Η εργασία εξετάζει τη στροφή της Ελλάδας προς την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα και, ειδικότερα, την επιλογή της Σύνδεσης κατά την περίοδο 1958–1966 ως στρατηγική απάντηση σε ένα πλέγμα διεθνών πιέσεων και εσωτερικών διαρθρωτικών αδυναμιών. Αφετηρία της ανάλυσης αποτελεί η μεταπολεμική ελληνική πραγματικότητα, η οποία διαμορφώθηκε από την καταστροφή της Κατοχής, τη θεσμική και κοινωνική ρήξη του Εμφυλίου και την παγίωση ενός αντικομμουνιστικού πλαισίου εντός της πρώιμης φάσης του Ψυχρού Πολέμου. Στο πλαίσιο αυτό, η Ελλάδα ενσωματώθηκε στο δυτικό στρατόπεδο ως κράτος πρώτης γραμμής, με συνέπεια η οικονομική ανασυγκρότηση και η πολιτική σταθεροποίηση να συνδεθούν στενά με εξωτερικές ροές βοήθειας και με περιορισμένη δυνατότητα αυτόνομης χάραξης πολιτικής. Η ίδρυση της ΕΟΚ και η συγκρότηση της κοινής αγοράς μετά το 1957 επέβαλαν νέους κανόνες στις ευρωπαϊκές οικονομικές σχέσεις, καθιστώντας την επιλογή θεσμικά κατοχυρωμένης πρόσβασης στον ευρωπαϊκό οικονομικό χώρο ζήτημα άμεσης στρατηγικής σημασίας για τις χώρες της περιφέρειας. Για την Ελλάδα, η πλήρης ένταξη δεν ήταν ρεαλιστική, λόγω της περιορισμένης βιομηχανικής βάσης, της χαμηλής παραγωγικότητας και της εξάρτησης από προστατευτικά μέτρα. Η Σύνδεση, συνεπώς, αναδύεται ως ενδιάμεσο καθεστώς, το οποίο επιδιώκει να καταστήσει διαχειρίσιμη την προσαρμογή μέσω μεταβατικών περιόδων, θεσμικών μηχανισμών κοινής διαχείρισης και πρόβλεψης χρηματοδοτικής συνδρομής. Κεντρικό βάρος δίδεται στα έτη 1963–1966, όταν η Συμφωνία Σύνδεσης δοκιμάζεται στην πράξη, οι δασμολογικές μειώσεις, οι εμπορικές ανακατατάξεις και η αξιοποίηση των διαθέσιμων πόρων αναδεικνύουν τόσο τις δυνατότητες εκσυγχρονισμού όσο και τα όρια της ελληνικής διοίκησης και της παραγωγικής δομής. Παράλληλα, διερευνώνται οι εσωτερικές πολιτικές και κοινωνικές αντιδράσεις, καθώς και η απόσταση μεταξύ προσδοκιών και αποτελεσμάτων. Η εργασία καταλήγει σε αποτίμηση της Σύνδεσης ως μηχανισμού σταθεροποίησης και θεσμικής κοινωνικοποίησης, αλλά και ως πεδίου όπου οι ασυμμετρίες ισχύος και τα εγχώρια δομικά ελλείμματα περιόρισαν την έκταση της σύγκλισης και την προετοιμασία για την πλήρη ένταξη.

The paper examines Greece’s turn toward the European Economic Community (EEC) and, more specifically, the choice of Association during the period 1958–1966 as a strategic response to a complex set of international pressures and internal structural weaknesses. The starting point of the analysis is the post-war Greek reality, which was shaped by the devastation of the Occupation, the institutional and social rupture of the Civil War, and the consolidation of an anti-communist framework within the early phase of the Cold War. Within this context, Greece was incorporated into the Western bloc as a frontline state, with the result that economic reconstruction and political stabilization became closely linked to external flows of aid and to a limited capacity for autonomous policy-making.

The establishment of the EEC and the formation of the common market after 1957 imposed new rules on European economic relations, making the choice of institutionally secured access to the European economic space a matter of immediate strategic importance for peripheral countries. For Greece, full membership was not a realistic option due to its limited industrial base, low productivity, and dependence on protective measures. Association therefore emerged as an intermediate arrangement, aiming to make the process of adjustment manageable through transitional periods, institutional mechanisms of joint management, and provisions for financial assistance.

Particular emphasis is placed on the years 1963–1966, when the Association Agreement was tested in practice. Tariff reductions, shifts in trade patterns, and the utilization of available resources revealed both the possibilities for modernization and the limitations of the Greek administration and productive structure. At the same time, the study explores the internal political and social reactions, as well as the gap between expectations and outcomes. The paper concludes with an assessment of the Association as a mechanism of stabilization and institutional socialization, but also as a field in which power asymmetries and domestic structural deficiencies limited the extent of convergence and the preparation for full membership.