Η επαναφορά του αυστηρά έμμετρου στίχου στη σύγχρονη ελληνική ποίηση κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα αποτέλεσε αφορμή για έναν εκτενή και έντονο διάλογο γύρω από τη φύση της ποιητικής μορφής και τη θέση της στο μεταμοντέρνο ποιητικό τοπίο. Αν και οι παραδοσιακές μορφές δεν έπαψαν ποτέ να υφίστανται πλήρως, η σύμπραξη των Διονύση Καψάλη, Γιώργου Κοροπούλη, Ηλία Λάγιου και στη συνέχεια του Μιχάλη Γκανά στις συλλογές Τριώδιο (1991) και Ανθοδέσμη (1993) λειτούργησαν καταλυτικά, μετατρέποντας μια περιθωριοποιημένη, αποσπασματική και περιστασιακή πρακτική σε αντικείμενο συστηματικής κριτικής και θεωρητικής αντιπαράθεσης. Η συζήτηση που αναπτύχθηκε δεν περιορίστηκε σε τεχνικά ζητήματα μορφής, αλλά ανέδειξε βαθύτερες ιδεολογικές και αισθητικές προεκτάσεις, σχετικές με την κυριαρχία του ελεύθερου στίχου, την έννοια της νεωτερικότητας και τον ρόλο της παράδοσης στη σύγχρονη ποιητική παραγωγή. Μέσα από τη μελέτη των ποιητικών, κριτικών και θεωρητικών κειμένων της εποχής, η μορφή αναδεικνύεται ως πεδίο σύγκρουσης και επαναδιαπραγμάτευσης των ορίων της ποίησης. Η εξέλιξη του διαλόγου, καθώς και η εμφάνιση ανάλογων, μεταγενέστερων ποιητικών εγχειρημάτων, καταδεικνύουν, πως οι παραδοσιακές ποιητικές μορφές είτε χρησιμοποιούνται αυτούσιες είτε ως λανθάνων κώδικας, εντάσσονται πλέον σε ένα πλουραλιστικό ποιητικό περιβάλλον, όπου η μορφή λειτουργεί ως συνειδητή εκφραστική επιλογή και εργαλείο ποιητικού πειραματισμού.