Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την πολιτική ορθότητα ως σύμπτωμα της κρίσης του υποκειμένου στη μετανεωτερικότητα, με κεντρικό σημείο αναφοράς το μυθοπλαστικό έργο του Μισέλ Ουελμπέκ. Υποστηρίζεται ότι η πολιτική ορθότητα δεν αποτελεί απλώς σύνολο ηθικών ή γλωσσικών κανόνων, αλλά ένα καθεστώς λόγου που συμπίπτει ιστορικά με την αποδυνάμωση της υποκειμενικότητας, την κρίση της αφήγησης και την εξασθένηση της δυνατότητας άρθρωσης σύγκρουσης και αρνητικότητας στον δημόσιο χώρο.

Στο πρώτο μέρος αναλύεται η κρίση του πραγματικού και η μετάβαση σε συνθήκες προσομοίωσης, διαφάνειας και υπερπληροφόρησης, αναδεικνύοντας την απώλεια της αναφορικότητας και την εξάντληση του νοήματος ως μορφές ενός μηδενισμού χωρίς ρήξη. Το δεύτερο μέρος προσεγγίζει την πολιτική ορθότητα ως μηχανισμό ρύθμισης του λόγου, εστιάζοντας στη μετάβαση από την απαγόρευση στην αυτορρύθμιση, στην ηθικοποίηση της διαφωνίας και στον ρόλο της ψηφιακής δημόσιας σφαίρας.

Στο τρίτο και τέταρτο μέρος, η θεωρητική προβληματική συνδέεται με το έργο του Ουελμπέκ, το οποίο ερμηνεύεται ως λογοτεχνική διάγνωση της μετανεωτερικής συνθήκης. Μέσα από θεματικές όπως η εργασία, η κατανάλωση, η σεξουαλικότητα, η πνευματικότητα και η αγάπη, αναδεικνύεται ένα υποκείμενο λειτουργικό αλλά υπαρξιακά απονευρωμένο, ανίκανο να μετατρέψει την επίγνωση σε πράξη.

Η εργασία καταλήγει ότι η πολιτική ορθότητα, η προσομοίωση της πραγματικότητας και οι σύγχρονες τεχνολογίες λειτουργούν ως μηχανισμοί διαχείρισης της κρίσης του υποκειμένου, χωρίς να προσφέρουν ουσιαστική διέξοδο. Το έργο του Ουελμπέκ αναδεικνύεται έτσι ως προνομιακό πεδίο κατανόησης μιας κοινωνίας όπου οι βασικές υποσχέσεις της μετανεωτερικότητας έχουν εξαντληθεί.

Abstract

This thesis examines political correctness as a symptom of the crisis of the subject in postmodernity, focusing on the novelistic work of Michel Houellebecq. It argues that political correctness should be understood not merely as a set of ethical or linguistic norms, but as a regime of discourse that coincides historically with the weakening of subjectivity, the crisis of narrative, and the erosion of the capacity to articulate conflict and negativity in the public sphere.

The first part analyzes the crisis of the real and the transition to conditions of simulation, transparency, and informational overload, emphasizing the loss of referentiality and the exhaustion of meaning as forms of a nihilism without rupture. The second part conceptualizes political correctness as a mechanism of discourse regulation, highlighting the shift from prohibition to self-regulation, the moralization of disagreement, and the role of the digital public sphere.

The final sections relate this theoretical framework to Houellebecq’s work, interpreted as a literary diagnosis of the postmodern condition. Through themes such as labor, consumption, sexuality, spirituality, and love, the thesis reveals a subject that remains functional yet existentially depleted, incapable of transforming awareness into action.

The study concludes that political correctness, the simulation of reality, and contemporary technologies function as mechanisms for managing the crisis of the subject without offering a genuine resolution, making Houellebecq’s work a privileged site for understanding the exhaustion of postmodern promises.