Το νερό είναι ανόργανη χημική ένωση της οποίας οι φυσικές και χημικές ιδιότητες καθιστούν θεμελιώδη και αναντικατάστατο παράγοντα για την δημιουργία και διατήρηση της ζωής στον πλανήτη, καθώς η λειτουργία των οικοσυστημάτων  και το σύνολο των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων βασίζεται στην ύπαρξη του.

Εκτιμάται ότι από τον συνολικό όγκο των επιφανειακών υδάτων, μόνο το 2,5 % είναι κατάλληλο προς χρήση, ενώ η γεωγραφική του κατανομή παρουσιάζει ιδιαίτερη ανομοιομορφία που σχετίζεται άμεσα με το κλήμα κάθε περιοχής και εξαιτίας αυτού, μεγάλες εκτάσεις καθίστανται γεωργικά μη αξιοποιήσιμες. Ο τομέας της γεωργίας αποτελεί παγκοσμίως τον μεγαλύτερο καταναλωτή του νερού κατάλληλου προς χρήση, καθώς το 70 % αυτού καταναλώνεται προς άρδευση καλλιεργειών, ενώ σε ορισμένες αναπτυσσόμενες χώρες το ποσοστό αυτό μπορεί να ανέλθει στο 95%.

Η σημασία της  αποτελεσματικότητας χρήσεως νερού στα θερμοκήπια είναι ιδιαίτερα σημαντική καθώς η παραγωγικότητα τους ανά μονάδα καλλιεργήσιμης επιφάνειας   είναι ιδιαίτερα υψηλή, και κατά συνέπια η συμβολή τους στην παράγωγη αγροδιατροφικών προϊόντων είναι μεγάλη. Η συνεχής μείωση της διαθεσιμότητας υδάτινων πόρων επαρκούς ποιότητας, εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, της αύξησης του πληθυσμού της Γης, και της διαρκώς αυξανόμενης απαίτησης των καταναλωτών για επάρκεια αγροτικών προϊόντων υψηλής ποιότητας καθ’ όλη την διάρκεια του χρόνου καθιστά επιτακτική την περεταίρω έρευνα στο συγκεκριμένο πεδίο. 

Στην παρούσα Διπλωματική Εργασία θα μελετηθεί η επίδραση των τεχνολογιών θερμοκηπίου στην αποτελεσματικότητα χρήσης νερού. Θα διερευνηθεί η χρήση των προσομοιωμάτων εκτίμησης εξατμισοδιαπνωής Stanghellini, Penman-Monteith και Simplified Penman-Monteith  για τον υπολογισμό της αποτελεσματικότητας χρήσεως νερού, προκειμένου να προσδιοριστεί η ακρίβεια των αποτελεσμάτων, και η ευκολία εφαρμογής τους, ανάλογα με το τεχνολογικό υπόβαθρο των θερμοκηπίων, και τα εφαρμοζόμενα συστήματα καλλιέργειας.

Water is an inorganic chemical compound whose physical and chemical properties make it a fundamental and irreplaceable factor in the creation and maintenance of life on the planet, as the functioning of ecosystems and all human activities depend on its existence.

It is estimated that only 2.5% of the total volume of surface water is suitable for use, while its geographical distribution is particularly uneven, directly related to the climate of each region, and as a result, large areas are rendered agriculturally unusable. The agricultural sector is the largest consumer of usable water worldwide, with 70% of it being used for crop irrigation, while in some developing countries this figure can rise to 95%. 

The importance of water use efficiency in greenhouses is particularly significant, as their productivity per unit of cultivated area is particularly high, and consequently their contribution to the production of agri-food products is considerable. The continuous reduction in the availability of water resources of sufficient quality due to climate change, the increase in the Earth's population, and the ever-increasing consumer demand for sufficient high-quality agricultural products throughout the year makes further research in this field imperative. 

This thesis will examine the effect of greenhouse technologies on water use efficiency. The use of the Stanghellini, Penman-Monteith, and Simplified Penman-Monteith evapotranspiration assessment models will be investigated to calculate water use efficiency in order to determine the accuracy of their results and ease of application, depending on the technological background of the greenhouses and the cultivation systems used.