Η παρούσα διατριβή εξετάζει το άθλημα της πετοσφαίρισης μη ενεργών αθλητών
(vintage) στον Δήμο Ηλιούπολης Αττικής, εστιάζοντας στην περίπτωση του Αθλητικού
Συλλόγου Ηλιούπολης. Στόχος της έρευνας είναι η διερεύνηση της βιωμένης εμπειρίας
των συμμετεχόντων, των βιογραφικών διαδρομών που οδηγούν στη συμμετοχή στον
vintage αθλητισμό, καθώς και των νοημάτων που αποδίδονται στη σωματική άσκηση, την
κοινωνικότητα, την αγωνιστικότητα και την αθλητική ταυτότητα στη μέση ηλικία. Η
μελέτη εντάσσεται στο θεωρητικό πλαίσιο της κοινωνιολογίας και ανθρωπολογίας του
αθλητισμού, αντλώντας έννοιες όπως η αθλητική ταυτότητα, η δια βίου άθληση, το σώμα
ως πολιτισμική κατασκευή, οι κοινότητες πρακτικής και ο μετασχηματισμένος
ανταγωνισμός στη μέση ηλικία. Υιοθετήθηκε ποιοτική ερευνητική προσέγγιση, με τη
διεξαγωγή δεκαέξι (16) ατομικών ημιδομημένων συνεντεύξεων, δια ζώσης, με πλήρη
ηχογράφηση και απομαγνητοφώνηση. Το δείγμα περιλάμβανε οκτώ (8) συμμετέχοντες
από το τμήμα αρχαρίων και οκτώ (8) από το αγωνιστικό τμήμα vintage πετοσφαίρισης. Η
ανάλυση των δεδομένων πραγματοποιήθηκε με θεματική ανάλυση και ανέδειξε
διακριτούς αλλά αλληλοσυμπληρούμενους άξονες εμπειρίας μεταξύ των δύο τμημάτων.
Τα ευρήματα δείχνουν ότι ο vintage αθλητισμός λειτουργεί ως πεδίο βιογραφικής
επανεκκίνησης ή συνέχειας, συμβάλλοντας καθοριστικά στη συγκρότηση και διατήρηση
της αθλητικής ταυτότητας στη μέση ηλικία. Η συμμετοχή στο άθλημα συνδέεται με
βελτίωση της ψυχικής και σωματικής ευεξίας, με την ανάπτυξη σχέσεων κοινωνικότητας
και με τη συγκρότηση συλλογικής εμπειρίας μέσα από την ομάδα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον
παρουσιάζει ο τρόπος με τον οποίο ο ανταγωνισμός νοηματοδοτείται στη μέση ηλικία, όχι
ως αυτοσκοπός, αλλά ως «ώριμη» και ελεγχόμενη πρακτική, συμβατή με τα σωματικά
όρια και τις κοινωνικές υποχρεώσεις των συμμετεχόντων. Συνολικά, η έρευνα
αναδεικνύει την πετοσφαίριση ενηλίκων ως μορφή βιώσιμης δια βίου άθλησης και ως
κοινωνικό πεδίο ενεργού γήρανσης, κοινωνικής ένταξης και επαναδιαπραγμάτευσης της
σχέσης σώματος, ηλικίας και ταυτότητας στο σύγχρονο ελληνικό πλαίσιο.

This thesis examines adult (vintage) volleyball participation in the Municipality of
Ilioupoli, Attica, focusing on the case of the Ilioupoli Sports Club. The study aims to
explore the lived experiences of participants, the biographical pathways leading to
engagement in vintage sport, and the meanings attributed to physical activity, social
interaction, competition, and athletic identity in midlife. The research is grounded in the
sociology and anthropology of sport, drawing on key concepts such as athletic identity,
lifelong sport participation, the body as a cultural construct, communities of practice, and
transformed forms of competition in adulthood. A qualitative research design was adopted,
involving sixteen (16) individual semi-structured face-to-face interviews, fully audiorecorded and transcribed verbatim. The sample consisted of eight (8) participants from the
beginner adult volleyball group and eight (8) from the competitive vintage group. Data
were analysed using thematic analysis, revealing distinct yet complementary experiential
patterns between the two groups. Findings indicate that vintage volleyball functions as a
field of biographical continuity or re-engagement, playing a significant role in the
construction and maintenance of athletic identity during midlife. Participation is closely
linked to improvements in physical and psychological well-being, the development of
social bonds, and the formation of collective experiences through team involvement. A
key finding concerns the way competition is redefined in midlife, not as an end in itself
but as a regulated and “mature” practice, aligned with bodily limitations and broader life
responsibilities. Overall, the study highlights adult volleyball as a form of sustainable
lifelong sport participation and as a social field that promotes active ageing, social
inclusion, and the renegotiation of the relationship between body, age, and identity within
the contemporary Greek context.