Η παρούσα εργασία εξετάζει τη μετάβαση της πόλης των Ιωαννίνων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στο Ελληνικό κράτος το 1913. Η έρευνα εστιάζει στους μετασχηματισμούς των πολιτικών, δημογραφικών, οικονομικών, κοινωνικών και πολιτισμικών δομών που διαμόρφωσαν τη ζωή της πόλης κατά την εν λόγω περίοδο. Βασικός άξονας της έρευνας είναι η διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο οι οθωμανικές δομές μετασχηματίστηκαν, προσαρμόσθηκαν και αντικαταστάθηκαν από τις αντίστοιχες του ελληνικού κράτους.

Ως μεθοδολογία χρησιμοποιείται η κριτική ανάλυση πρωτογενών αρχειακών πηγών και η αξιοποίηση της δευτερογενούς βιβλιογραφίας. Η προσέγγιση είναι διεπιστημονική, συνδυάζοντας εργαλεία της ιστορικής δημογραφίας, της πολιτικής επιστήμης και των κοινωνικών επιστημών.

Η εργασία εξετάζει τους τομείς της πολεοδομίας, της οικονομίας, της εκπαίδευσης, της δημόσιας υγείας και της εθνοθρησκευτικής σύνθεσης της πόλης. Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στην επίδραση των θεσμικών μεταρρυθμίσεων, της παιδείας και των άτυπων οικονομικών μηχανισμών στη συγκρότηση της τοπικής κοινωνικής ισορροπίας και στην εθνοθρησκευτική ταυτότητα των κατοίκων.

Μέσα από συγκριτική ανάλυση των οθωμανικών και ελληνικών δομών, η εργασία καταδεικνύει ότι η διαδικασία ενσωμάτωσης των Ιωαννίνων στο ελληνικό κράτος δεν ήταν γραμμική και ομαλή, αλλά είχε συνέχειες και ασυνέχειες κατά την διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας καθώς επίσης και κατά την ενσωμάτωση στο ελληνικό κράτος, με διατήρηση των οθωμανικών δομών αρχικά που συνυπήρξαν με τις αλλαγές που έκανε η ελληνική διοίκηση.

Συμπερασματικά, η εργασία καταλήγει ότι η ενσωμάτωση των Ιωαννίνων αποτέλεσε μια μακρόχρονη διαδικασία μετάβασης σε πολιτικό, διοικητικό, δημογραφικό και οικονομικό επίπεδο, κατά την οποία οι μη μουσουλμανικές πληθυσμιακές κοινότητες. της πόλης βίωσαν διαδοχικούς μετασχηματισμούς, από κοπάδι φορολογικών υποζυγίων, σε υπηκόους αυταρχικής αυτοκρατορίας και τελικά σε πολίτες έθνους κράτους με δημοκρατικό πολίτευμα

This thesis examines the transition of the city of Ioannina from the Ottoman Empire to the Greek state following the liberation of Epirus in 1913. The research focuses on the transformations of the political, demographic, economic, social, and cultural structures that shaped urban life during this period. A central axis of the study is the investigation of the manner in which Ottoman structures were transformed, adapted, or replaced by those of the Greek state.

The methodology employed involves the critical analysis of primary archival sources alongside the utilization of secondary bibliography. The approach is interdisciplinary, combining tools from historical demography, political science, and the social sciences.

The study explores the fields of urban planning, economy, education, public health, and the ethno-religious composition of the city. Particular emphasis is placed on the impact of institutional reforms, education, and informal economic mechanisms on the formation of local social equilibrium and the ethno-religious identity of the inhabitants.

Through a comparative analysis of Ottoman and Greek structures, the thesis demonstrates that the process of integrating Ioannina into the Greek state was neither linear nor seamless. Instead, it was characterized by continuities and discontinuities during both the Ottoman era and the subsequent integration into the Greek state, where Ottoman structures initially coexisted with the reforms introduced by the Greek administration.

In conclusion, the thesis finds that the integration of Ioannina constituted a long-term transitional process on a political, administrative, demographic, and economic level. During this period, the city's non-Muslim population communities underwent successive transformations: from a subject flock (reaya) to subjects of an autocratic empire, and finally to citizens of a nation-state with a democratic polity.