Η παρούσα διπλωματική διερευνά τη Pieta ως εικονιστικό μοτίβο που συμπυκνώνει, με εννοιολογική πυκνότητα, τη συνύπαρξη θανάτου, φροντίδας και σχέσης. Αφετηρία αποτελεί η κλασική εικονογραφική καθιέρωση του τύπου και η κορύφωση του στο έργο  Pietà του Μιχαήλ Αγγέλου, όπου το νεκρό σώμα δεν λειτουργεί μόνο ως θεολογικό σημείο, αλλά ως υλικό βάρος που εγκαθίσταται στη σφαίρα της θέασης ως εμπειρία ορίου. Στο θεωρητικό επίπεδο, η εργασία οργανώνεται γύρω από τρεις πυλώνες: (α) την ιστορική, θεολογική και εικονογραφική συγκρότηση της Pieta και τις μετεγγραφές της, (β) την οπτική της φεμινιστικής θεολογίας, στο πλαίσιο της οποίας η  μορφή της Μαρίας προσεγγίζεται όχι ως παθητικό σύμβολο, αλλά ως δυναμικό υποκείμενο μνήμης, αντίστασης και ανασηματοδότησης του ιερού, και (γ) τον όρο του Spinoza conatus, ως έννοια που ερμηνεύεται δυιδικά: αφενός η νεκρότητα του Χριστού ενεργοποιεί τη ρήξη/διάρρηξη που προκαλεί το απόλυτο όριο, αφετέρω η στάση της Μαρίας –η επιμονή της σχέσης, η στήριξη, η παραμονή– μορφοποιεί μια αντίρροπη δύναμη συνέχειας και νοηματοδότησης.
Στο κεφάλαιο των σύγχρονων μετεγγραφών, η Pieta παρακολουθείται ως μορφή που μεταφέρεται σε πεδία πολιτικής βίας, queer πένθους (AIDS) και φεμινιστικής/μετα-αποικιακής αναδιαπραγμάτευσης, λειτουργώντας ως εικονιστικός μηχανισμός δημόσιας μνήμης και ορατότητας. Τέλος, η εργασία αναδεικνύει ότι η Pieta παραμένει διαχρονικά ενεργή επειδή δεν αναπαριστά απλώς την απώλεια, αλλά την καθιστά οριακή εμπειρία θέασης: μια συνάντηση με το όριο που μπορεί να μετατραπεί σε στοχασμό, πολιτική επίγνωση και ηθική της φροντίδας και της παραμονής.

This thesis investigates the Pieta as an iconographic and conceptual configuration in which death, care, and relational embodiment are condensed into a single visual and affective structure. Rather than approaching the motif solely as a theological emblem or a historical type, the study treats the Pieta as a site where corporeality, mourning, and ethical exposure converge in a form that persistently challenges the limits of representation and subjectivity.

The analysis unfolds along three interrelated axes. First, it traces the historical and iconographic formation of the Pieta within Christian visual culture, with particular attention to its paradigmatic articulation in Michelangelo’s Vatican Pietà, where the dead body is no longer merely a doctrinal sign but asserts itself as material weight and perceptual presence, confronting the viewer with an experience of finitude. Second, it engages the perspective of Feminist Theology, reinterpreting the figure of Mary not as a passive Mater Dolorosa but as an embodied subject of memory, resistance, and ethical agency, whose posture of holding and remaining-with the dead inaugurates a politics of care rather than a theology of submission. Third, it mobilizes Spinoza’s notion of conatus in a non-reductive manner, not as a unilinear drive toward self-preservation, but as a concept that, in the context of the Pietà, becomes internally split: the dead body figures the rupture of vital persistence, while the maternal gesture articulates a counter-movement of relational endurance and affective continuity that exceeds the logic of mere survival. Through the examination of modern and contemporary reconfigurations of the motif—across feminist, political, and postcolonial contexts—the Pieta is further shown to operate as a visual dispositif of public memory and embodied witnessing, in which grief is transformed from private affect into a form of historical and ethical address. Finally, the thesis argues that the enduring power of the Pieta lies not only in its iconographic stability but in its capacity to generate an experience of viewing that approaches the status of a limit-experience: a confrontation with mortality and vulnerability that unsettles the autonomy of the subject and opens a space for philosophical reflection, political consciousness, and an ethics grounded in care and abiding.