In recent years, sustainability has moved from a peripheral concern to a central condition of how global supply chains are organised, justified, and governed. This thesis examines Sustainable Supply Chain Management (SSCM) not as a stable managerial model, but as an ongoing process shaped by regulatory pressure, market expectations, and recurring disruption. Rather than treating sustainability as an ethical add-on or a technical problem to be solved, the analysis approaches it as a field of negotiation, where resilience, risk, and legitimacy increasingly overlap.

Drawing on the SSCM literature, the study brings together perspectives from the Triple Bottom Line, Stakeholder Theory, and Institutional Theory, while also stressing their limits when applied in isolation. The findings suggest that sustainability outcomes emerge from the interaction of these forces within fragmented and unequal supply chain structures. As recent crises have shown, environmental performance and social conditions can no longer be separated from questions of continuity and operational survival. Sustainability and resilience therefore converge, but this convergence does not eliminate underlying power relations. Instead, it often makes them more visible.

A central focus of the thesis is the role of digitalization. Digital tools for emissions measurement, reporting, and transparency are now widely promoted as solutions to sustainability challenges. The analysis shows that these tools primarily function as mechanisms of exposure. They increase visibility and comparability, but they do not resolve the structural trade-offs, coordination problems, or asymmetries of control that characterise global supply chains. Sustainability becomes easier to measure, but not necessarily easier to govern.

The empirical analysis examines two large logistics providers, Kuehne + Nagel and DSV, through publicly available reports and secondary sources. While both firms integrate sustainability into corporate strategy, they do so through different organisational logics. One leans toward transparency and stakeholder engagement, the other toward operational efficiency and incremental improvement. Despite these differences, both cases reveal similar structural limits. Overall, the thesis argues that SSCM should be understood not as an endpoint, but as a continuous and contested process shaped by power, constraint, and uncertainty.

Τα τελευταία χρόνια, η βιωσιμότητα έχει μετατραπεί από μια δευτερεύουσα ανησυχία σε κεντρικό παράγοντα που επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο οργανώνονται  και διαχειρίζονται οι παγκόσμιες εφοδιαστικές αλυσίδες. Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τη Βιώσιμη Διαχείριση Εφοδιαστικής Αλυσίδας (Sustainable Supply Chain Management – SSCM) όχι ως ένα σταθερό διοικητικό μοντέλο, αλλά ως μια δυναμική και συνεχώς εξελισσόμενη διαδικασία που διαμορφώνεται από κανονιστικές πιέσεις, προσδοκίες της αγοράς και επαναλαμβανόμενες διαταραχές. Αντί να αντιμετωπίζεται η βιωσιμότητα ως μια απλή ηθική προσθήκη ή ως ένα τεχνικό πρόβλημα προς επίλυση, η ανάλυση την προσεγγίζει ως ένα πεδίο διαπραγμάτευσης, όπου ζητήματα ανθεκτικότητας, κινδύνου και νομιμοποίησης αλληλεπιδρούν όλο και περισσότερο.

Αξιοποιώντας τη σχετική βιβλιογραφία για το SSCM, η μελέτη συνδυάζει θεωρητικές προσεγγίσεις όπως το Triple Bottom Line, η Θεωρία των Ενδιαφερόμενων Μερών (Stakeholder Theory) και η Θεσμική Θεωρία (Institutional Theory), ενώ παράλληλα αναδεικνύει τα όρια της εφαρμογής τους όταν εξετάζονται μεμονωμένα. Τα ευρήματα δείχνουν ότι τα αποτελέσματα που σχετίζονται με τη βιωσιμότητα προκύπτουν από την αλληλεπίδραση αυτών των παραγόντων μέσα σε εφοδιαστικές αλυσίδες που χαρακτηρίζονται από κατακερματισμό και ανισότητες. Οι πρόσφατες κρίσεις έδειξαν ότι η προστασία του περιβάλλοντος και οι κοινωνικές συνθήκες συνδέονται πλέον άμεσα με το αν μια επιχείρηση μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί. Έτσι, η βιωσιμότητα και η ανθεκτικότητα γίνονται όλο και πιο αλληλένδετες. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι εξαφανίζονται οι ανισότητες και οι σχέσεις ισχύος μέσα στις εφοδιαστικές αλυσίδες, αντίθετα, συχνά γίνονται ακόμη πιο εμφανείς.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον ρόλο της ψηφιοποίησης (digitalization). Τα ψηφιακά εργαλεία που χρησιμοποιούνται για τη μέτρηση εκπομπών, την αναφορά δεδομένων και την ενίσχυση της διαφάνειας προβάλλονται όλο και περισσότερο ως λύσεις στις προκλήσεις της βιωσιμότητας. Ωστόσο, η ανάλυση δείχνει ότι τα εργαλεία αυτά λειτουργούν κυρίως ως μηχανισμοί αύξησης της ορατότητας και της συγκρισιμότητας. Παρότι διευκολύνουν την καταγραφή και την παρακολούθηση των επιδόσεων βιωσιμότητας, δεν επιλύουν τις βαθύτερες δομικές αντιφάσεις, τα προβλήματα συντονισμού ή τις ασυμμετρίες ελέγχου που χαρακτηρίζουν τις παγκόσμιες εφοδιαστικές αλυσίδες. Με άλλα λόγια, η βιωσιμότητα γίνεται ευκολότερο να μετρηθεί, αλλά όχι απαραίτητα ευκολότερο να διαχειριστεί.