Περίληψη

Εισαγωγή: Ο χρόνιος πόνος (ΧΠ) είναι μια από τις συνηθέστερες ασθένειες που υπάρχουν σε ολόκληρο τον κόσμο, ιδιαίτερα στις χώρες με δυτικό τρόπο διαβίωσης. Η ανάγκη λοιπόν για ανακούφιση από τον πόνο είναι πρωταρχικής σημασίας για όλους τους ανθρώπους, καθώς όταν το σώμα πονάει σημαίνει πως κάτι πάει στραβά. Σκοπός: Η συγκεκριμένη μελέτη έχει σκοπό να θίξει την ανεπάρκεια γνώσεων των επαγγελματιών υγείας σχετικά με τον χρόνιο πόνο, τις μεθόδους που μπορούν να βελτιώσουν την εκπαίδευσή τους και τους τρόπους που μπορεί αυτός να αντιμετωπιστεί στο Γενικό Νοσοκομείο Καλαμάτας. Μέθοδος: Για την πραγματοποίηση της έρευνας χρησιμοποιήθηκε ερωτηματολόγιο, το οποίο διανεμήθηκε σε έντυπη μορφή και προωθήθηκε μέσω google forms στους επαγγελματίες υγείας του Γενικού Νοσοκομείου Καλαμάτας. Πέρα από τα δημογραφικά στοιχεία, οι ερωτήσεις αφορούν την αυτοαξιολόγηση των βασικών γνώσεων και πρακτικών αντιμετώπισης του χρόνιου πόνου, τις αντιλήψεις και τις στάσεις τους σχετικά με όσα πιστεύουν ότι ισχύουν για τον χρόνιο πόνο· την συνεργασία μεταξύ των επαγγελματιών υγείας και την σημασία του ιατρείου πόνου, καθώς και τις εκπαιδευτικές τους ανάγκες και τους τρόπους που πιστεύουν πως μπορεί να βελτιωθεί η παροχή υπηρεσιών υγείας σε όσους πάσχουν από χρόνιο πόνο. Αποτελέσματα: Στην έρευνα συμμετείχαν 232 επαγγελματίες υγείας, εκ των οποίων το 20,69% ήταν άντρες και το 79,31% γυναίκες. Οι 190 είναι μόνιμοι ή αορίστου χρόνου, οι 22 επικουρικοί ή συμβασιούχοι ορισμένου χρόνου, οι 19 ειδικευόμενοι ιατροί και ένας είναι ωρομίσθιος. Το 46,55% είναι απόφοιτοι ΤΕΙ/ΑΤΕΙ, το 31,93% απόφοιτοι Πανεπιστημίου και το 22,41% απόφοιτοι ΙΕΚ/ΤΕΕ. Οι περισσότεροι συμμετέχοντες (57,76%) δεν αντιμετωπίζουν χρόνιο πόνο, ούτε κάποιος στο οικογενειακό τους περιβάλλον, το 22,41% έχει άτομο στην οικογένειά του που πάσχει από χρόνιο πόνο, ενώ το 19,83% αντιμετωπίζει σε προσωπικό επίπεδο χρόνιο πόνο. Το 62,07% δεν χρησιμοποιεί εργαλεία αξιολόγησης πόνου και το 55,17% δεν γνωρίζει αν η Γνωσιακή Συμπεριφορική Θεραπεία αποτελεί αποτελεσματική μέθοδο αντιμετώπισης χρόνιου πόνου. Οι περισσότερες γυναίκες θεωρούν πως ο καλύτερος κριτής της έντασης πόνου είναι ο ασθενής (69,02%). Σχετικά με το αν ο χρόνιος πόνος θεωρείται πρωτίστως σωματική πάθηση και όχι ψυχολογική διαταραχή το 56,52% των γυναικών συμφωνεί, ενώ οι απόψεις των αντρών είναι περισσότερο μοιρασμένες, παρουσιάζοντας μια αβεβαιότητα με αυτή την πεποίθηση. Συμπεράσματα: Οι επαγγελματίες υγείας του Γενικού Νοσοκομείου Καλαμάτας έρχονται σε συχνή επαφή με πάσχοντες από χρόνιο πόνο και παρά την μικρή, κατά την άποψή τους, γνώση στην αντιμετώπισή του, τα αποτελέσματα είναι ενθαρρυντικά, αφού υπάρχει θέληση για βελτίωση και εκπαίδευση.

Abstract

Introduction: Chronic pain (CP) is one of the most common diseases worldwide, especially in Westernized countries. The need for pain relief is therefore of primary importance to all people, because when the body hurts it means that something is wrong. Purpose: This specific study aims to address the lack of knowledge of health professionals regarding chronic pain, the methods that can improve their training and the ways in which it can be treated at the Kalamata General Hospital. Method: A questionnaire was used to carry out the research, which was distributed in printed form and promoted via google forms to the health professionals of the Kalamata General Hospital. In addition to demographic data, the questions concern self-assessment of basic knowledge and practices of dealing with chronic pain, their perceptions and attitudes regarding what they believe to be true about chronic pain; collaboration between health professionals and the importance of the pain clinic, as well as their educational needs and the ways they believe the provision of health services to those suffering from chronic pain can be improved. Results: 232 health professionals participated in the survey, of whom 20.69% were men and 79.31% were women. 190 were permanent employees, 22 were auxiliary or fixed-term contract workers, 19 were resident doctors and one was hourly-paid. 46.55% were technological educational institution graduates, 31.93% were University graduates and 22.41% were educational training institution graduates. Most participants (57.76%) do not experience chronic pain, nor does anyone in their family environment, 22.41% have a person in their family who suffers from chronic pain, while 19.83% experience chronic pain on a personal level. 62.07% do not use pain assessment tools and 55.17% do not know if Cognitive Behavioral Therapy is an effective method for treating chronic pain. Most women believe that the best judge of pain intensity is the patient (69.02%). Regarding whether chronic pain is considered primarily a physical condition and not a psychological disorder, 56.52% of women agree, while men's opinions are more divided, presenting an uncertainty with this belief. Conclusions: Health professionals at the General Hospital come into frequent contact with patients suffering from chronic pain and despite the little, in their opinion, knowledge in dealing with it, the results are encouraging, since there is a will for improvement and education.