Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τον αντίκτυπο που είχε η πανδημία στην κρίση φροντίδας της ελληνικής πραγματικότητας. Ιδαίτερα μελετά τον αθέατο, αλλά κομβικό ρόλο τον οποίο διαδραμάτισαν οι μετανάστριες φροντίστριες στον τομέα της κοινωνικής αναπαραγωγής. Ο COVID-19 υπήρξε σημαντικότατος καταλύτης που φώτισε και ενίσχυσε τις υφιστάμενες ανισότητες φύλου, φυλής, τάξης, εθνικότητας. Μάλιστα, ανέδειξε τη δομική εξάρτηση που είχε και έχει από τη γυναικεία μεταναστευτική φροντιστική εργασία το αποσυντεθείμενο ελληνικό κράτος πρόνοιας.

Για την έρευνα επιστρατεύθηκε η ποιοτική μεθοδολογία που πήρε αληθινή μορφή και υπόσταση μέσα από έξι ημιδομημένες συνεντεύξεις. Ως δείγμα χρησιμοποιήθηκαν

μετανάστριες που φρόντιζαν παιδιά και ανάπηρα ή ηλικιωμένα άτομα σε ιδιωτικά νοικοκυριά. Συνολικά το ερευνητικό πλαίσιο άντλησε στοιχεία από τη θεωρία, που έχει αναπτυχθεί, γύρω από τη φεμινιστική πολιτική οπτική. Έτσι κατανοήθηκαν οι γυναικείες μεταναστευτικές εμπειρίες μέσα από τον μεγεθυντικό φακό μιας ευρύτερης κοινωνικοπολιτικής πραγματικότητας.

Παράλληλα, τα ερευνητικά ευρήματα αποτύπωσαν ότι οι συμμετέχουσες αντιμετώπισαν σημαντική εργασιακή εντατικοποίηση την εποχή του COVID-19. Ακόμα οι συνεντεύξεις αποκάλυψαν τη θεσμική αορατότητα και αορατικοποίση που βίωσαν οι συνεντευξιαζόμενες σε θεσμικό επίπεδο. Το γεγονός αυτό γιγάντωσε το σωματικό αλλά και το συναισθηματικό βάρος της εργασίας φροντίδας. Παράλληλα οι περίπλοκες γραφειοκρατικές διαδικασίες και οι μειωμένες καθημερινές μετακινήσεις σε συνδυασμό τις αυξημένες υγειονομικές απειλές αύξησαν την ανασφάλεια αναφορικά με την πρόσβαση σε δημόσιες δομές φροντίδας.

Συμπερασματικά, η συγκεκριμένη διπλωματική εργασία καταδεικνύει ότι η ελληνική πανδημία ανέδειξε τη γυναικεία μεταναστευτική φροντίδα ως κεντρικό πεδίο ανισότητας. Για να αρθεί αυτή η κατάσταση, πρέπει να εφαρμοστούν ορισμένες δίκαιες και συμπεριληπτικές πολιτικές που θα διασφαλίσουν την ισότιμη ένταξη στην εργασιακή ζωή.

This thesis investigates the impact of the pandemic on the care crisis in the Greek context. It specifically examines the largely invisible yet pivotal role played by migrant women caregivers within the realm of social reproduction. COVID-19 functioned as a critical catalyst, exposing and intensifying pre-existing inequalities related to gender, race, class, and nationality. Furthermore, it underscored the structural reliance of the fragmented Greek welfare state on female migrant care labor.

The study employed a qualitative methodology, operationalized through six semi-structured interviews. The participants were migrant women providing care for children, as well as elderly or disabled individuals, in private households. The research framework was informed by feminist political theory, which facilitated an understanding of the participants’ experiences through the lens of broader socio-political structures.

The findings indicate that participants experienced significant intensification of labor during the COVID-19 period. The interviews also revealed the institutional invisibility and marginalization encountered by the caregivers at a systemic level, exacerbating both the physical and emotional burdens of care work. Moreover, complex bureaucratic procedures, reduced mobility, and heightened health risks contributed to increased insecurity regarding access to public care services.

In conclusion, this thesis demonstrates that the pandemic in Greece foregrounded female migrant care labor as a central site of social inequality. Addressing these disparities requires the implementation of just and inclusive policies that ensure equitable participation in the labor market.