Ο χρόνιος πόνος αποτελεί ένα σύνθετο και πολυπαραγοντικό πρόβλημα δημόσιας υγείας, με σημαντικές επιπτώσεις στη λειτουργικότητα, την ποιότητα ζωής και τη συμμετοχή των ατόμων στην καθημερινή ζωή. Η σύγχρονη κατανόησή του υπερβαίνει τα στενά βιοϊατρικά μοντέλα και ενσωματώνει βιολογικές, ψυχολογικές και κοινωνικές διαστάσεις, καθιστώντας αναγκαία την υιοθέτηση ολιστικών και ανθρωποκεντρικών προσεγγίσεων φροντίδας. Στο πλαίσιο αυτό, η φυσικοθεραπεία διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στη διαχείριση του χρόνιου πόνου, με έμφαση στην ενεργητική συμμετοχή του ασθενούς, τη θεραπευτική άσκηση, την εκπαίδευση και την αυτοδιαχείριση.

Σκοπός της παρούσας μεταπτυχιακής διπλωματικής εργασίας ήταν η διερεύνηση της συμβολής και της κλινικής αποτελεσματικότητας της τηλε-φυσικοθεραπείας στη διαχείριση του χρόνιου πόνου, μέσω βιβλιογραφικής ανασκόπησης και κριτικής σύνθεσης της σύγχρονης επιστημονικής γνώσης. Η μεθοδολογία βασίστηκε στην αναζήτηση και αξιολόγηση επιστημονικών μελετών σε έγκυρες βάσεις δεδομένων, με προκαθορισμένα κριτήρια επιλογής και αποκλεισμού, καλύπτοντας διαφορετικούς τύπους χρόνιου πόνου, όπως ο χρόνιος μυοσκελετικός, ο χρόνιος καρκινικός, ο χρόνιος διάχυτος και ο νευροπαθητικός πόνος.

Τα ευρήματα δείχνουν ότι η τηλε-φυσικοθεραπεία μπορεί να αποτελέσει αποτελεσματικό και ασφαλές μέσο παροχής φυσικοθεραπευτικής φροντίδας στον χρόνιο πόνο, ιδιαίτερα όταν εφαρμόζεται ως δομημένη και εξατομικευμένη παρέμβαση με επαρκή θεραπευτική καθοδήγηση. Η ισχυρότερη τεκμηρίωση αφορά τον χρόνιο μυοσκελετικό πόνο, όπου η τηλε-φυσικοθεραπεία παρουσιάζει συχνά κλινικά συγκρίσιμα αποτελέσματα με τη δια ζώσης φυσικοθεραπεία ως προς τη λειτουργικότητα, τη φυσική ικανότητα και την ποιότητα ζωής. Αντίθετα, σε πληθυσμούς αυξημένης κλινικής πολυπλοκότητας, τα αποτελέσματα είναι λιγότερο συνεπή και η τηλε-φροντίδα λειτουργεί κυρίως συμπληρωματικά, υποστηρίζοντας τη συνέχεια της φροντίδας.

Συμπερασματικά, η τηλε-φυσικοθεραπεία δεν αποτελεί καθολική αντικατάσταση της δια ζώσης φυσικοθεραπείας, αλλά ένα κλινικά αξιοποιήσιμο εργαλείο που ενδείκνυται να ενσωματώνεται σε υβριδικά, εξατομικευμένα μοντέλα φροντίδας. Η ορθολογική εφαρμογή της, με σαφή κριτήρια καταλληλότητας, επαγγελματική εκπαίδευση και οργανωτική υποστήριξη, μπορεί να ενισχύσει την προσβασιμότητα, τη συνέχεια και τη βιωσιμότητα της φυσικοθεραπευτικής φροντίδας στον χρόνιο πόνο.

Chronic pain constitutes a complex and multifactorial public health issue, with significant effects on physical functioning, quality of life, and participation in everyday activities. Contemporary understanding of chronic pain extends beyond traditional biomedical models, incorporating biological, psychological, and social dimensions, highlighting the need for holistic and person-centered approaches to care. Within this context, physiotherapy plays a central role in chronic pain management, emphasizing active patient participation, therapeutic exercise, education, and self-management strategies.

The aim of this postgraduate thesis was to investigate the role and clinical effectiveness of tele-physiotherapy in the management of chronic pain through a literature review and critical synthesis of current scientific evidence. The methodology involved the identification and evaluation of studies retrieved from scientific databases using predefined inclusion and exclusion criteria. Different chronic pain populations were examined, including chronic musculoskeletal pain, cancer-related pain, chronic widespread pain, and neuropathic pain.

The findings indicate that tele-physiotherapy can represent an effective and safe mode of delivering physiotherapy care for individuals with chronic pain, particularly when implemented as a structured and individualized intervention with appropriate clinical guidance. The strongest evidence was identified in chronic musculoskeletal pain, where tele-physiotherapy often demonstrates outcomes comparable to in-person physiotherapy in terms of functional ability, physical capacity, and quality of life, and in some cases pain intensity. In populations with greater clinical complexity, results were less consistent, and tele-physiotherapy functioned mainly as a complementary approach supporting continuity of care and daily self-management.

In conclusion, tele-physiotherapy should not be considered a universal substitute for face-to-face physiotherapy, but a clinically valuable tool that can be integrated into hybrid and individualized models of care. When applied appropriately, with clear patient selection criteria, professional training, and organizational support, tele-physiotherapy may enhance accessibility, continuity, and sustainability of physiotherapy services for individuals with chronic pain.