Η παρούσα διπλωματική εξετάζει τον ρόλο των δημοτικών προγραμμάτων άθλησης ως μορφών κοινωνικής πολιτικής και καθημερινής πρακτικής, με εμπειρική εστίαση στον Δήμο Νέας Ιωνίας. Σε ένα πυκνοκατοικημένο αστικό περιβάλλον με κοινωνική ετερογένεια και έντονη προσφυγική και ιστορική παράδοση συλλογικότητας, ο δημοτικός αθλητισμός δεν λειτουργεί αποκλειστικά ως παροχή φυσικής δραστηριότητας, αλλά και ως κοινωνικός χώρος συνάντησης, συμμετοχής και ενίσχυσης δεσμών. Το θεωρητικό πλαίσιο αντλεί από την κοινωνιολογία του αθλητισμού και αξιοποιεί την προσέγγιση του Pierre Bourdieu (πεδίο, habitus, μορφές κεφαλαίου) για την κατανόηση των διαφοροποιήσεων στις επιλογές και στα κίνητρα άσκησης, καθώς και τη συμβολή των Elias & Dunning, που ερμηνεύουν τον αθλητισμό ως δραστηριότητα σχόλης η οποία προσφέρει «ελεγχόμενη» συγκίνηση, ψυχική τόνωση και αποφόρτιση μέσα σε θεσμικά οργανωμένα πλαίσια. Η πρωτοτυπία της έρευνας έγκειται στη συστηματική εμπειρική διερεύνηση του δημοτικού αθλητισμού στην Ελλάδα, αξιοποιώντας συνδυαστικά τα θεωρητικά εργαλεία των Pierre Bourdieu, Norbert Elias και Eric Dunning. Μεθοδολογικά, υιοθετήθηκε ποσοτική, περιγραφική και διερευνητική προσέγγιση. Η συλλογή δεδομένων πραγματοποιήθηκε μέσω δομημένου ερωτηματολογίου σε ηλεκτρονική μορφή (Google Forms), το οποίο συμπληρώθηκε ανώνυμα και εθελοντικά από 178 συμμετέχοντες που είχαν ενεργή ή πρόσφατη εμπειρία από τα δημοτικά προγράμματα άθλησης. Η ανάλυση των δεδομένων έγινε με περιγραφικές και συγκριτικές τεχνικές (συχνότητες, ποσοστά, διασταυρώσεις) στο λογισμικό JASP, ενώ οι ανοικτές ερωτήσεις αξιοποιήθηκαν συμπληρωματικά για την ανάδειξη επαναλαμβανόμενων θεμάτων. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η συμμετοχή στα προγράμματα συνδέεται κυρίως με στόχους βελτίωσης/διατήρησης φυσικής κατάστασης και ψυχικής ευεξίας (χαλάρωση, μείωση άγχους), ενώ τα αντιλαμβανόμενα οφέλη αφορούν τόσο σωματικές όσο και ψυχοκοινωνικές διαστάσεις. Ταυτόχρονα, καταγράφονται διαφοροποιήσεις ανά φύλο, ηλικία και μορφωτικό επίπεδο: οι γυναίκες εμφανίζουν μεγαλύτερη έμφαση σε στόχους εμφάνισης/ευεξίας και προτιμούν συχνότερα προγράμματα τύπου pilates/yoga/ομαδικής άσκησης, ενώ οι άνδρες τείνουν περισσότερο προς δύναμη, ανταγωνιστικά/ομαδικά πλαίσια και αθλήματα όπως η αντισφαίριση. Οι μεγαλύτερες ηλικίες αναδεικνύουν εντονότερα την κοινωνική διάσταση της συμμετοχής και τη δημιουργία κοινωνικών δεσμών, ενώ η συχνότητα και η διάρκεια συμμετοχής σχετίζονται με ισχυρότερη αναγνώριση οφελών. Συνολικά, η εργασία αναδεικνύει ότι ο δημοτικός αθλητισμός μπορεί να λειτουργήσει ως πεδίο ενίσχυσης της ευεξίας, της πρόσβασης και της κοινωνικής ένταξης, υπό την προϋπόθεση ότι σχεδιάζεται με κριτήρια ισότιμης συμμετοχής και ανταποκρίνεται σε διαφοροποιημένες ανάγκες των δημοτών, όπως η βελτίωση της φυσικής και ψυχικής ευεξίας, η κοινωνική επαφή και η άρση πρακτικών εμποδίων συμμετοχής.

This master’s thesis examines the role of municipal sport and exercise programmes as forms of social policy and everyday practice, with an empirical focus on the Municipality of Nea Ionia. In a densely populated urban setting marked by social heterogeneity and a strong refugee and historical tradition of collectivity, municipal sport does not function solely as the provision of physical activity, but also as a social space for interaction, participation, and the strengthening of social ties. The theoretical framework draws on the sociology of sport and employs Pierre Bourdieu’s approach (field, habitus, forms of capital) to understand differences in exercise choices and participation motives, as well as the contribution of Norbert Elias and Eric Dunning, who interpret sport as a leisure activity that provides “controlled” excitement, psychological stimulation, and release within institutionally organised settings. The originality of the study lies in a systematic empirical investigation of municipal sport in Greece, combining the theoretical tools of Bourdieu, Elias, and Dunning. Methodologically, a quantitative, descriptive, and exploratory approach was adopted. Data were collected through a structured online questionnaire (Google Forms), completed anonymously and voluntarily by 178 respondents with current or recent experience of the municipal sport and exercise programmes. Data analysis was conducted using descriptive and comparative techniques (frequencies, percentages, cross-tabulations) in JASP, while open-ended questions were used complementarily to identify recurring themes. The findings indicate that participation is primarily associated with goals of improving/maintaining physical fitness and psychological well-being (relaxation, stress reduction), while perceived benefits encompass both physical and psychosocial dimensions. At the same time, differences are observed by gender, age, and educational level: women place greater emphasis on appearance/well-being goals and more often prefer programmes such as Pilates, yoga, and group exercise, whereas men tend more towards strength-oriented, competitive/group contexts and sports such as tennis. Older participants highlight more strongly the social dimension of participation and the formation of social ties, while higher frequency and longer duration of participation are linked to stronger recognition of benefits. Overall, the thesis shows that municipal sport can function as a field for enhancing well-being, access, and social inclusion, provided that it is designed on the basis of equitable participation and responds to citizens’ differentiated needs, such as improving physical and psychological well-being, fostering social contact, and reducing practical barriers to participation.