της χωρικής οργάνωσης και των ερμηνευτικών κειμένων ώστε να διαπιστωθεί κατά πόσο παράγεται μία συνεκτική εμπειρία που υποστηρίζει πολλαπλές αναγνώσεις του παρελθόντος, χωρίς να αποδυναμώνεται η τεκμηρίωση. Παράλληλα, εξετάζονται οι σύγχρονες προκλήσεις της μουσειακής ερμηνείας ως παράμετροι που αναδιαμορφώνουν την ίδια την αφηγηματική λογική του μουσείου.

This thesis critically investigates the way in which interpretive narratives are constructed and function in the contemporary museum space, focusing on the case of the Archaeological Museum of Ioannina.
In the work, the museum is approached not as a neutral vehicle for transmitting
information, but as an institutional mechanism for producing meaning, which selects,
prioritizes and directs the relationships between documents, space and visitor. In this context, the central objective of the work is to assess the balance between scientific validity and experiential reception, the negotiation between institutional authority and polyphony, as well as the transition from an interpretation that primarily informs to an interpretation that activates the visitor.
Thus, starting from the museological constitution of the A.M.I. and with a key reference to the project of re-exhibition, the narrative strategies implemented through spatial organization and interpretive texts are analyzed to determine whether a coherent experience is produced that supports multiple readings of the past, without weakening the documentation. At the same time, the contemporary challenges of museum interpretation are examined as parameters that reshape
the narrative logic of the museum itself.