Τα σώματα με αναπηρία συχνά βιώνουν κοινωνικούς περιορισμούς και διακρίσεις, που δεν απορρέουν αποκλειστικά από τη βιολογική ή λειτουργική τους κατάσταση, αλλά διαμορφώνονται και ενισχύονται από κοινωνικές δομές, στερεότυπα και πρακτικές αποκλεισμού. Σκοπός της παρούσας έρευνας είναι να αναδείξει τους περιορισμούς και τις διακρίσεις που βιώνουν άτομα με αναπηρία. Πιο συγκεκριμένα, το ενδιαφέρον στρέφεται σε μία ομάδα κατοίκων της Καστοριάς που συμμετέχουν σε πρόγραμμα υδροθεραπείας τοπικού Κέντρου Διημέρευσης Ημερήσιας Φροντίδας (ΚΔΗΦ). Μέσα από τις συνεντεύξεις και την συμμετοχική παρατήρηση στο συγκεκριμένο Κέντρο διερευνώνται οι ανάγκες τους, οι προκλήσεις και ευρύτερα η καθημερινότητα που ζουν. Στο πλαίσιο αυτό δίνεται έμφαση στο ρόλο της άσκησης στο νερό ως μέσο επαναπροσδιορισμού του σώματός τους. Στην έρευνα συμμετέχουν δέκα (10) ασθενείς διαγνωσμένοι με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, έξι (6) γυναίκες και τέσσερις (4) άνδρες. Τα ευρήματα της μελέτης αναδεικνύουν την αναπηρία ως μια σύνθετη κοινωνική και βιωματική εμπειρία, όπου η προσβασιμότητα, η κοινωνική υποστήριξη και το θεσμικό πλαίσιο επηρεάζουν καθοριστικά την καθημερινότητα και την ποιότητα ζωής των ατόμων. Οι αφηγήσεις τους μελετώνται υπό το πρίσμα της θεωρίας του Bourdieu (1990) και μέσα από αυτές προκύπτει ότι το σώμα, ως φορέας του habitus, επαναπροσδιορίζεται στο νερό, βιώνεται ως ενεργό και λειτουργικό, ενώ η αναπηρική ταυτότητα αποδομείται προσωρινά. Τέλος, οι ανισότητες στην πρόσβαση υπογραμμίζουν την ανάγκη ενίσχυσης της κρατικής μέριμνας για την έγκαιρη αποκατάσταση.

Bodies with disabilities often experience social limitations and discrimination, which do not arise solely from their biological or functional condition but are also shaped and reinforced by social structures, stereotypes, and exclusionary practices. The purpose of this research is to highlight the limitations and discrimination experienced by people with disabilities. More specifically, the focus is on a group of residents of Kastoria who participate in a hydrotherapy program at a local Day Care Center (KDHF – Center for Daily Care and Support). Through interviews and participant observation at this Center, their needs, challenges, and overall daily lives are explored. Within this framework, emphasis is placed on the role of water-based exercise as a means of redefining their bodies. The study involves ten (10) patients diagnosed with Multiple Sclerosis, six (6) women and four (4) men. The findings of the study highlight disability as a complex social and lived experience, in which accessibility, social support, and the institutional framework decisively influence the daily lives and quality of life of individuals. Their narratives are examined through the lens of Bourdieu’s theory (1990), revealing that the body, as a carrier of habitus, is redefined in water, experienced as active and functional, while the disabled identity is temporarily deconstructed. Finally, inequalities in access underline the need to strengthen state care for timely rehabilitation.