Αντικείμενο της έρευνας αποτελούν τα παραδοσιακά υφαντά της Μηλιάς Μετσόβου. Τα υφαντά είναι χαρακτηριστικά της βλάχικης παράδοσης και διακρίνονται για τη γεωμετρική τους σύνθεση. Οι συμβολισμοί τους δεν είναι τυχαίοι, αλλά αναπαριστούν την κοινωνική και οικογενειακή δομή, αναδεικνύοντας την πολιτιστική ταυτότητα της περιοχής.

Η Μηλιά Μετσόβου είναι ένας ορεινός οικισμός περίκλειστος από αιώνια δάση με έντονη υφαντική παράδοση. Η υφαντική τέχνη αποτέλεσε κυρίαρχο στοιχείο της καθημερινής ζωής και οικιστικής οργάνωσης του χωριού, λειτουργώντας τόσο ως μέσο προστασίας από τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες, όσο και ως φορέας πολιτισμού.

Το θεωρητικό υπόβαθρο της εργασίας θεμελιώνεται στην ανάλυση του Gottfried Semper, ο οποίος συσχετίζει την αρχιτεκτονική με την ύφανση, αναγνωρίζοντας το υφαντό ως το πρώτο περίβλημα οριοθέτησης του οίκου. Τα υφαντά δηλαδή ερμηνεύονται ως φορείς μνήμης που μεταφέρονται τελικά στις επιφάνειες, αφήνοντας το ίχνος των πρωταρχικών μοτίβων.

Στο πλαίσιο της έρευνας τα παραδοσιακά Μηλιώτικα υφαντά αποτυπώνονται, αναλύονται και επανασχεδιάζονται μέσω παραμετρικών εργαλείων, με στόχο τη δημιουργία νέων συνθέσεων που διατηρούν τη λογική και επαναληπτικότητα της παραδοσιακής διάταξης. Η μορφοποίηση των νέων επιφανειών που παραπέμπουν σε επιτοίχια χαλιά, αναφέρεται στον θεσμό της οικογένειας και συγκεκριμένα της μητέρας. Γι’ αυτό το λόγο δόθηκαν στις νέες συνθέσεις τα ονόματα μάνα – γυναίκα – υφάντρα.

Η παρούσα εργασία επιχειρεί να επανερμηνεύσει τα παραδοσιακά μοτίβα των υφαντών με τη χρήση ψηφιακών εργαλείων σχεδιασμού, διατηρώντας τις αρχές διάρθρωσης των υφαντών. Η παραμετρική προσέγγιση επιτρέπει την βαθύτερη κατανόησή και διερεύνηση των γεωμετριών τους. Τα υφαντά της Μηλιάς επαναπροσδιορίζονται, διατηρώντας τον συμβολικό τους χαρακτήρα ως στοιχεία μνήμης.

The object of the research is the traditional weavings of Milia Metsovou. The weavings are characteristic of the Vlach tradition and are distinguished by their geometric composition. Their symbolism is not accidental, but represents the social and family structure, highlighting the cultural identity of the region.

Milia Metsovou is a mountainous settlement enclosed by eternal forests with a strong weaving tradition. The art of weaving was a dominant element of the daily life and residential organization of the village, functioning both as a means of protection from adverse weather conditions and as a carrier of culture.

The theoretical background of the work is founded on the analysis of Gottfried Semper, who correlates architecture with weaving, recognizing weaving as the first enclosure delimiting the house. The woven fabrics are interpreted as memory carriers that are ultimately transferred to the surfaces, leaving the trace of the primary motifs.

In the context of the research, the traditional Milia woven fabrics are captured, analyzed and redesigned through parametric tools, with the aim of creating new compositions that maintain the logic and repeatability of the traditional arrangement. The shaping of the new surfaces that refer to wall carpets symbolize the institution of the family and specifically the mother. For this reason, the new compositions were given the names mother - woman - weaver.

This work attempts to reinterpret the traditional woven patterns using digital design tools, maintaining the principles of weaving structure. The parametric approach allows for a deeper understanding and investigation of their geometries. The woven fabrics of Milia Metsovo are redefined, preserving their symbolic character as elements of memory.