Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά το φαινόμενο της αυτομυθοπλασίας ως σύγχρονης μορφής αυτοαναφορικής γραφής, εστιάζοντας στο έργο της Annie Ernaux, μιας συγγραφέως που επαναπροσδιορίζει τη σχέση ανάμεσα στο βίωμα, τη μνήμη και τη λογοτεχνική αναπαράσταση.

Στο θεωρητικό μέρος εξετάζεται η ιστορική διαμόρφωση και η εξέλιξη του όρου «αυτομυθοπλασία», από τη διατύπωσή του από τον Serge Doubrovsky έως τις σύγχρονες θεωρητικές προσεγγίσεις. Δίνεται έμφαση στο «αυτοβιογραφικό συμβόλαιο» του Philippe Lejeune, το οποίο, παρά τις μετατοπίσεις που υφίσταται στο πλαίσιο της αυτομυθοπλασίας, εξακολουθεί να αποτελεί βασικό εργαλείο κατανόησης της σχέσης συγγραφέα, αφηγητή και αναγνώστη. Παράλληλα, η αυτομυθοπλασία εντάσσεται σε ένα ευρύτερο θεωρητικό πλαίσιο που περιλαμβάνει την αυτοβιογραφία και το ημερολόγιο, αναδεικνύοντας τις συγκλίσεις και τις αποκλίσεις τους ως μορφών γραφής του εαυτού. Επιπλέον, η θεωρία της λογοτεχνικής πρόσληψης και η γνωσιακή αφηγηματολογία φωτίζουν τη διττή αναγνωστική εμπειρία που δημιουργείται, καθώς ο αναγνώστης κινείται ταυτόχρονα ανάμεσα στο αναφορικό και το μυθοπλαστικό επίπεδο.

Στο κεντρικό μέρος, η εργασία εξετάζει έργα της Ernaux, όπως Ο τόπος, Μια γυναίκα και Το γεγονός, αναδεικνύοντας τον τρόπο με τον οποίο η συγγραφέας μετασχηματίζει την προσωπική εμπειρία σε συλλογική μαρτυρία. Η λιτή, σχεδόν «γυμνή» γραφή της αποτυπώνει την κοινωνική πραγματικότητα της τάξης, του φύλου και της ιστορικής συγκυρίας, ενώ η μνήμη λειτουργεί ως μηχανισμός αναστοχασμού και επανανοηματοδότησης του παρελθόντος. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην πολιτική και φεμινιστική διάσταση του έργου της, ιδίως μέσα από τη θεματική του γυναικείου σώματος, της σεξουαλικότητας και της εμπειρίας της άμβλωσης, που μετατρέπουν το ατομικό βίωμα σε δημόσιο λόγο. Παράλληλα, αναλύονται ζητήματα κοινωνικής κινητικότητας και ενοχής απέναντι στην καταγωγή.

Τέλος, το δημιουργικό μέρος της εργασίας λειτουργεί συμπληρωματικά, προσεγγίζοντας βιωματικά την αυτομυθοπλασία και αναδεικνύοντας τη γραφή ως πράξη αυτογνωσίας και συγκρότησης του εαυτού.

Συνολικά, η εργασία καταδεικνύει ότι η αυτομυθοπλασία δεν αποτελεί απλώς υβριδικό λογοτεχνικό είδος, αλλά έναν δυναμικό τρόπο κατανόησης της ανθρώπινης εμπειρίας.

This thesis explores the phenomenon of autofiction as a contemporary form of self-referential writing with particular emphasis on the work of Annie Ernaux, a writer who radically redefines the relationship between live experience, memory and literary representation.

The theoretical part examines the historical formation and development of the term “autofiction”, from its formulation by Serge Doubrovsky to contemporary theoretical approaches. Central to this discussion is Philippe Lejeunes’s autobiographical pact which despite the shifts it undergoes within the framework of autofiction, continues to constitute a fundamental tool for understanding the relationship between author, narrator and reader. At the same time, autofiction is situated within a broader theoretical framework that includes autobiography and diary writing, highlighting their convergences and divergences as forms of writing the self. Furthermore, reception theory and cognitive narratology illuminate the dual reading experience that emerges, as the reader as the reader simultaneously navigates between referential and fictional levels.

In the main part, the thesis examines Ernaux’s works such as The Place, A Woman’s Story and Happening, demonstrating how the author transforms personal experience into collective testimony. Her sparse, almost “bare” writing style captures the social reality of class, gender and historical context, while memory functions as a mechanism of reflection and re-signification of the past. Particular emphasis is placed on the political and feminism dimension of her work, especially through the themes of the female body, sexuality and the experience of abortion, which transform individual experience into public discourse. Issues of social mobility and guilt towards one’s origins are also examined.

Finally, the creative component of the thesis functions complementarily, approaching autofiction experientially and highlighting writing as an act of self-knowledge and self-construction.

Overall, the thesis demonstrates that the autofiction is not merely a hybrid literary genre, but a dynamic mode of understanding human experience.