Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας (ΠΦΥ) στην Ελλάδα, αναλύοντας την ιστορική της εξέλιξη, το θεσμικό και οργανωτικό της πλαίσιο, τα βασικά προβλήματα που τη χαρακτηρίζουν, καθώς και τις σύγχρονες μεταρρυθμιστικές προοπτικές. Η ΠΦΥ αποτελεί κεντρικό πυλώνα των συστημάτων υγείας, καθώς συνδέεται με την καθολική κάλυψη, την ισότητα στην πρόσβαση και τη βελτίωση των αποτελεσμάτων υγείας του πληθυσμού. Στην ελληνική περίπτωση, ωστόσο, η ανάπτυξή της υπήρξε διαχρονικά αποσπασματική, με έντονα στοιχεία κατακερματισμού, νοσοκομειοκεντρικού προσανατολισμού και ανεπαρκούς συντονισμού των υπηρεσιών.Η εργασία βασίζεται σε ποιοτική ανάλυση πολιτικής και αξιοποιεί δευτερογενή δεδομένα, όπως νομοθετικά κείμενα, επίσημα έγγραφα πολιτικής, εκθέσεις διεθνών οργανισμών και επιστημονική βιβλιογραφία. Παράλληλα, ενσωματώνει ευρήματα από εμπειρικές μελέτες και καταγεγραμμένες απόψεις βασικών ενδιαφερόμενων μερών, όπως επαγγελματίες υγείας, διοικητικά στελέχη και χρήστες υπηρεσιών ΠΦΥ, προκειμένου να αναδειχθεί το χάσμα μεταξύ σχεδιασμού και εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων.Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις μεταρρυθμίσεις της περιόδου μετά την οικονομική κρίση, όπως η συγκρότηση του ΕΟΠΥΥ, η δημιουργία του ΠΕΔΥ και των Τοπικών Μονάδων Υγείας (ΤΟΜΥ), καθώς και στον ρόλο της ΠΦΥ κατά την πανδημία COVID-19. Τα αποτελέσματα της ανάλυσης δείχνουν ότι, παρά ορισμένες βελτιώσεις, τα βασικά προβλήματα πρόσβασης, ισότητας, χρηματοδότησης και βιωσιμότητας παραμένουν. Η εργασία καταλήγει σε προτάσεις πολιτικής που στοχεύουν στην ενίσχυση της ανθρωποκεντρικής ΠΦΥ, στη βελτίωση του συντονισμού των υπηρεσιών και στη μακροπρόθεσμη ανθεκτικότητα του ελληνικού συστήματος υγείας.

This dissertation examines Primary Health Care (PHC) in Greece, focusing on its historical development, institutional and organizational framework, key structural problems, and contemporary reform prospects. PHC constitutes a central pillar of health systems, as it is closely associated with universal health coverage, equity in access, and the improvement of population health outcomes. In the Greek context, however, its development has historically been fragmented, characterized by a strong hospital-centered orientation and insufficient coordination of services. The study is based on qualitative policy analysis and draws on secondary data sources, including legislative texts, official policy documents, reports from international organizations, and academic literature. At the same time, it incorporates findings from empirical studies and documented perspectives of key stakeholders, such as health professionals, administrative actors, and users of PHC services, in order to highlight the gap between policy design and policy implementation. Particular emphasis is placed on reforms introduced after the economic crisis, such as the establishment of the National Organization for Health Care Services Provision (EOPYY), the creation of the Primary National Health Network (PEDY), and the Local Health Units (TOMY), as well as on the role of PHC during the COVID-19 pandemic. The results of the analysis indicate that, despite certain improvements, fundamental challenges related to access, equity, financing, and sustainability persist. The dissertation concludes with policy recommendations aimed at strengthening people-centered PHC, improving service coordination, and enhancing the long-term resilience of the Greek health system.