Η παρούσα εργασία εξετάζει το Histoire(s) du Cinéma του Jean-Luc Godard υπό το πρίσμα των θεωριών των Henri Bergson και Gilles Deleuze. Αρχικά, δίνεται μια συνοπτική παρουσίαση της θεωρίας του Bergson, προκειμένου να καταστούν κατανοητές οι έννοιες του χρόνου ως διάρκειας, της μνήμης και της μεθόδου της ενόρασης. Επιχειρείται, επίσης, η προσέγγιση μιας μπερξονικής σύλληψης της Ιστορίας. Κατόπιν, ακολουθεί η προέκταση της θεωρίας του Bergson μέσα από την εφαρμογή της στην κινηματογραφική θεωρία του Deleuze, η οποία παρουσιάζεται στο δίτομο έργο του Κινηματογράφος Ι: Η εικόνα-κίνηση και Κινηματογράφος ΙΙ: Η χρονοεικόνα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, επιτυγχάνεται η ανάδειξη του Deleuze ως συνδετικού κρίκου μεταξύ του Bergson και του Godard και διευκολύνεται το πέρασμα στη διερεύνηση του magnum opus του τελευταίου. Αποκαλύπτεται, έτσι, η δυνατότητα μιας μπερξονικής ανάγνωσης του Histoire(s) du Cinéma μέσα από τις έννοιες του χρόνου, της μνήμης και της Ιστορίας, ενώ παράλληλα καθίσταται ορατή η πρόσληψη της κινηματογραφικής εικόνας ως μιας καθαυτό χρονικής εμπειρίας.

This thesis examines Jean-Luc Godard’s Histoire(s) du Cinéma through the lenses of Henri Bergson and Gilles Deleuze. Through a concise presentation of Bergson’s theory, the concepts of time as duration, of memory and intuition become clarified. A Bergsonian approach to the conception of History is also attempted. Bergson’s extension through its application to Deleuze’s film theory, as developed in his two-volume work Cinema I: Image-Movement and Cinema II: Time-Image, establishes Deleuze as a connecting link between Bergson and Godard, facilitating the transition to the examination of the latter’s magnum opus. Thus, a Bergsonian approach of Histoire(s) du Cinéma is revealed through the concepts of time, memory, and History while , at the same time, the perception of the cinematic image as an inherently temporal experience becomes apparent.