Η παρούσα εργασία πραγματεύεται τη σχέση μουσικής και ηθικής στην αρχαία ελληνική σκέψη, εξετάζοντας τον ρόλο της μουσικής ως παράγοντα διαμόρφωσης του ήθους, της παιδείας και της συλλογικής ζωής της πόλης. Στο πρώτο μέρος παρουσιάζεται η θέση της μουσικής στην αρχαία ελληνική κοινωνία, όπου αντιμετωπίζεται ως ουσιώδες στοιχείο της αγωγής, της λατρείας και της κοινωνικής συνοχής. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη σύνδεση της μουσικής με το ήθος και στη γενικευμένη αντίληψη περί της ηθικής της δύναμης. Στη συνέχεια, αναλύεται η πλατωνική θεωρία για τη μουσική, με επίκεντρο τη μιμητική της λειτουργία και τον ρόλο της στο εκπαιδευτικό σύστημα της ιδανικής Πολιτείας. Εξετάζονται οι δύο κύκλοι σπουδών, το περιεχόμενο της μουσικής αγωγής, οι κατάλληλοι μουσικοί τρόποι, ρυθμοί και όργανα, καθώς και ο έλεγχος της μουσικής διδασκαλίας. Παράλληλα, διερευνάται η σχέση μουσικής και πολιτικής και η διάκριση ανάμεσα στην αισθητή και τη νοητή μουσική. Ακολούθως, παρουσιάζονται οι απόψεις του Αριστοτέλη σχετικά με τη μουσική, εστιάζοντας τόσο στις φυσικές προϋποθέσεις της μουσικής εμπειρίας όσο και στη φιλοσοφική της λειτουργία. Αναλύονται ζητήματα παραγωγής και πρόσληψης του ήχου, η φύση της φωνής, η σκοπιμότητα της μουσικής και το είδος της μουσικής παιδείας. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη μιμητική ισχύ της καθαρά οργανικής μουσικής και στη διάκριση των αρμονιών σε ηθικές, πρακτικές και ενθουσιαστικές, σε συνάρτηση με τη διαμόρφωση του ήθους. Η εργασία ολοκληρώνεται με μια συνολική αποτίμηση των πλατωνικών και αριστοτελικών προσεγγίσεων, αναδεικνύοντας τα κοινά σημεία και τις διαφοροποιήσεις τους ως προς τη σχέση μουσικής, ηθικής και παιδείας.

This study examines the relationship between music and ethics in ancient Greek thought, focusing on the role of music in the formation of character, education, and the collective life of the city. The first part explores the position of music in ancient Greek society, where it is regarded as an essential element of education, religious practice, and social cohesion. Emphasis is placed on the association of music with ethos and on the widespread perception of its ethical power. The study then analyses Plato’s theory of music, focusing on its mimetic function and its role within the educational system of the ideal city. The two educational stages, the content of musical education, the appropriate musical modes, rhythms, and instruments, as well as the regulation of musical instruction, are examined. The relationship between music and politics and the distinction between perceptible and intelligible music are also explored. Subsequently, Aristotle’s views on music are presented, addressing both the physical foundations of musical experience and its philosophical function. Issues concerning the production and perception of sound, the nature of voice, the purpose of music, and the forms of musical education are discussed. Emphasis is placed on the mimetic power of purely instrumental music and on the distinction between ethical, practical, and enthusiastic harmonies, in relation to the formation of character. The study concludes with an overall assessment of the Platonic and Aristotelian approaches, highlighting their common points and differences regarding the relationship between music, ethics, and education.