Η παρούσα διπλωματική εργασία είναι μια βιβλιογραφική μελέτη πάνω στο έργο του Βάλτερ Μπένγιαμιν. Δομείται ως μια περιπλάνηση στον στοχασμό του, με τη βοήθεια της τέχνης, αντλώντας έμπνευση από τη μπενγιαμενική flaneurie, η οποία, στην προκειμένη περίπτωση, είναι συγγραφική και στοχαστική. Δε γίνεται αναφορά στο σύνολο της πνευματικής του παραγωγής, αλλά σε εκείνα τα έργα που βοηθούν, ως ενδεικτικοί σταθμοί της περιπλάνησης, να αναδειχθεί η ανατρεπτικότητα, η εικονοποιητική δύναμη και ο αντιεξουσιαστικός χαρακτήρας των μπενγιαμενικών κειμένων. Τα καλλιτεχνικά ρεύματα, οι εκπρόσωποί  τους, τα ίδια τα έργα τέχνης, λειτουργούν ως οδοδείκτες για την αποτύπωση των παραπάνω χαρακτηριστικών. Ο Μπένγιαμιν προσεγγίζεται ως φιλόσοφος, ως κριτικός του νεωτερικού κόσμου, ως θεωρητικός της ιστορίας, αλλά και ως συγγραφέας, ο οποίος αναζητούσε, εναγωνίως, νέα μεθοδολογικά εργαλεία για να αρθρώσει μια νέα γλώσσα, που θα αποκάλυπτε και θα αφύπνιζε. Επομένως, το έργο του δεν αντιμετωπίζεται μόνον ως  υλικό με γνωστικό και ιδεολογικό περιεχόμενο, αλλά και ως κατασκευή δυναμική, που προσπαθεί να συγκροτηθεί μέσω της αλληλεπίδρασής της με τα τότε σύγχρονα καλλιτεχνικά ρεύματα και κινείται μεταξύ ποιητικού και αναφορικού λόγου. Στην πορεία της εργασίας, αναδεικνύονται οι έννοιες της αλληγορίας, της ασυνέχειας, του θραύσματος, του μοντάζ, του αντιληπτικού σοκ και της εμπειρίας, ως βασικά μεθοδολογικά εργαλεία του Μπένγιαμιν, και καταδεικνύονται οι αναζητήσεις του αναφορικά με τα τεχνολογικά μέσα και την κοινωνική τους λειτουργία. Ταυτόχρονα, επισημαίνεται η μεγάλη συνεισφορά του, μέσω των κειμένων του, στη δημοκρατικοποίηση της τέχνης και τη διαμόρφωση νέων αντιληπτικών προσεγγίσεων του έργου τέχνης. Η διερεύνηση της σχέσης του με την ιστορία και την πρόοδο, πάντα με τη βοήθεια της τέχνης, βοηθά στο να καταδειχθεί το όραμά του για μια αταξική κοινωνία. Τέλος, η παρούσα εργασία αποπειράται να διακρίνει ψήγματα του μπενγιαμενικού στοχασμού στη σύγχρονη τέχνη, όταν αυτή εμφανίζει έντονο κοινωνικό και αφυπνιστικό χαρακτήρα.

This dissertation is a bibliographical study of the work of Walter Benjamin. It is structured as a wandering in his reflection with the help of art, drawing inspiration from Benjaminian flaneurie, which, in this case, is authorial and contemplative. Reference is not made to his entire intellectual production, but to those works that help, as indicative stops of the journey, to highlight the subversiveness, the figurative power and the anti-authoritarian character of Benjamin's texts. The artistic movements, their representatives, and the works of art themselves, function as signposts for capturing the above characteristics. Benjamin is approached as a philosopher, as a critic of the modern world, as a theorist of history, but also as a writer who was anxiously seeking new methodological tools to articulate a new language that would reveal and awaken. Therefore, his work is not only treated as material with cognitive and ideological content, but also as a dynamic construction, which attempts to be shaped through its interaction with contemporary artistic movements of the time and moves between poetic and referential discourse. In the course of the dissertation, the concepts of allegory, discontinuity, fragment, montage, perceptual shock and experience are highlighted as Benjamin's basic methodological tools, and his research regarding technological means and their social function is demonstrated. At the same time, his great contribution, through his texts, to the democratization of art and the formation of new perceptual approaches to the work of art is highlighted. Exploring his relationship with history and progress, always with the help of art, helps demonstrate his vision of a classless society. Finally, the present dissertation attempts to discern nuggets of Benjaminian reflection in contemporary art, when it displays a strong social and awakening character.