Πολιτιστική Βιομηχανία, Κριτική Θεωρία, Αντόρνο, Σχολή Φρανκφούρτης
Φιλοσοφία και Μουσικ΄ή
12
32
Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την θεωρία της σχολής της Φρανκφούρτης σχετικά
με την κριτική της απέναντι στην πολιτιστική βιομηχανία και στο κατά πόσο μπορεί να
επιδράσει σημαντικά στην καλλιτεχνική δημιουργία και την κοινωνική συνείδηση. Βασικό
σημείο της έρευνας αποτελεί ο τρόπος με τον οποίο η μαζική κουλτούρα οδηγείται στην
ομογενοποίηση της αισθητικής εμπειρίας, με αποτέλεσμα να περιορίζεται η κριτική σκέψη και
να μην προβάλλεται η αυτονομία της τέχνης. Σημαντική είναι η ανάλυση της έννοιας της
Κριτικής Τέχνης ως ενός βασικού εργαλείου αντίστασης το οποίο έχει την ικανότητα να
εμφανίζει τις ρωγμές της πολιτιστικής βιομηχανίας και να αναδεικνύει νέες δυνατότητες
κοινωνικού προβληματισμού. Σύμφωνα με τις αναλύσεις και τα παραδείγματα που
παρατίθενται, σκοπός είναι να τονιστεί ότι η τέχνη έχει τη δυνατότητα να λειτουργεί όχι μόνο
ως μέσο ψυχαγωγίας αλλά και ως μηχανισμός κριτικού στοχασμού για το υπάρχον κοινωνικό
σύστημα.
The present master’s thesis examines the theory of the Frankfurt School regarding its critique
of the culture industry and the extent to which it can significantly influence artistic creation
and social consciousness. A central focus of the research is the way in which mass culture leads
to the homogenization of aesthetic experience, resulting in the limitation of critical thinking
and the suppression of the autonomy of art. Of particular importance is the analysis of the
concept of Critical Art as a fundamental tool of resistance, one that has the capacity to reveal
the cracks within the culture industry and to highlight new possibilities for social reflection.
According to the analyses and examples presented, the aim is to emphasize that art has the
potential to function not only as a means of entertainment but also as a mechanism of critical
reflection on the existing social system.
