Το θέμα της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι οι υποκειμενοποιήσεις που παρουσιάζονται στην ιστορική τριλογία του Θόδωρου Αγγελόπουλου – Μέρες του ’36, Ο Θίασος, Οι Κυνηγοί – με βάση τον χρόνο, τη μνήμη και την ιστορία. Η μεθοδολογία που χρησιμοποιείται για την προσέγγιση των συγκεκριμένων ταινιών είναι η ερμηνευτική. Συγκεκριμένα χρησιμοποιούμε την ερμηνευτική μέθοδο, όπως αυτή περιγράφεται από τον Γάλλο φιλόσοφο, Paul Ricoeur. Η ερμηνευτική του συνδυάζει την εξήγηση με την κατανόηση και την ανάλυση των σημείων, των συμβόλων και των κωδίκων των κινηματογραφικών κειμένων. Δίνεται, επίσης, το εννοιολογικό πλαίσιο σχετικά με τον ορισμό του Υποκειμένου και σκιαγραφούνται οι τρείς βοηθητικές έννοιες. Επιπλέον, η κάθε ταινία αναλύεται ξεχωριστά με βάση το γενικό θεωρητικό πλαίσιο που έχει καθοριστεί, ενώ προσδιορίζεται η προβληματική της κάθε ταινίας, η πλοκή της και καταγράφονται οι δράσεις που διατρέχουν την αφήγηση και συγκροτούν την ενότητα του μύθου. Εντοπίζονται, επίσης, οι πολιτιστικές αντιλήψεις και οι συνδηλωτικές έννοιες των κινηματογραφικών κειμένων, ενώ σκιαγραφούνται και οι υποκειμενοποιήσεις που αναδύονται μεμονωμένα σε κάθε ταινία. Τα συμπεράσματα που αντλούμε από την παραπάνω ανάλυση και μελέτη είναι πως κοινός τόπος και των τριών ταινιών είναι το γεγονός ότι το Υποκείμενο που περιγράφεται απέχει πολύ από τον έλλογο άνθρωπο του Διαφωτισμού, που πίστευε στην αιώνια πρόοδο και την ευημερία. Πρόκειται για ένα Υποκείμενο που προσδιορίζεται από τις ιστορικές συνθήκες, στις οποίες αναφέρονται οι ταινίες αυτές και όχι το αντίστροφο. Ο σκηνοθέτης δεν παρουσιάζει ένα Υποκείμενο που δημιουργεί το ίδιο τους όρους της ζωής του, αλλά, αντιθέτως, ένα Υποκείμενο που σχηματίζεται και προσδιορίζεται από τις ιστορικές, πολιτικές και κοινωνικές συντεταγμένες του καιρού του, που κύριο χαρακτηριστικό έχουν την εμφάνιση φασιστικών καθεστώτων και δικτατοριών στην Ευρώπη και στην Ελλάδα αντίστοιχα. Τέλος, συμπεραίνουμε πως ο σκηνοθέτης σκιαγραφεί κατά κύριο λόγο σχέσεις βίας και καταναγκασμού, ενώ περιγράφει ελάχιστες περιπτώσεις ατομικής αντίστασης, επιμένοντας περισσότερο στη συλλογική αντίσταση, όπως αυτή αποτυπώνεται κυρίως στην ταινία Ο Θίασος.    

The subject of this thesis is the subjectifications presented in the historical trilogy by Theodore Angelopoulos – Days of ’36, The Travelling Players, The Hunters – based on time, memory and history. The methodology used to approach these films is hermeneutics. Specifically, we use the hermeneutic method, as described by the French philosopher, Paul Ricoeur. His method combines explanation with the understanding and analysis of the signs, symbols and codes of cinematic texts. The conceptual framework regarding the definition of the Subject is also given and the three auxiliary concepts are outlined. In addition, each film is analyzed separately based on the general theoretical framework that has been established, while the problematic of each film, its plot and the actions that run through the narrative and constitute the unity of the myth are recorded. The cultural perceptions and the connotational concepts of the cinematic texts are also identified, while the subjectivations that emerge individually in each film are also outlined. The conclusions we draw from the above analysis and study are that a common ground of all three films is the fact that the Subject described is far from the rational man of the Enlightenment, who believed in eternal progress and prosperity. It is a Subject that is determined by the historical conditions to which these films refer and not the other way around. The director does not present a Subject that creates the conditions of his life itself, but, on the contrary, a Subject that is formed and determined by the historical, political and social coordinates of his time, the main characteristic of which is the appearance of fascist regimes and dictatorships in Europe and Greece respectively. Finally, we conclude that the director primarily outlines relationships of violence and compulsion, while describing few cases of individual resistance, insisting more on collective resistance, as it is mainly captured in the film The Travelling Players.