«Οι έννοιες της παρακμής και της παλινόρθωσης στο "Έργα και Ημέραι" του Ησίοδου, την "Ουτοπία" του Thomas More και τον "Χαμένο Παράδεισο" του John Milton»

¨The Concepts of Decline and Restoration in Hesiod’s Works and Days, Thomas More’s Utopia, and John Milton’s Paradise Lost¨ (Αγγλική)

  1. MSc thesis
  2. ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΤΥΧΗΡΟΣ
  3. Φιλοσοφία και Τέχνες (ΦΙΤ)
  4. 07 Μαρτίου 2026
  5. Ελληνικά
  6. 112
  7. Κωνσταντίνος Μαντζανάρης
  8. Γεώργιος Στείρης
  9. Παρακμή, Παλινόρθωση, κυκλικότητα, επανάληψη, πλησμονή
  10. Φιλοσοφία και Τέχνες (ΦΙΤ)
  11. 61
  12. 16
  13. Περιλαμβάνει: Περίληψη, Περιεχόμενα, Κύριο μέρος Διπλωματικής Εργασίας και Βιβλιογραφία
    • Από τον κατάλογο των θεμάτων προς εξέταση και σχολιασμό που μας προσφέρθηκαν για την εκπόνηση της διπλωματικής εργασίας, στο πλαίσιο της απόκτησης Μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών στο αντικείμενο «Φιλοσοφία και Τέχνες» του Ε.Α.Π., το συγκεκριμένο ζήτημα της παρακμής και της παλινόρθωσης τράβηξε εξ αρχής την προσοχή μου. Η επαναληπτικότητα και η περιοδικότητα της εμφάνισής του δεν διέλαθε της ανθρώπινης προσοχής και προβληματισμού από αρχαιοτάτων χρόνων. Μόλις ο άνθρωπος κατάφερε να συσχετίσει μεταξύ τους καταστάσεις φαινομενικά ανεξάρτητες και να τις αντιμετωπίζει νοητικά πλέον ως ολότητα, ανακάλυψε ότι η έννοια του μετασχηματισμού αλλά και της αναγέννησης αποτελούν όψεις συμπληρωματικές εντός της ατέρμονης διαδικασίας της ζωής. Ό,τι πεθαίνει, φαινομενικά και πρόσκαιρα εξαφανίζεται, για να επανέλθει σε μορφή παρεμφερή ή τροποποιημένη σε σχέση με το αρχέτυπο. Η αντιμετώπισή του απέδωσε μύθους, διηγήσεις, θρύλους και παραδόσεις που αποτύπωναν την κοινή πείρα και λογική και απηχούσαν την ταυτόχρονη βεβαιότητα και επιθυμία της αναγέννησης. Ο μύθος του Φοίνικα που αναγεννάται απ’ τις στάχτες του είναι απτό παράδειγμα της επακριβούς αναπαραγωγής και ο μύθος του σπόρου, που μεταστοιχειώνεται για ν’ αποδώσει νέα μορφή ζωής, δέντρο ή φυτό, που θα αποδώσει με τη σειρά του νέους σπόρους, αποτελεί δείγμα ευρύτερης θεώρησης επαναφοράς εν ζωή. Το αφήγημα ικανοποιεί μύχιες επιθυμίες και καθησυχάζει αρχέγονους φόβους. Η ζωή χάνεται προσωρινά αλλά δεν αφανίζεται. Εξαφανίζεται για να επανεμφανισθεί νικήτρια. Η λήθη και η πλησμονή φαινομενικά ηττήθηκαν για μία ακόμη φορά. Η εκ παραλλήλου εξέταση των τριών λογοτεχνικών έργων που προτάθηκαν προσφέρει πληθώρα ευκαιριών για προβληματισμό και παράλληλα αποδίδει τη διαφορετική οπτική των τριών δημιουργών. Στην παρούσα εργασία θα προσπαθήσουμε να εξετάσουμε τις κύριες θέσεις τους και να εντοπίσουμε συγκλίσεις και αποκλίσεις τους. Προβάλλοντάς τες στο σήμερα και αναστοχαζόμενοι θα προσπαθήσουμε να εξάγουμε συμπεράσματα για τη συνέχιση της διαχρονικότητάς τους και την ωφέλεια που τυχόν προκύπτει από την ενασχόληση με αυτές στη σύγχρονη κοινωνία.
    • From the list of topics proposed for examination and commentary for the preparation of the present master’s thesis within the framework of the postgraduate programme Philosophy and the Arts of the Hellenic Open University, the particular issue of decline and restoration captured my attention from the outset. The repetitive and periodic nature of its manifestation has not escaped human attention and reflection since antiquity. As soon as human beings succeeded in correlating states that appeared initially independent and began to apprehend them mentally as a coherent whole, they discovered that the notions of transformation and rebirth constitute complementary aspects of the endless process of life. That which seemingly dies and temporarily disappears returns in a form either similar to or modified in relation to its archetype. Human engagement with this phenomenon has given rise to myths, narratives, legends, and traditions that articulate shared experience and collective reasoning, while simultaneously expressing both the certainty of and the longing for regeneration. The myth of the Phoenix, reborn from its ashes, constitutes a tangible example of precise replication, whereas the myth of the seed, which is transmuted in order to yield a new form of life—a tree or plant that in turn produces new seeds—represents a broader conception of restoration to life. Such narratives satisfy deep-seated desires and soothe primordial fears. Life is temporarily lost, yet it is not annihilated; it disappears only to re-emerge victorious. Oblivion and abundance have, once again, might been defeated. The parallel examination of the three literary works proposed offers ample opportunities for reflection while simultaneously revealing the distinct perspectives of their respective authors. In the present study, we seek to examine their central positions and to identify points of convergence and divergence. By projecting these perspectives onto the present and engaging in critical reflection, we aim to draw conclusions regarding their enduring relevance and the potential value of engaging with them within contemporary society.
  15. Hellenic Open University
  16. Αναφορά Δημιουργού - Μη Εμπορική Χρήση - Παρόμοια Διανομή 4.0 Διεθνές