Η παρούσα εργασία εστιάζει στην πολυεπίπεδη ανάλυση του φαινομένου του Greenwashing στο πεδίο του Βιώσιμου Τουρισμού, αναδεικνύοντας τον ουσιώδη ρόλο της επικοινωνίας της επιστήμης στην προώθηση της διαφάνειας, της λογοδοσίας και της αυθεντικής περιβαλλοντικής υπευθυνότητας. Καθώς το ενδιαφέρον για τη βιωσιμότητα εντείνεται παγκοσμίως, ο τουριστικός τομέας έχει ενσωματώσει σε μεγάλο βαθμό ‘πράσινες’ αφηγήσεις με σκοπό να προσελκύσει ευαισθητοποιημένους καταναλωτές. Ωστόσο, πολλές από αυτές τις πρακτικές είναι ελλιπώς τεκμηριωμένες ή παραπλανητικές, συνιστώντας το φαινόμενο του greenwashing, τη σκόπιμη παραπλάνηση των ενδιαφερόμενων μερών ως προς τον οικολογικό αντίκτυπο των τουριστικών επιχειρήσεων. Η Επικοινωνία της Επιστήμης προτείνεται ως κεντρική στρατηγική για την ενίσχυση της εμπιστοσύνης και την καταπολέμηση της παραπληροφόρησης. Η μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η ουσιαστική αντιμετώπιση του greenwashing στον τουρισμό απαιτεί διεπιστημονική συνεργασία, συμμετοχική επικοινωνία και ισχυρά ρυθμιστικά πλαίσια, ώστε η βιωσιμότητα να πάψει να είναι απλώς μια εμπορική αφήγηση και να μετατραπεί σε μετρήσιμη πραγματικότητα.

The present study focuses on a multilevel analysis of the phenomenon of greenwashing within the field of sustainable tourism, highlighting the crucial role of science communication in promoting transparency, accountability, and genuine environmental responsibility. As global interest in sustainability continues to intensify, the tourism sector has increasingly adopted “green” narratives in order to attract environmentally conscious consumers. However, many of these practices remain poorly substantiated or misleading, constituting the phenomenon of greenwashing, namely the deliberate misrepresentation of the environmental impact of tourism businesses to stakeholders.Within this context, science communication is proposed as a central strategy for strengthening public trust and combating misinformation. The study concludes that the effective mitigation of greenwashing in the tourism sector requires interdisciplinary collaboration, participatory communication practices, and robust regulatory frameworks, so that sustainability ceases to function merely as a marketing narrative and instead becomes a measurable and verifiable reality.